Jeetje ik blijk ook nog een blog te hebben. Om vele redenen heb ik het laatste half jaar niet geschreven, 1 van de grootste was omdat men dacht dat het correct is om mijn blog als discussieplatform te gebruiken en niet erg subtiel meningen/ aanvallen achterliet voor mij en mijn meisje. Het is nogal demotiverend als je aan alle kanten je best probeert te doen, je verhalen deelt en 1 of andere toetsenbord ridder erg vervelend wordt. Maakt verder niet meer uit en ik zal proberen om mijn blog weer met veel enthousiasme op te pakken. Het was overigens wel hartverwarmend om te merken dat als je “offline” gaat, mensen zich daadwerkelijk druk gaan maken en ook mijn blog gemist word. Totaan een oproep op fb of iemand wist waar mijn meisje en ik gebleven waren en of iemand wat gehoord had.
Nou we zijn er nog, alive en blik voorwaarts. Inmiddels zijn we opa en oma van 3 kleinkinderen en hebben we mogen vernemen dat de 4de onderweg is. De afstand is best groot natuurlijk maar het heeft ons doen besluiten om onze eigen wifi aan te schaffen. (Sinds 5 jaar hebben we geen eigen internet gehad) Het hebben van je eigen router en wifi zorgt er toch voor dat we wat meer mee krijgen van de wereld. Nou hebben we het niet direct gemist maar het is wel een genot. Spotify is overigens gratis tegenwoordig en beschikbaar in Gambia…… jeetje wat is dat heerlijk zeg.
Waar staan we tegenwoordig, nou voornamelijk met beide pootjes op de grond en na 5 jaar durf ik te zeggen dat ik inmiddels begin te begrijpen hoe het hier werkt. De mogelijkheden in dit kleine Afrikaanse landje zien we nog steeds maar de kansen benutten is echt niet makkelijk gebleken. Daar waar je in Nederland afspraken kan maken daar zijn afspraken hier min of meer guidelines maar zeker nooit bindend. Gambia is een land waar zaken heel langzaam gaan en daardoor wil je je motivatie wel eens verliezen. Maar gelukkig krijg je die motivatie ook vrij snel weer terug. Mijn meisje en ik zijn nog altijd bezig met plannen maar een beetje anders als in het verleden, niet doldriest ergens inspringen maar vooral berekenend en kijken wat de succesfactor kan zijn en niet onbelangrijk de exit strategie. Verder genieten we van het “simpele” leven, en simpel betekend niet direct zwaar of arm hoewel het niet makkelijk is. Het simpele leven houdt voor ons in de kleine dingetjes weer opnieuw waarderen, dit waren werven kwijt. Een kopje koffie in de ochtend is al een taak op zich gezien we wederom onze gasfles leeg laten. Gas is een dure luxe welke weinig perse nodig hebben. Dus we koken gewoon heerlijk op ons houtvuurtje.
Het reizen door het land wat we met het lokale russisch roulette transport doen gaat ons ook steeds makkelijker af. Soms moet je een uurtje wachten in de bloedhete zon voordat je in een overbeladen Gilly ka stappen met mensen die uit al hun poriĆ«n zweten maar ja…. Wij zweten niet minder natuurlijk. Het gebrek aan luxe is aan de andere kant ook wel een luxe maar toch is er iets heel erg wezenlijk veranderd waardoor ik onze drive veranderd. Het is niet het gebrek aan luxe, de altijd brandende zon, gebrek aan supermarkten etc etc, eigenlijk zijn we best volmaakt gelukkig. Maar we zijn opa en oma geworden en ondanks dat er duizenden kilometers tussen zitten maar toch bereisbaar is veranderd er dan wat. Ons avontuur in Gambia zit er bij lange na nog niet op maar een ander avontuur is in Nederland en canada begonnen in de vorm van kleinkinderen. En wat zijn dan dromen uiteindelijk…. Een aangepaste vorm van wat we aan het doen zijn? We zijn er nog niet uit en gelukkig snappen onze eigen kinderen ons erg goed. Maar dat er aan ieder avontuur een soort van einddatum zit dat moge duidelijk zijn. Een ander idee is om de schouders er dubbel onder te zetten en een succes te maken, hierin werkt het land en de economie niet hard mee momenteel. Half Nederland / half Gambia is ook een overweging… Met tijd gaan we zien wat er gebeurd, vooralsnog hebben we plannen en is er nog geen definitief einde in zicht voor ons hier.
In de afgelopen maanden hebben we gelukkig ook veel mensen vanuit Nederland hier op visite gehad en dat is heerlijk. Ik heb al zolang niet geschreven dat ik helemaal terug moet naar December. Kerst en oud en nieuw met mensen die ons dierbaar zijn. Het was waanzinnig en een geweldige energie boost voor mijn meisje en mij. Heerlijk om iedereen te zien en sinds lange tijd ook weer eens toerist te zijn in Gambia, dat was heel lang geleden. Twee week terug hadden we lieve vrienden die ons bezochten en waar we ook heerlijk tijd mee doorgebracht hebben. Zoals ik al zei, het is te bereizen. Voor nu hebben mn meisje en ik zoals altijd een aantal zaken in de pijplijn zitten welke we stapje voor stapje uitwerken. Uiteindelijk mag er toch ook wel een keer iets gaan werken hoop ik. Voor nu is het eerst vrijdag, in Gambia de dag van het weekend gebed en daarna begint het weekend. Voor mij een dag dat ik me vooral even bezig ga houden met muziek en mijn gitaar.
Weer tijd voor een blog, en laat het een andere zijn deze keer. Mijn blogs sluit ik regelmatig af met de bemoedigende woorden “het leven is wel leuk”. Het is iets wat ik niet zomaar schrijf, het was ook een reminder voor mezelf en een stukje houvast. Na de afgelopen periode was het soms vrij moeilijk vast te houden dat het leven in Gambia wel leuk is. Het van me af schrijven en jullie deelgenoot maken helpt altijd mee, de reacties welke ik krijg zowel op facebook als op de blog pagina of prive via berichtjes helpen mijn meisje en mij erg om positief te blijven en altijd maar door te gaan.
Zoals ik al had gemeld, er zijn altijd plannen en er zijn altijd doelen. Refererend aan een wat oudere blog van ongeveer een jaar geleden, no such thing as selfmade kan ik deze plannen ook niet uitvoeren zonder de hulp en steun van. Inmiddels is het ook ons duidelijk dat we toch aardig vergambiaansd zijn. Uiteraard hebben we nog steeds tussenpersonen nodig maar toen ik mezelf weer terug vond in verschillende onderhandelingen met Dnonko aan mijn zijde was ik toch weer op mijn plaats. Terug in de hectiek, terug in het onderhandelen, terug in het afdwingen van, terug in het weer iemand zijn. Maar op een andere manier, op een manier dat men weet dat we hier wonen en daarom sta je anders in het leven hier in Gambia.
Weer de tijd hebben en nemen om bij mensen langs te gaan en weer heerlijke avonden beleven. Heerlijke gesprekken hebben en soms gewoon weer lang over het strand lopen en even in de oceaan ronddobberen. Het weer met plezier ouwehoeren bij de police checkpoints omdat je de agenten zo vaak ziet en dan omdat het zo heet is toch een fles koud water voor ze meenemen. Ik doe niet mee aan omkoping maar dat is een stukje menselijkheid. Gewoon weer genieten van de zonsondergangen en de regelmaat die een dag op Ali Kunda heeft. De afgelopen week had ik de tijd om een tuin te maken, een zogeheten keyhole garden. Gambia leert je te werken met materiaal wat je voor handen hebt en zodoende. Ali haar Gambiaanse jonge mannen melden zich dagelijks om mee te helpen aan dit project en samen met de jongens en Lampfaal hebben we een prachtige “moestuin” gebouwd van gerecycled materiaal.
Afgelopen week hebben we het druk gehad met bezoekers, Marrilion stuurde me een bericht met een Gambiaans nummer. Dat kon maar 1 ding betekenen en dus kwam ze even langs. Vandaag hadden we het heerlijke gezelschap van Ans & Herman welke we ook al jaren kennen en 3 jaar geleden voor het laatst hebben gezien. In de komende 2 week mogen we ons verheugen op de komst van een groot aantal mensen waarop ik bijna niet kan wachten om ze stuk voor stuk een knuffel te geven. De plannen waar we aan werken gaan gestaag door, het is een hoop geregel en we zitten natuurlijk niet meer om de hoek van het gebied waar alles gebeurd maar dat is niet erg.
Het hebben van een plek wat je huis mag noemen is 1 ding, de manier waarop is een 2de. Ooit (vorig jaar) was een wijntje bij onze “buurvrouw” een dagelijks uitje. Tegenwoordig geniet ik van de regelmaat, gezamelijk een kop koffie en ontbijt eenieder doet wat die moet of wil doen gedurende de dag maar ’s avonds wordt er gezamelijk of door iemand gekookt en vervolgens heerlijk gezamelijk gegeten aan tafel. In dit land is het natuurlijk heerlijk dat dat altijd buiten is. En in de avond met het geruis van de oceaan op de achtergrond en onder het genot van een wijntje hebben we heerlijke gesprekken of heerlijk de tijd om te lezen. Het leven is rustiger geworden en de vooruitzichten beter. Tuurlijk zijn er nog wel dingetjes en tuurlijk zijn er ergenissen en gaat het leven in Afrika nog steeds niet sneller.
Hetgeen we wel weer zien is de schoonheid van het land en dat is denk ik van alle verwijten die ik zou kunnen en mijns inziens ook zou mogen maken…… We waren bijna de pracht van dit land vergeten, we zagen het bijna niet meer en dan moet je tegen jezelf zeggen dat het leven wel leuk is. Het grootste voordeel van de periode van geen geld hebben was denk ik wel dat we dus ook geen ticket naar Nederland konden betalen. In de staat waar we in waren was de glans van Gambia weg en was dat absoluut niet een ondenkbare situatie geweest. Het was geen mogelijkheid en inmiddels nu de glans weer door het doffe heen begint te komen ben ik eigenlijk heel dankbaar dat we de keus nooit hebben kunnen maken. Met mij en mijn meisje gaat het weer beter, ik zeg bewust nog niet goed. Dat de laatste 3 jaar beginnende met het verlies van onze bar en al wat daaruit voortvloeiende een ernstige wissel op ons heeft getrokken mag duidelijk zijn. Dat het ons heeft veranderd ook natuurlijk. Maar we begrijpen elkaar beter, beschermen elkaar beter en ik tracht mijn meisje weer wat meer te pesten maar dit is voornamelijk voor mijn persoonlijke entertainment.
