Ach de titel is gewoon wat er in me opkwam en heeft daadwerkelijk weer eens niks met het onderwerp te maken. Voor de mensen die niet weten wat de titel inhoudt….. Dit was voor het mobiele telefoontijdperk. Iets wat de 27MC bak heette…. Breakie breakie werd meestal geroepen als je “op het net kwam”.
Maar zo niet door mij bedoelt, als vervolg op ons avontuur vond ik het toepasselijk, gebroken met het vorige avontuur en door met het volgende.
In een week al onze spullen weer opgepakt en verhuisd, het verbaasd me steeds weer hoeveel zooi je verzameld in korte tijd.
Maar we zijn “over”.
Veel tijd om uit te rusten is er natuurlijk niet, daar waar je bijna bij de eindstreep was en je eindelijk na een jaar wat geld zou gaan verdienen….. Juist ja.

“met het mes in je rug vol vertrouwen het nieuwe avontuur aan moeten gaan.”

Nieuw project, nieuwe kans en opnieuw op mensen vertrouwen. Begrijpelijk dat dat laatste wat moeilijker wordt maar ondanks alles wil ik dat toch blijven doen. En dan neem je een risico uiteraard. Aan de andere kant werd het me vorige week op een bijzondere manier uitgelegd. Ondanks dat ik graag mensen wil blijven vertrouwen is er nog het andere stukje….. We hebben gewoonweg ook geen keus, met het mes in je rug vol vertrouwen het nieuwe avontuur aan moeten gaan.
Het lijkt erop dat er een patroon begint te ontstaan, mijn meisje en ik werken hard en maken tot nu toe vaak een beginnend succes van eigenlijk alles wat we doen. Om diverse redenen zijn wij over het algemeen niet degene die van het succes profiteren, dat is toch op zn minst zuur.
Maar goed, eerst zijn we eens over en hebben we zoveel lieve en ondersteunende reacties gehad.
Dat men ons graag volgde via de blogs was al duidelijk maar dat het zover strekte en mensen het bijna als de wekelijkse “soap” zien hadden we niet direct verwacht. Men neemt zelfs de moeite om te vertalen in Engels zodat we in verschillende landen ook gelezen worden.
Het is dat ik niet verlegen aangelegd ben maar anders zou ik toch een beetje blozen.

“Maar goed, ons leven zit weer eens in dozen zoals de afgelopen 5 jaar al vaak het geval is geweest.”

Affijn…….. Zittend op Ali Kunda met mijn voeten op tafel in mijn favo stoel en een ander uitzicht dan ik gewend ben valt er toch weer een last van onze schouders af. Uiteraard was afgelopen week 1 met veel afwisselende emoties waarin je ook aan jezelf begint te twijfelen. Het afgelopen jaar met alles wat erbij kwam en het continu uitstellen en afstellen van zaken heeft toch een aardige wissel op ons beiden getrokken. Het gekke is dat we ons voor het allereerst ondanks de verhuizing hebben verveeld….. Niks om handen, niet zorgen voor, niet bouwen, niet schoonhouden van….. Het was een aparte beleving kan ik zeggen en niet 1 die ik in de komende periode nog eens wil hebben. Ik vond het vervelend ergo…. Niks aan.
Maar dat er een last van ons af zou vallen was ook wel fijn, het begin van onze eigen richting weer bepalen en vooral voor mijn meisje die zich tot in den treuren heeft proberen aan te passen aan de grappen en grollen van…. Zeker op haar heeft het een zware wissel getrokken omdat alles wat fout ging bij haar neergelegd werd en als iets maar vaak genoeg gezegd wordt ga je dat vanzelf geloven.
Maar goed, ons leven zit weer eens in dozen zoals de afgelopen 5 jaar al vaak het geval is geweest.
En noodgedwongen of niet, patroon of niet het simpele feit is dat we gewoonweg geen tijd hebben om stil te blijven staan.
Gek genoeg voelde het goed om vandaag de was te doen, mijn oude werkkleding heb ik wederom uit een doos getoverd en als ik nu aan de lijn kijk krijg ik weer de kriebels.
3 zwarte koksbuizen, mijn koksbroek, schorten, witte overhemden, stropdas en bretels hangen te wachten. Schoon en fris.
Ik vind mezelf weer in de archieven van mijn geheugen terug en ben sinds lange tijd weer menu’s aan het samenstellen. Een andere insteek en een andere uitdaging. 2 locaties binnen 1 bedrijf. De beachbar met enkel een kleine kaart en het restaurant met een menu. Daarnaast maakt het deel uit van een lodge waar gasten verblijven en dus moet er ook ontbijt, lunch etc etc zijn.
Als je dan toch gaat denken….. doe het dan in hemelsnaam groot en kill your darlings.

“Deze 2 factoren bij elkaar genomen denk ik dat we keurig op schema liggen.”

Een veelgehoorde kreet deze week is dat mensen het niet zouden kunnen, dat het zo knap is en dat men het over het algemeen niet vol zou houden.
Ons leven in Nederland was natuurlijk anders, een stuk rustiger en gestructureerder en financieel gezien deden we het niet slecht.
In het eerste jaar dat we hier woonden werd mij verteld dat je het eerst maar eens 5 jaar moet overleven in een land als Gambia en dan pas….. Dan pas begin je wat op te bouwen. Zoals ik al vaker heb geschreven heb ik mijn meisje beloofd dat we alles zouden verliezen in Afrika. Deze 2 factoren bij elkaar genomen denk ik dat we keurig op schema liggen.
Aan de andere kant heb ik samen met mijn meisje toch mijn hart verpand aan dit gekke kleine landje in West Afrika. De smiling coast…….ach vaak wel. De vrijheid van leven, de vrijheid van creatief kunnen zijn, iemand kunnen zijn en met je kennis wat kunnen betekenen. Het eigenlijk altijd te eten hebben, soms niet veel maar men deelt het. De ondanks alles, rust welke we gevonden hebben. De veranderingen die we hebben meegemaakt, de crisissituaties die we hebben meegemaakt zowel zakelijk als prive……. en we zijn er nog, we bestaan nog steeds…. en met de lessen die we telkens krijgen denk ik dat we steeds beter worden en steeds meer balans vinden.

Maar goed… al met al na een bijna op de kop af interressant jaar en een behoorlijk heftig weekje verbaasd het ons wederom hoe snel je weer rust vind en het volgende aanpakt.
Mijn meisje krijgt het zelfs voor elkaar om van een aftandse tent op het strand een thuis te creëren, Ali Kunda had al een grote voorsprong natuurlijk maar mijn meisje heeft alles alweer opgeborgen en georganiseerd, ik snap na 22 jaar nog steeds niet hoe ze dat altijd zo snel doet.
Kopje koffie op tafel, mn meisje maakt een heerlijk broodje, muziekje op de achtergrond en de weaverbirds die druk om ons heen tjilpen. De hondjes weten dat dit hun nieuwe plek is om te bewaken en onderwijl ik dit typ denk ik….
Ach soms lijkt ook ons leven wel gewoon normaal…..