Al met al, wij gaan inshallah een heerlijke kerst tegemoet met zoveel lieve mensen om ons heen. Het leven glimlacht ons weer vanachter een hoekje tegemoet en vol trots en opgelucht durf ik te zeggen…. Pfoei we hebben het overleefd. En weet je…. Het leven is echt wel leuk hoor, echt waar. ā¤ļø
*De foto’s gebruikt voor deze blog zijn niet van mijzelf. Het zijn stockfoto’s verkregen via internet.
—————-ENGLISH—————
Time for another blog, and let it be a different one this time. I regularly close my blogs with the encouraging words “life is fun”. It’s something I don’t just write, it was also a reminder for myself and a bit of guidance. After the past period it was sometimes quite difficult to maintain that life in Gambia is fun. Writing off me and sharing with you always helps, the reactions I get both on Facebook and on the blog page or privately via messages help my girl and me to stay positive and always keep going.
As I mentioned, there are always plans and there are always goals. Referring to a somewhat older blog from about a year ago, no such thing as self-made, I cannot implement these plans without the help and support of. It is now also clear to us that we are quite Gambian after all. Of course we still need intermediaries but when I found myself in several negotiations with Dnonko by my side I was back in my place. Back in the hectic, back in negotiating, back in enforcing, back in being someone again. But in a different way, in a way that people know that we live here and that is why you have a different attitude to life here in The Gambia.
Having and taking the time again to visit people and experience wonderful evenings again. Having wonderful conversations and sometimes just walking on the beach for a long time and floating around in the ocean. The weather is happy to talk about at the police checkpoints because you see the officers so often and then because it is so hot, bring them a bottle of cold water. I don’t participate in bribery, but that’s part of humanity. Just enjoy the sunsets and the regularity that a day on Ali Kunda has. Last week I had the time to make a garden, a so-called keyhole garden. The Gambia teaches you to work with material you have at hand and thus. Ali’s Gambian young men report daily to help with this project and together with the boys and Lampfaal we have built a beautiful “vegetable garden” from recycled material.
Last week we were busy with visitors, Marrilion sent me a message with a Gambian number. That could only mean one thing, so she stopped by. Today we had the wonderful company of Ans & Herman whom we have known for years and last saw 3 years ago. In the next 2 weeks we can look forward to the arrival of a large number of people that I can hardly wait to give them a hug. The plans we are working on are progressing steadily, it is a lot of arranging and of course we are no longer around the corner from the area where everything happens, but that is not a bad thing.
Having a place that you can call home is one thing, the way it is done is another. Once (last year) a glass of wine at our “neighbor’s” was a daily outing. Nowadays I enjoy the regularity, having a cup of coffee together and breakfast, everyone does what they have to or want to do during the day, but in the evening they cook together or by someone and then enjoy a delicious meal together at the table. In this country it is of course wonderful that it is always outside. And in the evening with the murmur of the ocean in the background and while enjoying a glass of wine, we have wonderful conversations or time to read. Life has become calmer and prospects have improved. Of course there are still things and of course there are annoyances and life in Africa is still not going faster.
What we do see again is the beauty of the country and I think that is of all the reproaches I could and I think should make…… We almost forgot the beauty of this country, we hardly saw it anymore and then you have to tell yourself that life is nice. I think the biggest advantage of the period of having no money was that we couldn’t afford a ticket to the Netherlands. In the state we were in, the gloss of Gambia was gone and that would not have been an unthinkable situation. It was not an option and now that the shine is starting to come through the dull again, I am actually very grateful that we were never able to make the choice. Me and my girl are doing better again, I deliberately say not well yet. It is clear that the last 3 years, starting with the loss of our bar and all that ensuing from it, has put a serious strain on us. That it has also changed us, of course. But we understand each other better, protect each other better and I try to bully my girl a bit more but this is mainly for my personal entertainment.
All in all, we are going to have a wonderful Christmas inshallah with so many lovely people around us. Life smiles back at us from behind a corner and proud and relieved I dare to say…. Phew we survived. And you know…. Life is really nice, really. ā¤ļø
*The photos used for this blog are not mine. They are stock photos obtained from the internet
Ik zou niet weten hoe een koe een haas vangt maar het geeft aan hoe gek het leven kan lopen in zo’n korte tijd. Nog geen 3 week geleden plofte ons project en waren we nagenoeg alles kwijt en bovendien per direct dakloos. Nou hoeft dakloos zijn in Gambia niet direct een probleem te zijn. Het vermogen om te kunnen overleven bezit nagenoeg ieder mens….. in situaties waarin bijna het onmogelijke van je wordt gevraagd blijk je in staat te zijn om wonderen te verrichten en zeker als je een positieve instelling kan behouden. Zoals jullie al enige tijd kunnen volgen is ons leven zo’n beetje een live avontuur en gaan we van het 1 naar het ander.
“Dat geeft inkomen en met dat inkomen geeft dat lucht.”
Mijn meisje won deze keer van mij en kreeg een kans, zoals men ons kent zijn kansen om aan te pakken en de dappere dodo stapte voor het eerst sinds tijden achter het stuur van een auto om naar haar werk te gaan….. Inderdaad, maar ik herhaal het even…. Om naar haar werk te gaan. Via vrienden kreeg ze de vraag om zorg te dragen voor een dame in Gambia die momenteel door omstandigheden hulp en ondersteuning nodig heeft, een soort thuiszorg dus. Gezien onze situatie was dat een prachtig aanbod en het feit dat we betreffende dame al een paar jaar kennen was het antwoord natuurlijk niet moeilijk. Dat geeft inkomen en met dat inkomen geeft dat lucht. Ikzelf was natuurlijk al even bezig met het lodge/ beachbar idee waarover ik schreef in mijn vorige schrijfsel. Gezien mijn meisje een “vast” inkomen binnen brengt kon ik rustig weer een risicootje nemen met een project… Berustend in de lucht die geboden werd en het aanbod van Ali om tijdelijk op haar Ali Kunda te kunnen wonen hadden we eindelijk eens tijd om een beetje te ontspannen. Terwijl ik dit schrijf in een restaurant in Tanji is mijn meisje nog aan het werk, ik kom net terug van hondentraining (wat ik op kleine schaal nog steeds doe) en probeer te begrijpen wat er afgelopen week ineens allemaal gebeurde.
Naast het projectje welke ik in mijn hoofd had kreeg ik een aanbod vanuit een restaurant in Kololi, een grill house waarvan de eigenaar via via over mij gehoord had. Als chef terug in de keuken van een grill house is nou niet het ergste aanbod en dus togen mijn meisje en ik richting Kololi en vond ik mezelf sinds lange tijd terug in een soort van sollicitatiegesprek. Het gesprek ging soepel en het restaurant is hoewel klein en wat moeilijk te vinden als je niet weet waar het zit toch een klein pareltje in dit Afrikaanse land. In principe kwamen de eigenaar en ik vrij snel overeen dat ik prima in het team zou passen, groot voordeel is dat 1/3 van zijn team bestaat uit mijn voormalige personeel toen wij indertijd nog onze Blues Roots hadden wat ook verklaarde dat die over mij had gehoord. Enigste minpunt is dat Kololi en Madina Salam nogal een stukje uit elkaar liggen. En overdag auto rijden in Gambia is al een uitdaging, laat staan in het midden van de nacht. Dus dit was toch wel een dingetje, maar een aanbod is een aanbod en een kans is een kans. Gezien we in het gebied waren hadden we nog een stop te maken bij Neil en Nikki, zij runnen een Boutique Hotel in Brufut. 2 week geleden toen ons hele geiten farm idee plofte en we een drankje gingen doen om van de schrik te bekomen kwamen we Neil en Nikki na een klein jaar toevallig tegen. Gezien de situatie waarin we op dat moment verkeerden waren zij ons eerste luisterende oor en zodoende de uitnodiging om bij hun langs te komen om wat meer tijd te hebben en tussen neus en lippen liet Nikki weten dat ze in hun lodge ook wel wat hulp konden gebruiken. Dus zo gezegd, zo gedaan. Ook hier moest ik even zoeken gezien ik niet precies wist waar ze zaten maar daar waar het asfalt overgaat in de zandweg was een prima indicator.
Aangekomen bij Neil en Nikki werd het ons al snel duidelijk dat ook zij in een positie zaten waarin ze aangaven dat ze hulp en nieuwe ideeƫn nodig hadden op de lodge. Het gesprek vorderde onder het genot van een wijntje en een biertje en voordat we er alle 4 erg in hadden was het donker. Het gemakkelijke van een lodge/ hotel is dat er wel wat bedden vrij waren dus zijn we maar blijven slapen. Gedurende de avond werden we enthousiast met en van elkaar en kwamen er plannen en ideeƫn op tafel om het hotel weer een nieuwe boost te geven en daarmee ook hun eigenaren een nieuwe boost te geven. Nou hebben mijn meisje en ik een avontuurlijk leven maar de tegenslagen waarmee Neil en Nikki te maken hebben gehad zou je ook in een boek kunnen verwerken. Het boek zou onder Science Fiction weggezet worden want je gelooft bijna niet dat het allemaal echt zo is.
“Het gesprek vorderde onder het genot van een wijntje en een biertje en voordat we er alle 4 erg in hadden was het donker.”
Onderhoud is zo’n dingetje wat bij de meeste hotels is blijven liggen en zodoende had ik Nikki en Neil al toegezegd dat we ze zouden helpen mits ik een lijst zou krijgen met de klussen. Het was een behoorlijk lijstje met velerlei kleine klusjes en veel kleine klusjes maken samen gewoon een beste bult werk. Beginnend bij klus 1 had ik in 1 dag toch de meeste zaken weg kunnen werken voor ze terwijl mijn meisje Nikki hielp om weer orde in chaos te scheppen. Neil was niet erg fit, en kon maar beperkt meehelpen, gezien zijn leeftijd is dit niet erg maar als iemand zieker en zwakker wordt moet je je toch enigzins zorgen gaan maken. Alle klachten aanhorend riep mijn meisje ineens “heb jij jezelf wel getest op Malaria” meest voorkomend aan het einde van het regenseizoen en we hadden er geen van allen aan gedacht. Medicatie erin en een vitamine boost en meneer was de volgende dag weer up and running. Alles bij elkaar genomen duurde het bezoekje ineens 5 dagen, werden er plannen gemaakt voor een samenwerking en hebben we het vooral erg gezellig gehad en bleken we in staat te zijn om terwijl we eigenlijk alle 4 min of meer in zak en as zaten elkaar te motiveren en te activeren. Daar waar Neil met zijn Schotse accent en dito humor en ik fantastisch kunnen samenwerken daar houden Nikki en Marjon ons uitstekend onder controle.
Na 5 dagen terug naar Madina Salam en alles laten bezinken met de afspraak dat we snel terug zouden komen om de mogelijkheden te bespreken. Eigenlijk wisten we het al wel, hier lag een grote kans voor ons. Een kans om weer op eigen benen te komen staan maar in de veiligheid van. Een huis zit bij de deal in en de mogelijkheid om binnen het hotel mijn eigen grill restaurant weer op te starten ter aanvulling en versterking van het reeds bestaande. Mijn meisje kan haar werkzaamheden in het hotel prima combineren met haar huidige werk dus na 2 dagen Madina Salam togen we weer terug naar de bewoonde wereld in Brufut. In Brufut aangekomen ging mijn telefoon wat ook een ervaring is waar ik aanmoet wennen gezien het netwerk in Madina altijd bar slecht was, mijn eigen ringtone herkende ik naar een paar minuten en aan de andere kant van de lijn had ik Simon. Simon is de eigenaar van het Grill house, of ik wellicht al een beslissing had kunnen nemen en ook dan vrij snel beschikbaar ben. Gezien alle ontwikkelingen is ook dit nu prima te doen natuurlijk en zo zal ik als chef een kleine 3 dagen per week het team van the grill house gaan versterken. Het seizoen is inmiddels begonnen hier in The Gambia maar net als voorgaande jaren start het ook dit jaar vrij moeilijk op. Dat is natuurlijk niet gek gezien de ontwikkelingen.
Dus hoe een koe een haas vangt, ik heb eerlijk gezegd nog steeds geen idee. Wat ik wel weet is dat hoe slecht een situatie ook lijkt, niet panieken. Daar waar dingen stoppen komt er ruimte voor nieuwe dingen en andere deuren gaan open. In ons geval vlogen de deuren open en staan we dus weer aan de vooravond van een verhuizing en een daaraan gekoppeld nieuw avontuur. Het afgelopen jaar was heftig en we hebben veel meegemaakt en geleerd, van off grid naar zelf sufficient en vervolgens weer naar de bewoonde wereld en weer meedoen in “het spel” van zaken en management. We hopen dat het tij een beetje gaat keren voor ons en we in wat rustiger vaarwater terecht komen. Maar voor nu…. Op naar een nieuwe uitdaging. De nieuwe uitdaging heet The Folly Plantation Gambia Boutique Hotel.
Ach en zoals Youpie de poepie van het Hek al riep… Verdomd…het leven is echt leuk.
Ach de titel is gewoon wat er in me opkwam en heeft daadwerkelijk weer eens niks met het onderwerp te maken. Voor de mensen die niet weten wat de titel inhoudt….. Dit was voor het mobiele telefoontijdperk. Iets wat de 27MC bak heette…. Breakie breakie werd meestal geroepen als je “op het net kwam”. Maar zo niet door mij bedoelt, als vervolg op ons avontuur vond ik het toepasselijk, gebroken met het vorige avontuur en door met het volgende. In een week al onze spullen weer opgepakt en verhuisd, het verbaasd me steeds weer hoeveel zooi je verzameld in korte tijd. Maar we zijn “over”. Veel tijd om uit te rusten is er natuurlijk niet, daar waar je bijna bij de eindstreep was en je eindelijk na een jaar wat geld zou gaan verdienen….. Juist ja.
“met het mes in je rug vol vertrouwen het nieuwe avontuur aan moeten gaan.”
Nieuw project, nieuwe kans en opnieuw op mensen vertrouwen. Begrijpelijk dat dat laatste wat moeilijker wordt maar ondanks alles wil ik dat toch blijven doen. En dan neem je een risico uiteraard. Aan de andere kant werd het me vorige week op een bijzondere manier uitgelegd. Ondanks dat ik graag mensen wil blijven vertrouwen is er nog het andere stukje….. We hebben gewoonweg ook geen keus, met het mes in je rug vol vertrouwen het nieuwe avontuur aan moeten gaan. Het lijkt erop dat er een patroon begint te ontstaan, mijn meisje en ik werken hard en maken tot nu toe vaak een beginnend succes van eigenlijk alles wat we doen. Om diverse redenen zijn wij over het algemeen niet degene die van het succes profiteren, dat is toch op zn minst zuur. Maar goed, eerst zijn we eens over en hebben we zoveel lieve en ondersteunende reacties gehad. Dat men ons graag volgde via de blogs was al duidelijk maar dat het zover strekte en mensen het bijna als de wekelijkse “soap” zien hadden we niet direct verwacht. Men neemt zelfs de moeite om te vertalen in Engels zodat we in verschillende landen ook gelezen worden. Het is dat ik niet verlegen aangelegd ben maar anders zou ik toch een beetje blozen.
“Maar goed, ons leven zit weer eens in dozen zoals de afgelopen 5 jaar al vaak het geval is geweest.”
Affijn…….. Zittend op Ali Kunda met mijn voeten op tafel in mijn favo stoel en een ander uitzicht dan ik gewend ben valt er toch weer een last van onze schouders af. Uiteraard was afgelopen week 1 met veel afwisselende emoties waarin je ook aan jezelf begint te twijfelen. Het afgelopen jaar met alles wat erbij kwam en het continu uitstellen en afstellen van zaken heeft toch een aardige wissel op ons beiden getrokken. Het gekke is dat we ons voor het allereerst ondanks de verhuizing hebben verveeld….. Niks om handen, niet zorgen voor, niet bouwen, niet schoonhouden van….. Het was een aparte beleving kan ik zeggen en niet 1 die ik in de komende periode nog eens wil hebben. Ik vond het vervelend ergo…. Niks aan. Maar dat er een last van ons af zou vallen was ook wel fijn, het begin van onze eigen richting weer bepalen en vooral voor mijn meisje die zich tot in den treuren heeft proberen aan te passen aan de grappen en grollen van…. Zeker op haar heeft het een zware wissel getrokken omdat alles wat fout ging bij haar neergelegd werd en als iets maar vaak genoeg gezegd wordt ga je dat vanzelf geloven. Maar goed, ons leven zit weer eens in dozen zoals de afgelopen 5 jaar al vaak het geval is geweest. En noodgedwongen of niet, patroon of niet het simpele feit is dat we gewoonweg geen tijd hebben om stil te blijven staan. Gek genoeg voelde het goed om vandaag de was te doen, mijn oude werkkleding heb ik wederom uit een doos getoverd en als ik nu aan de lijn kijk krijg ik weer de kriebels. 3 zwarte koksbuizen, mijn koksbroek, schorten, witte overhemden, stropdas en bretels hangen te wachten. Schoon en fris. Ik vind mezelf weer in de archieven van mijn geheugen terug en ben sinds lange tijd weer menu’s aan het samenstellen. Een andere insteek en een andere uitdaging. 2 locaties binnen 1 bedrijf. De beachbar met enkel een kleine kaart en het restaurant met een menu. Daarnaast maakt het deel uit van een lodge waar gasten verblijven en dus moet er ook ontbijt, lunch etc etc zijn. Als je dan toch gaat denken….. doe het dan in hemelsnaam groot en kill your darlings.
“Deze 2 factoren bij elkaar genomen denk ik dat we keurig op schema liggen.”
Een veelgehoorde kreet deze week is dat mensen het niet zouden kunnen, dat het zo knap is en dat men het over het algemeen niet vol zou houden. Ons leven in Nederland was natuurlijk anders, een stuk rustiger en gestructureerder en financieel gezien deden we het niet slecht. In het eerste jaar dat we hier woonden werd mij verteld dat je het eerst maar eens 5 jaar moet overleven in een land als Gambia en dan pas….. Dan pas begin je wat op te bouwen. Zoals ik al vaker heb geschreven heb ik mijn meisje beloofd dat we alles zouden verliezen in Afrika. Deze 2 factoren bij elkaar genomen denk ik dat we keurig op schema liggen. Aan de andere kant heb ik samen met mijn meisje toch mijn hart verpand aan dit gekke kleine landje in West Afrika. De smiling coast…….ach vaak wel. De vrijheid van leven, de vrijheid van creatief kunnen zijn, iemand kunnen zijn en met je kennis wat kunnen betekenen. Het eigenlijk altijd te eten hebben, soms niet veel maar men deelt het. De ondanks alles, rust welke we gevonden hebben. De veranderingen die we hebben meegemaakt, de crisissituaties die we hebben meegemaakt zowel zakelijk als prive……. en we zijn er nog, we bestaan nog steeds…. en met de lessen die we telkens krijgen denk ik dat we steeds beter worden en steeds meer balans vinden.
Maar goed… al met al na een bijna op de kop af interressant jaar en een behoorlijk heftig weekje verbaasd het ons wederom hoe snel je weer rust vind en het volgende aanpakt. Mijn meisje krijgt het zelfs voor elkaar om van een aftandse tent op het strand een thuis te creĆ«ren, Ali Kunda had al een grote voorsprong natuurlijk maar mijn meisje heeft alles alweer opgeborgen en georganiseerd, ik snap na 22 jaar nog steeds niet hoe ze dat altijd zo snel doet. Kopje koffie op tafel, mn meisje maakt een heerlijk broodje, muziekje op de achtergrond en de weaverbirds die druk om ons heen tjilpen. De hondjes weten dat dit hun nieuwe plek is om te bewaken en onderwijl ik dit typ denk ik…. Ach soms lijkt ook ons leven wel gewoon normaal…..
Een gevleugelde uitspraak welke ik hoogstwaarschijnlijk al vaker gebruikt heb. Ooit bekend geworden door Dhr. Hannibal, aanvoerder van het overbekende A-team, toch 1 van de meest populaire series op tv mid en eind jaren 80 geloof ik. Echter anders dan de titel doet vermoeden….. Soms komen plans niet helemaal together en blijken verwachtingen anders te liggen bij verschillende personen.
Het avontuur wat mijn meisje en ik dik 4 jaar geleden zijn aangegaan duurt immer voort en we slaan een nieuw hoofdstuk in. Kort door de bocht…. I hate it when a plan explodes. Dit zou een meer accurate titel zijn voor deze blog maar het klinkt te negatief en zoals de meeste lezers en volgers weten….. Ik probeer altijd het negatieve om te buigen naar iets positiefs, geleerde lessen en of een goede ervaring. Het moeilijkste is dat je vertrouwen in de mens een enorme deuk op loopt en dat is het stukje wat ik toch altijd probeer te voorkomen. Met dit voorwoord denk ik dat eenieder weet welke kant we op gaan. Een jaar lang keihard werken, de fabriek is praktisch klaar evenals de shop, “ons huisje” voelt als ons huisje en na het regenseizoen staat de tuin en de fruitbomen allemaal in groei en bloei. En dan net als je denkt het kan niet beter en je gemotiveerd bent om aan te pakken veranderd je compagnon ineens de spelregels. Toch is les 1 altijd verander niet de regels tijdens het spel.
“Het werd een target lock op mijn meisje,”
De aanleiding zijn in eerste instantie mijn trouwe viervoeters, ineens kregen we duiven op de compound. Dat bleek leuk te zijn, we hebben natuurlijk ook geen duiven hier in het wild….. Maar goed 10 duiven, hartstikke prima. Mijn honden spelen ook graag met duiven en ik laat dat. De wilde duiven pikken graag het voer van de kippen en de eenden dus ik houdt mijn honden niet tegen om duiven te verjagen. De duiven vliegen op en de hondjes rennen ze na, iedereen blij. De duiven die bij ons op de compound gedropt werden kunnen echter niet vliegen…. Als je dan in de ochtend het duivenhok open zet terwijl de honden zoals altijd los lopen en je laat alles onbeheerd achter……… Resultaat…. Een door de honden voorbereide duiven grill. Side note….. Wij waren niet aanwezig op dat moment. Maar mijn honden en dus mijn verantwoordelijkheid. De honden moesten van de compound uiteraard zoals ik in het begin beloofd had… Eenieder die mij kent weet dat ik nooit maar dan ook nooit zo een deal zou maken en afscheid neem van mijn honden. Hier begon de discussie natuurlijk. Afspraken en contracten waren natuurlijk snel vergeten en er moet een schuldige aangewezen uiteraard. Het werd een target lock op mijn meisje, ineens was cultuur hetgeen waarmee geschermd werd en mijn meisje gedroeg zich al lange tijd niet als een Afrikaanse vrouw. Te weinig respect voor de mannen op de compound en uiteraard veel te weinig respect voor de compagnon. Kortom mijn meisje werd geslachtofferd en ik moest natuurlijk goed begrijpen dat ze zo in elkaar zit dat als ze het beter kon krijgen was ze zo bij me weg… Maar gelukkig is mijn compagnon geen wicked man natuurlijk dus hij had een voorstel, ik kon wel op de compound blijven en natuurlijk alle plannen blijven voortzetten… Zolang mijn meisje en mijn honden de compound maar zsm zouden verlaten. Laat het even bezinken….
Met het antwoord “dan weet ik hoe het ervoor staat en wat ik moet doen” schud ik mijn compagnon de hand en neem afscheid…. Onnodig om te vermelden dat ik afscheid neem van mijn compagnon, de compound, de fabriek, de shop en alles waar we zo hard voor gewerkt hebben. Mijn compagnon was geschokt…. Volgens hem dan…. Het lijkt mij een niet meer dan logische keuze. Mijn Gambiaanse vrienden hebben mij verzekerd dat dit niet een cultuurdingetje is maar een persoonlijke disconnectie. En dan komt het besef, de boosheid en het verdriet… Uiteraard het doet wat met je we zijn ondanks dat we niet opgeven en doorzetten nog steeds niet van steen. En terwijl je dan met je ziel onder je arm loopt kom je juist de mensen tegen die je direct oppakken, Jeroen en Lisette namen ons mee voor een hapje en een drankje en namen de tijd om te luisteren en je van advies dienen en een stukje humor in de situatie te brengen. Onze lieve Sylvia heeft altijd een slaapplek heeft gezien we niet terug konden vanwege het late uur. Juist als alles hopeloos lijkt komen er oplossingen vanuit hoeken die je niet verwacht. Onze lieve lieve buurvrouw Ali stelt zonder ook maar een seconde te twijfelen haar huis beschikbaar, dat was wel een drankje waard. En zo was binnen 24 uur het kopje huisvesting opgelost.
“Maar Madina Salam heeft ons in hun hart gesloten en andersom niet anders.”
Een last valt van je schouders omdat je in ieder geval een dak boven je hoofd hebt, gedurende de volgende dagen werden ons een aantal daken boven ons hoofd geboden, de 1 wat luxer dan de ander maar op plekken waar ik van mijn levensdagen niet gedacht zou hebben om te wonen. Maar Madina Salam heeft ons in hun hart gesloten en andersom niet anders. Om de 1 of andere reden horen we daar op dit moment in ons leven. Terug richting Kololi gebied zou betere en snellere kansen bieden, er worden een hoop managers gezocht gezien het seizoen eraan komt, ik kan hondentraining waar ik nog steeds veel voor gevraagd wordt weer oppakken en natuurlijk is er in het toeristengebied de muziek, de optredens en de bands waar ik zo graag mee speel en perform. Maar eerlijk is eerlijk…… Optreden is een verslaving voor me waar ik snel aan toegeef, met optreden komt alcohol en net als optreden geen grens heeft bij mij heeft mijn drinken dat dan ook niet. Ik heb mezelf daarin al vaker terug gevonden met meer drank dan me eigenlijk lief is en dat een kleine 4 of 5 dagen per week. Voor mij is het bijna onlosmakelijk met elkaar verbonden. Dus ondanks de kansen liggen daar ook de gevaren en valkuilen. Dus Madina it is.
Terug naar de compound waar we zo hard gewerkt hebben, we hebben de jongens verteld hoe het ervoor stond en wat de beslissing was die eigenlijk geen echte keus was. De reactie verbaasde me zeer, dit voornamelijk omdat de jongens een hele dikke vinger in de pap hebben gehad in praktisch alles wat er gebeurd is in het afgelopen jaar en hierdoor een onhoudbare situatie is ontstaan. Ik zeg niet dat de schuld bij hen ligt maar ze hadden het een stuk makkelijker kunnen maken. Met ons lopen namelijk ook alle plannen de deur uit, de shop, de tuinbantaba, de keuken, de fabriek, de kaasmakerij, de geitenhouderij…… De eerste reactie die wij kregen waren tranen en dat is in Gambia vrij zeldzaam kan ik je vertellen. Tranen en een excuus omdat dit nooit hun bedoeling is geweest. En voordat we het wisten waren we en de situatie gespreksonderwerp in “ons” stukje Madina Salam. Onze buurjongens, de shop eigenaar zelfs de zoon van de Akalo waren betrokken bij een officieuze meeting met ons als onderwerp. Men wil niet dat we gaan, men wil niet dat we onze plannen meenemen of de compound verlaten. En hoewel dat de mens natuurlijk goed doet zoveel steun zit er natuurlijk 1 groot struikelblok. Dat is de man waar ik in den beginne op een gentlemens agreement dit project mee ben gestart. Ik hecht hier meer waarde aan dan welk contract in de wereld en zal hier nooit lichtzinnig of onbehoorlijk mee omgaan. Noem me naĆÆef of ouderwets, ik vertrouw graag op enthousiasme, samen en loyaliteit en als je zo in elkaar zit neem je het risico om grandioos onderuit te gaan.
Verbreek je de gentlemens agreement om drochtredenen omdat je simpelweg je zin niet krijgt dan hebben we een situatie waarin voor mij het point of no return wel is bereikt en zoals het stukje no return al aangeeft…… Als mijn meisje en ik dan alles van het afgelopen jaar op een rijtje zetten blijken er een hoop zaken al niet te kloppen en kunnen we ons niet helemaal ontrekken aan het idee dat hier al langere tijd sprake is geweest van een dubbele agenda waardoor er al reeds enige tijd naar dit punt is toegewerkt. Getuige het feit dat de halve community al contact heeft opgenomen met onze oude compagnon met het verzoek tot een meeting waarin ook zij met hem willen praten… Tot nu toe vruchteloos. Nou hebben wij al te kennen gegeven dat ons besluit vast staat en inmiddels (we zijn 4 dagen verder) zijn we bijna volledig verhuisd.
“Daar waar een deur dichtknalt……..daar staat altijd wel een raam open”
Het gekke is dat hoe meer van onze spulletjes we weghalen, hoe vrijer we ons weer voelen. De druk is weg, mijn meisje durft weer wat meer haarzelf te zijn en ik….ach ik blijf ik, avonturier, zigeuner, zwerver, hobo, muzikant en eeuwig creatief en eeuwig optimistisch maar ja…..als je dan ook een vrouw hebt die altijd maar in je gekkigheid geloofd dan kan dat ook. Ik heb al vaker vermeld dat ik mijn meisje beloofd had dat we alles zouden verliezen en ik heb al vaker het idee gehad dat we daar bijna waren…….. No such luck. Daar waar een deur dichtknalt……..daar staat altijd wel een raam open en ik geloof echt dat dingen gebeuren om een reden hoewel mij echt niet altijd duidelijk is welke reden. Als de situatie je dan brengt naar een lodge welke hier op loopafstand zit omdat je daar een wijntje wil drinken en gewoon even wilt ontspannen en je raakt in gesprek met de eigenaar van de lodge….. Als de eigenaar dan zo te kennen geeft niet te weten hoe, we krijgen geen goed toeristisch seizoen nog steeds als nawee ten gevolge van Corona, de zooi op Schiphol en de uit de pan rijzende prijzen dan zie ik tegenover me een man zitten die alles heeft maar niks heeft……
Aan het eind van de avond na 2 pakken wijn ligt er een strategisch plan op tafel waarin we lodge, restaurant en beachbar van elkaar los koppelen als 3 seperate onderdelen welke elkaar aanvullen. Personeel moet getraind naar een volgend level en de keuken moet aangepast. Target doelgroep zijn expats en lokale bevolking en uiteraard het toerisme maar dan voor nu eerst in deze volgorde. Viel het al op dat ik schreef we……… En dan snap ik ineens waarom onze plannen geklapt zijn. Blijkbaar stond ons iets nieuws te wachten waarin mijn meisje haar ondersteuning zal geven aan de lodge en ik verantwoordelijk ga worden voor de beachbar en het restaurant inclusief de keuken. En ineens zijn daar weer plannen en een jonge ondernemer welke het niet red op deze manier. Hij wil ons er graag bij in hebben en wij willen hem graag helpen. Daarnaast zijn de plannen van de geitenkaas niet volledig in de ijskast gezet, integendeel. Mijn vriend Freddy waar ik van heb leren vissen op de Gambiaanse manier neemt mij komende week mee naar het dorp van zijn ouders hier vlakbij. Zijn ouders hebben koeien, schapen en geiten en allen geven melk…….. Zij willen heel graag dat ik hun melk gebruik en van hun boerderij een toeristisch uitje maak. De melk komt goed, of ik een toeristisch uitje kan maken van hun boerderij…… Ach vast wel. We hebben elkaar allen de hand geschud en we hebben elkaar onze.loyaliteit beloofd. Wat ons bindt…..we hebben allemaal eigenlijk niks maar 1 ding hebben we wel…. We hebben een gentlemens agreement.
Bezig bezig bezig…….. maar wel erg klaar met de regen moet ik zeggen. Nou vind ik het regenseizoen hier op zich nooit zo heel erg maar dit jaar is het wel heel heftig en dat betekend dat het meeste wat je doet voor niks is, bouwen wordt grandioos vertraagd en zodoende kom je weer achterop op je schema. De mentaliteit welke de Gambianen met het regenseizoen met zich meebrengen helpt ook niet direct maar dit is meer een landelijk dan een persoonlijk probleem. Waar ik in Nederland ooit eens door weer als vuilnisman met alle weerstypen te maken had tijdens mijn werk…. daar stopt werkelijk alles hier zodra het regent. Als het regent in de morgen begint het al met het vervoer, de gilly’s en taxi’s rijden minder tijdens regen en zeker de grotere afstanden kan je rustig vergeten. Nadeel is dat als dan de zon in de middag doorbreekt het zo onwijs warm wordt dat je ook niks kan doen.
Bananas
Fishing
Maar al met al tussen de regendagen door zijn we wel actief geweest. Nog steeds wordt er mondjesmaat gebouwd en je hebt tijd om gekke dingen te bedenken die je dan weer maakt van afval materiaal wat je genoeg kan vinden alhier. Het begin met de tuin die om veelerlei redenen was veranderd in een grote grasbende waar hier en daar een verdwaalde komkommer te vinden was. De spaarzame momenten dat ondergetekende verbinding heeft met YouTube besteden we dan ook nuttig. Een tuin die op een balkon gemaakt werd gaf me de inspiratie. Dus in de vroege droge morgen richting het strand om oude plastic flessen te zoeken, nou is zoeken een woord welke je beter kan vervangen door oppakken, en oud nylon visdraad welke ook voor het oprapen ligt. De nieuwe tomatenplanten die we hadden gekweekt hebben we vervolgens in de fles gedeponeerd en deze hele handel opgehangen aan een rek. Dus dat is het begin van onze ondersteboven tuin waar we aanzienlijk minder onderhoudt aan hebben en niet onbelangrijk, we verbruiken een stuk minder water op deze manier.
Het begin van de ondersteboven tuin.
Ergens tussendoor kwamen de eerste geiten aan op de compound, nou is het verschil geit en schaap hier niet zo groot maar we noemen ze geiten maar het zijn schapen, voor de rammen en de melk (voor feta kaas) niet onbelangrijk. Met de geiten kwam ook Buba, onze momenteel part time verzorger van deze mooie beesten. Hij werkt op dit moment ook nog bij defensie voor 3 dagen in de week maar zijn kennis van geiten en schapen is waanzinnig en hier maken we dan ook graag gebruik van. 1 van de lieve dames genaamd Sweet stond op knappen en het zou er om spannen, uiteraard worden mijn meisje en ik altijd in het diepe gegooid dus op het moment dat Buba voor de baas aan het werk was besloot Sweet te gaan bevallen. Haar agressieve vriendje Lion nam de beschermende rol op zich wat het geheel niet makkelijker maakte. Maar niet gevreesd, met alle losse hekwerken die we hebben staan was Sweet zo ineens gesepereerd van de rest en konden mijn meisje en ik er goed bij om te helpen. Een mannetje en een vrouwtje welke Spot en Pearl werden gedoopt.
Lion
Yelimba
Mn meisje met Junior
Sweet met Spot
Bas als verloskundige
Laat in de avond Sweet met Spot en Pearl
Naast Lion, Sweet, Spot en Pearl hebben we ook nog Junior van 6 maand oud en Yelimba, een zwangere dame welke in December voor nakomelingen mag zorgen. Een boerderij is geen boerderij zonder eenden natuurlijk, dus inmiddels lopen er sinds een week ook 4 volwassen muskuseenden op ons terrein, onze compagnon vond dat wel leuk. De eenden eieren zijn 50% voor consumptie en 50% zal zorgen voor kuikens ofwel de toekomstige Duck L’orange welke ook onze eigen sinaasappelen zal bevatten. Het enigste dingetje is dat we ook iets van een vijver idee moeten gaan maken, die beestjes willen graag zwemmen en poedelen. Voor onze hondjes wordt het allemaal wat veel, 18 kippen, 4 eenden, 6 geiten en ze mogen nergens mee spelen van ons. Maar ze wennen allemaal aardig aan elkaar dus dit zal mettertijd wel veranderen. Al die beesten levert naast een hoop werk natuurlijk ook de nodige stress op en zeker omdat de verblijven door de regenval nog niet zo zijn als we willen maar we maken er het beste van. Affijn, dan krijg ik soms woorden met mijn meisje zoals dat vaker gebeurd. Ik ben dan ook niet de makkelijkste en kan aardig koppig zijn, zeker als ik vind dat ik gelijk heb. Afdwalen in mijn gedachten is dan wat ik af en toe doe en dat wordt me terrecht natuurlijk niet in dank afgenomen.
De Duck L’orange Family
Mijn afdwaling in onze woordenwisseling had vond ik in ieder geval een goede reden. Een basic hydrofonicsysteem zo gemaakt dat het een leuk maar nuttig object is in de keuken van mayonaise potten en een infuuszak. Daar moet je dan even over nadenken hoe je dat gaat inpassen in de keuken. Mijn meisje inmiddels bijna in tranen en ik begreep natuurlijk weer eens niet waarom. Niet nodig om te vermelden dat ik er met een simpele sorry niet vanaf kwam en direct ook alle gronden voor mijn opgeworpen argumenten kwijt was. Het leek mij raadzaam om niet uit te gaan leggen waarom ik afwezig was, beter was om het gewoon maar heel snel te gaan bouwen. Gelukkig is mijn meisje 1 van de liefste wezens ter aarde en redelijk vergevings gezind dus ik kwam er gelukkig mee weg nadat ik mijn bouwsel af had. Het in het verhaal wat moeilijker maken met de uitleg over communicerende vaten en zwaartekracht wat ik ooit van mijn buurman Ivo in Mariamakunda heb geleerd en dan ben ik in de ogen van mijn meisje weer een creatief genie en is de woordenwisseling allang weer vergeten.
Hydrophonic systeem
Naast de verzorging van de beesten, bomen, planten en tuin heb je natuurlijk ook je dagelijkse dingen en problemen. 1 van de uitdagingen wederom was weer dat het gas op was, nou doen we hier niet te moeilijk over want dan koken we gewoon verder op vuur. Maar ja onze oude buitenkeuken moest plaats maken voor de nieuwe geiten verblijven en dus waar nu….. En daarbij alles is doorweekt dus met vuur gaat veel rook gepaard momenteel. Gelukkig hebben we een storage waar wel wat ruimte is en dus hebben we lekker een binnenvuurplaats gemaakt. De sociale controle liet zich weer eens gelden toen mijn buurman Solomon op mijn raam bonkte en riep “Basiru you have fire”, “there is smoke in your solarhouse”…. Ik antwoorde dat ik koffie aan het zetten was dus dat dat kon kloppen. Mijn buurman lachtte opgelucht en wenste me een goede dag met als afsluiting “you crazy white Gambian”. Gek genoeg klinkt dat dan wel als een compliment.
Mn meisje aan het Gambian koken
We zijn hier inmiddels 4,5 jaar. Begonnen met succes, een bar/ restaurant opgezet en alles kon. Zo snel als we het hadden, zo snel was alles ook weer weg en was het echt echt heel zwaar en dat is het soms nog. Maar terugkomend op mijn vorige blog, we hebben afgelopen week weer een lang weekend kololi gehad. Even een biertje doen, even weer op een podium springen en vooral even veel mensen weer zien en met veel mensen spreken. Wat mij opvalt is dat iedereen het zo knap vind en men spreekt zich daar openlijk over uit en dat sterkt ons toch ook iedere keer. Het leuke vind ik dat ik vaak op mn blogs of mn verhalen te horen krijg dat “men” het niet zou kunnen of dat “men” er nooit voor zou kiezen. Ik zou dat 5 jaar geleden ook gezegd hebben, absoluut. Nu zie ik dat na 4,5 jaar anders. Hoewel zwaar en soms bijna ondoenlijk, een grandiose stresstest voor je relatie, je geduld, je zijn. Het heeft me werkelijk veranderd en het heeft mn meisje en mij als team ook veranderd. Meer geduld, meer waardering en veel veel veel meer rust. Dus we doen het zo…… Als ik dit leven nog een tijdje zo blijf leven dan beloven jullie dat jullie het blijven lezen en ons hier en daar af en toe een hart onder de riem blijven steken. Dan is iedereen toch weer blij. Ps. Op vriendelijk verzoek van Trijnie ā¤ļø, weer met foto’s deze keer.
Het volhouden van regelmatig uploaden is in Afrika een opgave op zich. Het beleven van allerlei avonturen is dan over het algemeen wel weer een dagelijks terugkomende bezigheid waar je niet al teveel moeite voor hoeft te doen.
Ik denk dat het inmiddels al een dikke maand geleden is dat ik iets heb gedaan met de blog waarvoor mijn welgemeende excuus. Aan de andere kant is tijd hier een zeer rekbaar begrip en aangezien we hier inmiddels bijna 5 jaar leven en zeker het laatste jaar vooral off grid zijn leven ook wij steeds meer met de dag. Zodoende kan het gebeuren dat je ineens een telefoontje krijgt vanuit Gunjur. In het Gambiaans Engels met een slechte verbinding begreep ik dat mijn zus die in Canada woont min of meer een search en rescue actie aan het ondernemen was omdat ze al een maand taal nog teken van me had gehad. Het volgende gebeurd dan. Mijn zus contact vanuit Canada mijn lieve buurvrouw welke in Engeland zit. Mijn buurvrouw contact dan haar kennis hier in Gambia, Gunjur met het verzoek mij te vragen of ik zsm contact op wil nemen met mijn zus in Canada. Gezien ik geen internet heb hier komt Kalifa in de regen op zijn fiets naar Madina met een router zodat ik internet heb en dus contact op kan nemen met mijn zus. Zodat die de telefoon op kan nemen geheel onwetend van de kettingreactie welke ze heeft veroorzaakt met het antwoord,” ja ik maakte me wat druk omdat ik niks hoorde, ik ben jarig vandaag hĆØ”. Al met al wel lief en we hebben er hartelijk om gelachen. De tam tam werkt toch redelijk snel als iemand me echt zoekt.
“Meest trieste is de verdrinkingsdood van een aantal kinderen”
Tevens werden we deze afgelopen maand weer eens geconfronteerd met onze eigen gezondheid en de hardheid op het Afrikaanse. Het regenseizoen is heftig dit jaar, volgens de verschillende media 1 van de heftigste in 50 jaar. Hoewel ik hier niet 50 jaar zit denk ik wel dat ik het ermee eens ben. Ik persoonlijk heb nog niet zoveel water en onweer meegemaakt hier. Wij zijn er vrij ongeschonden vanaf gekomen maar elders in het land is het schrijnend. Huizen die net als elk jaar weer instorten, mensen die daardoor komen te overlijden. Meest trieste is de verdrinkingsdood van een aantal kinderen die door de waterstroom veroorzaakt door de hevige regenval zijn meegesleurd en verdronken. Het is de soms kei en keihard realiteit in dit land. Een wandeling over het strand veranderd erg snel als er een groep mensen staan die uitkijken over de oceaan, wachtend op een vissersboot die allang terug had moeten zijn en nu dus wachtend op lichamen die hopelijk aanspoelen op het strand. Hoewel geen moslim deel ik dan wel in hun verdriet en hun gebed, het is het weinige wat je wel kan doen.
“ze hebben toch wel door hoe je in dit land moet leven.”
Onze eigen gezondheid liet ons ook even zweten, de vele kleine ontstekingen in combinatie met een vrij eenzijdig dieet eist ook bij ons op den duur haar tol. Ontstekingen gingen steeds minder goed over en je merkt vanzelf dat je zwakker wordt. Het werk stopt natuurlijk niet en afgezien van de dagen dat het regent werk je in een erg hoge luchtvochtigheid. De grootste les die ik leerde was dat ik beter moet luisteren naar de Gambianen, ze hebben toch wel door hoe je in dit land moet leven. Ik was al vele malen gewaarschuwd om zeker tijdens het regenseizoen in ieder geval slippers te dragen. Maar ja…..Bas is eigenwijs. Na weer een dag gras trekken en de tuin opschonen bleken mijn voeten ineens 3 keer zo dik te zijn en na even simpel nadenken konden we de conclusie trekken dat het geen wijsheid is om met blote voeten in verschillende mierennesten te staan. Het tellen van het aantal mierenbeten was ondoenlijk en het kwaad was al geschied. De hoeveelheid gifstoffen en nieuwe wondjes die direct begonnen met ontsteken dwongen me om te rusten en grote hoeveelheden antibiotica te nemen. Inmiddels zijn mijn prachtige Hobbit voeten bijna terug naar hun normale formaat.
“Zomaar, omdat zij vinden dat wij dat waard zijn”
Mijn meisje ontpopt zich als een heldin, dapper doorgaan en bezig blijven. Eeuwig positief zelfs wanneer ik het even niet meer zie. Met stress komt spanning en met spanning komt irritatie, zelfs als je al zo lang samen bent als ons en je de ruzie eigenlijk al kan uittekenen kiezen zelfs wij er soms toch voor om af en toe toch eens te knallen tegenover elkaar, het leukste is nog steeds het goedmaken. En je zal altijd zien, als je het eigenlijk niet meer weet en niet meer weet welke beslissing je moet gaan maken. Je wilt niet opgeven maar soms kom je dicht bij het punt dat je misschien wel moet en dat het een serieuze overweging moet zijn om dit avontuur te stoppen en terug te gaan naar….. En juist dan…… juist dan blijken er ineens weer mensen in je leven te zijn die hun auto stoppen en zonder dat je ook maar iets hebt gevraagd zich ontpoppen tot reddende engeltjes, je steunen, met spullen aankomen welke zij over en niet nodig hebben en voor de lunch gezorgd hebben. Zomaar, omdat zij vinden dat wij dat waard zijn, en dan mag ik een grote vent zijn en mijn meisje een stoere survivor, maar dan moet ik gewoon ook heel even een prop in mn keel wegslikken en een traantje wegpinken. Het zijn niet de prachtige nieuwe pannen, de keukenspulletjes of de prachtige accuboor machine met toebehoren. Het is het feit dat er mensen zijn die je niet eens zolang kent en je zonder dat je het vraagt oppakken juist op het moment dat je het zo nodig hebt. Nou hadden wij al een paar van dit soort mensen, en nu hebben we er nog een paar bij, en dat ervaar ik als 1 van de grootste rijkdommen die je als mens kan hebben.
“Uiteindelijk gaat het soms meer om de inhoud dan om de lengte van het verhaal dacht ik zo.”
Dus we zijn weer op de rebound, we staan weer positief in ons avontuur, het regenseizoen zit er bijna op en we hebben ons vrienden bestand wat mogen uitbreiden. We blijven nog even hangen in het door ons zo geliefde kleinste landje van West Afrika en we hoeven ons avontuur niet op te geven. De nieuwe impuls en de nieuwe mensen die ons leven verrijken zorgen daar dan weer voor. Andere vrienden van ons zijn druk doende met hun gevecht en voorbereidingen om hierheen te komen wat ons ook niet snel genoeg kan gaan en we hebben een hoop om naar uit te kijken. Een hoop om naar uit te kijken betekend ook weer perspectief voor de toekomst en dat was een pittig iets de afgelopen maand. Het regenseizoen heeft me dan wel gemotiveerd om te doen wat velen van jullie al eens hebben geroepen dus tegenwoordig doe ik mijn best op vele pagina’s vol te typen en dat uiteindelijk een boek te laten worden, maar dat komt mettertijd. Het is deze keer niet zo’n lang verhaal, meer downs maar een hele grote up. Uiteindelijk gaat het soms meer om de inhoud dan om de lengte van het verhaal dacht ik zo. Nu eerst moet ik mijn vislijnen in orde maken en een strandjutters wandeling maken, gezien we nog steeds aan het bouwen zijn en dus de inkomsten nihil moet je creatief zijn. Maar goed, liever arm en gelukkig want wat is arm uiteindelijk.
“Soms zijn rijke mensen gewoon arme mensen met geld”
Zoals ik zo vaak zeg hier in Gambia…. De tijd vliegt, en aangezien de tijd vliegt als je lol hebt ga ik er dan toch ook maar vanuit dat ik een hoop lol heb. Alvorens ik begin met m’n heerlijke skribbelings moet ik toch ook soms serieus zijn. Het schrijven en delen van onze belevingen vind ik leuk om te doen en blijkbaar vinden een hoop mensen het ook de moeite waard om te lezen. Onbedoeld of juist bedoeld roep ik wel eens zaken welke absoluut een reactie uitlokken en normaal reageer ik hier niet op. Maar 1 van mijn lezers verdiend het absoluut om wel erkend te worden omdat die mij altijd van fijne repliek voorziet en altijd op een positieve manier. Ik meldde vorige week dat ik redelijk begin af te stompen van de wereld in ieder geval voor zover ik dat niet al was. Vervolgens heb ik het ook door mij zo geliefde Gambia ook een afgestompt land genoemd. Uiteraard minder serieus bedoeld maar toch met een serieuze ondertoon. Dan krijg ik vaak wel een melding van Joop welke mij toch even wijst op al het moois wat dit land te bieden heeft en de veelzijdigheid hierin. Ik mag Joop wie hier al jaren woont inmiddels wel gaan zien als mijn blog geweten. Via deze weg wil ik je deze credit ook geven en je melden dat ik je commentaren waardeer en je me toch vaak even weer een duwtje in de juiste denkrichting geeft. Joop ik hoop dat deze samenwerking nog lang mag blijven bestaan.
Dieptepunt deze week was een overlijden in mijn familie. Zoals je wel of niet weet kom ik uit een Nederlands / Indische cultuur de Nederlandse tak was oer hollands en de Indische tak heeft veel vastgehouden aan hun cultuur. Ik kreeg van beide het beste mee denk ik. Mijn moeder kwam 2 decennia geleden al te overlijden en dan komt er vanuit de Indische tak vanzelf een tante naar voren die zich over je bekommerd. In mijn geval was dat mijn tante Femia en oom Jan welke mij voorzagen van voeding/ opvoeding en een “thuis”. Tegen de tijd dat ik inmiddels samen woonde, kinderen had en mijn lieve vrouw goed voor mij zorgde kwam ook mijn lieve tante te overlijden. Ongeacht het feit dat je volwassen bent stapt er een nieuwe matriarch naar voren en dat was de oudste der tantes, tante Reina. Ondanks de afstand hadden we redelijk contact en vlak voordat we naar Afrika vertrokken hebben we bij tante Reina nog met de hele familie een samenzijn gehad. Altijd heeft ze ons gevolgd en dankzij internet bleef het redelijke contact redelijk. En ineens overleed ze afgelopen week. En ineens zit je zo verschrikkelijk ver weg en is het nagenoeg niet mogelijk om je laatste groet, respect of dank je wel over te brengen. En dan zit je soms echt in diep diep Afrika. Maar als je dan bedenkt dat ze de heerlijke leeftijd van 85 al bereikt had en ze nagenoeg nog steeds bij de pinken was en nog steeds zelfstandig woonde, dan mag je denk ik vooral heel dankbaar zijn.
“Dit is toch wel Gambia op haar mooist.”
Dan hebben we natuurlijk de gewone week met de gewone zaken, de terugkerende oorlog tegen het opkomende gras ga ik hoogstwaarschijnlijk verliezen. Af en toe zal je moeten toegeven en overgeven aan de natuur en deze zal in de komende weken steeds meer overnemen. Het is een strijd welke in mijn nadeel uit gaat pakken dus ik heb besloten dat ik de schep er maar bij neergooi. Andere lastige bijkomstigheden is dat het normaal zo keiharde zand op verschillende plekken is veranderd in waar drijfzand waarin je je slipper nooit weer vind. Gelukkig zijn slippers hier maar D50,- dus een enorm verlies is het dan ook niet. Als je dan glibber en glij op 1 slipper eindelijk bij de lokale shop aankomt en deze gesloten blijkt ivm de regen…… Joop dan denk ik wel eens…..maar ik zeg het niet. Het land wordt groen en ondanks de beklemmende warmte zorgen de buien voor afkoeling. Het land wordt groen en de bomen weer schoon, de lucht stof en zandvrij. De koeien krijgen door het vele nieuwe gras weer wat vet op hun ribben evenals de geiten. Het landschap veranderd van het droge zanderige Afrika tot een weelderige groene oase en hier en daar gewoon ongerepte jungle. Ondanks de hitte, de buien en de onweer…… Dit is toch wel Gambia op haar mooist. De grote tegenstelling…. Als Gambia op haar mooist is betekend dat aan de andere kant “off season” en dus geen inkomsten en dus een struggle. Maar mensen verbouwen in hun tuinen en ook hierin geld dat men elkaar in leven houdt.
Maar en meer beginnen we een beetje te begrijpen waar we leven en hoe het eigenlijk gaat in Gambia en ja…. Daar ben je echt een paar jaar mee bezig. In Madina maken we toch wel deel uit van de gemeenschap aldaar en dat betekent dus ook community service. Mijn buurman Soloman klopte op mijn gate en hij komt wel vaker even een sigaretje doen of gewoon ff buurten maar nu had hij een verzoek tot hulp. Het seizoen is aangebroken en er is een sighting geweest…. Hij zag dat ik geen idee had wat hij bedoelde…. Kort uitgelegd er was een zeeschildpad gespot. Deze fantastisch mooie dieren komen ieder jaar naar de stranden om hun eieren te leggen. Dat betekend dat er vanaf dat moment beach patrol gelopen wordt om eventuele nesten en dus de daarin gelegde eieren te vinden. De eieren worden vervolgens opgegraven en naar een hatchery gebracht waar de eieren veilig en bewaakt weggelegd worden zodat de jonge schildpadjes meer kans maken. Om 20:30 waren we met z’n 2 op het strand en de lange wandeling begon. In het donker met een ruige oceaan. Ik ben al niet direct een fan van veel water maar de oceaan in de avond als het donker is kan best een woest ding zijn. Na een lange strandwandeling vanaf Mandina totaan Kartong en weer terug heb ik geleerd dat mijn buurman graag praat en ik goed luister. De hoeveelheid kennis die hij bezit en de manier waarop hij in het leven staat heeft me geamuseerd en verbaasd. Als 1 van de eerste inwoners van Mandina Salam wat toen nog gewoon jungle was maakt die al jaren de “vooruitgang” mee. En met vooruitgang verlies je ook een hoop. In dit geval de prachtige jungle en de daarin groeiende medicinale planten en bomen. Het was afgezien van een mooie wandeling een informatieve avond voor mij waarin ik heb besloten om me toch een wat meer open te gaan stellen voor dit soort mannen en vooral hun kennis.
Terug naar mijn meisje haar verjaardag, onze lieve vrienden Allan en Renate zijn in het land. Altijd een feest en altijd een heerlijk weerzien om de 3 maanden. Je vriendenkring klein houden is wat ik door schade en schande heb geleerd maar deze 2 mensen zijn zo ongeveer mijn vriendenkring. Marjon haar verjaardag kon natuurlijk niet zomaar voorbij gaan en dus moest er gepland. In Mandina Salam uit eten en vervolgens op stap zit er niet echt in. Een lokaal restaurantje en dito bar vaak in hetzelfde pand geeft je nou niet direct een scala aan keuzes natuurlijk. En dus moeten we naar de big city ofwel Senegambia. Hoewel we 4 jaar in dat gebied gewoond, geleefd en gefeest hebben moet ik zeggen dat ik zodra we Tanji voorbij zijn al overprikkeld wordt. Op een gemiddelde normale dag spreek ik 3 mensen en kom ik een ezel en 6 koeien tegen. En dan is het druk….. Geregel geregel, Allan en Renate namen ons uit eten en onze compagnon welke in kololi appartementen heeft had een slaapplaats. Onze meest favoriete band zou speciaal komen spelen voor m’n meisje haar verjaardag. Totaan vrijdagmorgen was alles onder controle en had ze geen enkel vermoeden wat haar te wachten stond. En toen gooide ze de kippen los….. En dat is een dingetje want ineens moet ik een smoes bedenken waarom de kippen weer bijtijds in hun hok moeten. Ik ben daar dus niet zo goed in. En ineens was er drukte….. Er moest opgeruimd, schoongemaakt, tas gepakt etc etc etc. Rondom de middag waren Allan en Renate reeds gearriveerd en gingen we richting de big city. Vanaf dat moment loopt natuurlijk alles in het honderd. De gasten welke hadden moeten uitchecken hadden dat niet gedaan en Nawec zijn stroomtoevoer was wederom niet op pijl. Tel daarbij op dat de generator van het restaurant waar we heen zouden gaan het begaf en dus het restaurant dicht moest en dan sta je met je planning weer op 0. Maar ook dan is Gambia Gambia en zijn wij wij. Oplossingen werden snel gevonden en in plaats van een kamer liep ik even later met de sleutels van de lodge van de buurman op zak. Officieel gesloten maar ach….ons kent ons. Paradiso is altijd een heerlijk alternatief en Chosaan is momenteel de place to go. Een paar lieve vrienden zaten ons al op te wachten bij Paradiso en na een heerlijke pizza was het tijd voor Chosaan.
De band die daar speelt ken ik uiteraard en het toeval wilde dat daar in het publiek ineens een bekende kop opdook. Een bekende kop van 3 jaar geleden, een Engelsman genaamd Roy die ik ontmoette in ons eigen restaurant. Toen hebben we gezien hij gitarist is elkaar gezegd dat we ooit samen eens wat zouden spelen. En dan tref je elkaar bij Chosaan waar ik geen vreemde op het podium ben en hij evenmin. Een band die wel eens af wil wijken van hun dagelijkse playlist. Vanuit mijn ooghoek spot ik Olivia een Gambiaanse jonge dame met een fantastische stem. Als dan alle ingrediĆ«nten daar zijn dan melden we ons en al gauw ging de band van reggae naar HĆØ joe, the thrill is gone en onze versie van ain’t no sunshine. Een heerlijke jamsessie met fantastische muzikanten. De tegenprestatie was dat ik met de tipbox rond moest. Al met al werd het een heerlijke avond en ging de avond over in de nacht en de nacht in de vroege morgen. Een heerlijk samenzijn waarin iedere minuut zo waardevol is. De big city, ik heb geen idee hoe we dat 4 jaar lang overleefd hebben. We blijven dit weekend nog even rondhangen alhier voordat we de weg volgen naar het steeds groener wordende stille landleven met wederom een tas vol nieuwe herinneringen. En dan….. Dan is het leven echt wel leuk…… Vermoeiend…maar echt wel leuk.
De week is wederom voorbij. Op ons stekkie aan het strand op de zondagen omdat we daar internet hebben. Zover verstopt zitten en nagenoeg onbereikbaar via telefoon of internet lijkt heerlijk maar af en toe heb je het idee dat je afstompt van de werkelijke maatschappij. Hoewel het soms ook lijkt dat de maatschappij hier op zich allang afgestompt is of gewoon niet meegekomen is. Maar goed, je sociale skills houdt je wat moeilijk op pijl op deze manier.
Gezien m’n meisje en ik erg erg erg veel tijd samen doorbrengen hebben we tegenwoordig genoeg aan een kwart woord. En soms roepen we elkaar naar omdat we elkaar niet verstaan maar dan blijken we in onszelf of met onszelf te praten het is maar hoe je het bekijkt. De gesprekken met de hondjes lopen inmiddels ook wat vast en de kippen luisteren vooral naar Marjon dus ik verheug me op de dag dat de geiten komen. Heb ik ook wat meer aanspraak.
” De combinatie welke je kan maken met komkommer is briljant “
Het is zeker regenseizoen gezien de warmte, de klamme nachten en uiteraard de regen. Het gras groeit in alle weelde maar zo ook onze moestuin. De aubergine, mais, komkommer en tomaten schieten van de planten af en daar waar ik al een aantal weken schrijf dat het soms erg moeilijk kan zijn komen we nu om in voedsel. Beperkt dieet maar nog altijd voedsel. De combinatie welke je kan maken met komkommer is briljant. Afgezien van het gewone stukje komkommer vermaakt mijn meisje het naar salades, zoet zuur, chips, warm/ koud, blokjes, plakjes, stukken en dat alles afgetopt met blokjes, plakjes, stukjes of gepureerde tomaat…. Ik denk dat het een soort van straf is omdat ik misschien toch wel wat geklaagd heb, gek wordt ik van m’n komkommer dieet. De positieve kant van de medaille, mijn spiergroepen komen tegenwoordig mooier uit en ik heb een resultaat bereikt waar menig fitness fanaat jaloers op kan zijn. Geen grammetje vet beweegt of hecht zich nog aan mijn zwaar afgetrainde lijf en dat allemaal zonder sportschool. Mijn meisje heeft haar Doutzen figuurtje te pakken, in Europa zou ze inmiddels deelcertificaten en lofuitingen hebben van weightwatchers international en inmiddels zou we in Europa een boek aan het schrijven zijn over de lange weg die ze heeft moeten bewandelen om al haar overtollige kilo’s kwijt te raken. Het zou waarschijnlijk een 6 pagina dikke bestseller worden. Gambianen echter zien het anders en kloppen gemiddeld aan de deur omdat ze vinden dat we meer rijst en pasta’s moeten eten om dikker te worden. Eindelijk het altijd gewenste en opgelegde Europese figuur en dan zit je in het verkeerde land….. Hebben we dat weer.
“Het klinkt zo heerlijk cowboy achtig en zo romantisch.”
Het regenseizoen, ik noemde het al. Het moment dat alles weer groen wordt en alles groeit en bloeit. De hoeveelheden water die vallen zijn meer dan nodig om de bomen planten en het gras te voorzien van hun broodnodige drinkbehoefte. Voor de survival mensen onder ons levert het regenseizoen ineens andere uitdagingen ofwel u had het niet helemaal goed doorgedacht. Het koken op vuur is zo’n romantische gedachten. Lekker vuurtje, sigaretje erbij lekker kokkerellen. In de ochtend een vuurtje starten om je koffie te zetten en als je slim bent kook je direct wat eitjes. Het klinkt zo heerlijk cowboy achtig en zo romantisch. Daar waar je in 10 minuten koffie zette zonder dat het regende daar werd het deze week echt anders. Tegenwoordig heb ik traag kokend water in mijn leidingen en al het hout lijkt inmiddels bewerkt met brandwerend materiaal waardoor je in plaats van een vuurpit een smeulkuil hebt waar de firma Niemeyer in Groningen jaloers op mag zijn. Het gehele dorp wordt verplicht om te roken namelijk, niet perse bij keus maar smeulend vuur rookt nou eenmaal.
Tegenwoordig zetten we koffie en beginnen we direct maar aan de lunch en het avondeten anders wordt je avondeten je warme ontbijt voor de volgende morgen. Dus de gehele romantiek is toch redelijk naar de achtergrond en ondanks dat het wel wat heeft is onze gasfles inmiddels naar het hervul station en verwacht ik vanaf ongeveer woensdag gewoon weer een knop om te draaien en klik klik vuur te hebben. Ik heb in tegenstelling tot een hoop Gambianen de instelling ja ik kan het, ik heb het laten zien, en nu weer normaal. Daarin tegen moet ik zeggen dat de Gambiaanse dames die koken op vuren dit meestal ook in groepjes doen en dit een ware kakofonie van keelklanken is. Zij zijn bij lange na nog niet zo afgestompt als ik denk ik.
” In theorie weet ik wat ik moet doen maar toch is er vaak een groot verschil tussen theorie en praktijk.”
Het vissen waar ik zo enthousiast mee begon staat even op een lager pitje of vuurtje zo je wilt. Met het regenseizoen komen ook de harde windstoten en vaak ook vanaf de oceaan. Afgezien van het feit dat ik als kampioen zinker de lijn uit moet zwemmen in de oceaan is het misschien niet verstandig om dat te doen als de golven een keer zo groot zijn als jezelf. In theorie weet ik wat ik moet doen maar toch is er vaak een groot verschil tussen theorie en praktijk. In theorie duik je onder als er een golf komt en wacht je tot deze voorbij is waarna je weer boven komt en rustig verder zwemt. In de praktijk word je door de golf naar beneden gedrukt en kom je in een desorienterende centrifuge terecht waarna de golf je uitspuugd zodat je de volgende golf met een klap op je rug krijgt of je erachter komt dat je via je mond inderdaad 6 liter water in 1 keer kan innemen. Dus praktijk en theorie, dit is een stukje wat dan in mijn survival bijbel ofwel SAS handboek niet geheel goed wordt beschreven. Wellicht dat John “Lofty” Wiseman in andere wateren vistte dan ik.
Een vreselijke gebeurtenis deze week, het kleine beetje ontspanning wat we hier naast het normale leven hebben was onze uitgebreide collectie muziek welke we via onze laptop af speelden. Een ongelukkige val van een telefoon op de laptop stopte de band en mijn laptop zegt sindsdien dat die niet meer kan opstarten. In vele opzichten is dit een groot verlies, ongetwijfeld kan er iets met een harde schijf en zou een ict’er of hobby deskundige dit probleem op kunnen lossen. Maar ja daar waar wij wonen en het feit dat er geen toereikende financiĆ«n zijn zorgt ervoor dat je dit probleem moet accepteren. Bijkomend geluk is dat ik gitaar speel en dus in mijn eigen muziek kan voorzien, westers als ik toch ben staat al mijn bladmuziek keurig gerangschikt digitaal in mijn laptop. Dat leek toen een goed idee. Maar niet getreurd, de klanken van Afrika hebben tegenwoordig vrij spel en zodoende kan ik kikker Fred zijn gekwaak tegenwoordig onderscheiden van froggy zijn gekwaak. Een groep weaverbirds hebben hun huisvesting gekozen bij onze lieve buurvrouw welke in Engeland verblijft momenteel. Weaverbirds zijn heel sociale vogels welke in grote groepen leven en met luid gekwetter met elkander communiceren, ze leven in prachtig gewoven nesten en in het paarseizoen zijn ze drukker en communicatiever dan ooit. Erg gezellig moet ik zeggen.
“Een vrouw zijn in Afrika is niet het makkelijkst”
Gaat er dan niks goed, ja natuurlijk wel. In feite gaat alles goed en leren we nog steeds iedere dag. Het zijn altijd bergen en dalen waar eenieder door moet alleen zijn de bergen hier meer heuveltjes en moet je kleine gelukjes omarmen. De dalen zijn meer als de Grand Canyon waar je bijna een kaart voor nodig hebt om eruit te komen. Maar al met al is het altijd een survival of the fittest en zoals ik eerder al zei, nog nooit hebben we zo’n afgetraind lijf gehad. Komende/ volgende week verwachten we een aantal positieve veranderingen welke ons leventje hopelijk een andere kant op gaat stuwen en waarin we hopelijk in de gelegenheid zijn om matters in own hands te krijgen. Nog steeds zijn de plannen ongewijzigd maar zoals bij iedereen dwingt de situatie je ertoe om je doel via een omweg om via zijstapjes te bereiken. Daar waar mijn meisje en ik in Nederland een prima combi hadden als team daar werkt het hier toch echt anders. De verdeling was altijd Bas is de Brain en de tool en Marjon zorgt dat het werkt. In een land waarin de vrouw nog steeds voornamelijk is om baby’s te maken en voor de huishouding te zorgen is het voor Marjon erg lastig om haar positie welke wij zo gewend zijn vast te houden. En aanpassen is 1 ding maar jezelf en de manier waarop wij altijd werkten drastisch aanpassen omdat je klaarblijkelijk toch in een wat dat betreft afgestompt werelddeel terecht bent gekomen valt nog niet mee. Een vrouw zijn in Afrika is niet het makkelijkst en dan zijn mensen hier echt nog tolerant.
Maar hopelijk verandering en dat moet ook, verandering is goed voor de mens en de mindset en als we het goed doen dan krijgen we het iets makkelijker. En het wordt ook tijd, ik schrijf graag en ik maak jullie graag deelgenoot van mijn schrijfsels en daarmee mijn leven. De verhalen welke ik schrijf zijn altijd waargebeurd en daarin probeer ik een zo goed en eerlijk mogelijk beeld te geven van hoe wij leven. Zoals Marius Dussel mij heeft geleerd, de feiten mogen een goed verhaal nooit in de weg staan. Neemt niet weg dat ik probeer om altijd met een hoop zelfspot, humor en zelfreflectie te schrijven waarin we het positieve naar voren willen laten komen. Maar de afgelopen maanden waren hoe ik het ook romantiseer en met humor wegschrijf ontzettend zwaar. Het meemaken van deze ervaring en het ondervinden van werkelijke zaken als na 4 dagen echt honger hebben zijn ervaringen waar ik straks ongetwijfeld dankbaar voor ben. Het feit dat ik me besef wat het menselijk lichaam kan verdragen en hoever je je mindset op kan rekken om positief te blijven zijn ervaringen welke ik anders nooit had gehad. Al met al, we bestaan nog. We hebben ons volgens Europese norm killerlijf doel behaald en zijn toch semi professionele survivallisten geworden welke zelfs in hongerige situaties nog steeds gedwongen vegetariĆ«rs zijn omdat we Beppie, Blacky, Jack, Fred, Snowy, Lucky etc etc etc toch niet slachten. Ik had mijn meisje vanaf het begin af aan al verteld om de kippen geen namen te geven…. Het zij zo. Maar een verandering en weer eens bergop gaan wandelen is wel een fijn vooruitzicht. De mens heeft dat ook nodig om verder te kunnen en te ontwikkelen. Nu is het nog vasthouden aan de gedachten maar hopelijk heb ik over een week of 2 een hele positieve blog. Tot die tijd houden we in ons hoofd wat Youp van het Hek al eerder riep dan ik…
Gelukkig ben ik consequent in het niet consequent zijn…. En dat is dan iets waar ik toch aardig consequent in ben. Gelukkig heeft dat geen consequenties voor mijn dagelijkse bestaan maar ziehier…. Er komt toch wat uit de pen of in dit geval toetsenbord. Zoals jullie allang hebben kunnen lezen is het leven niet altijd even makkelijk maar ja…. Bij wie wel, enkel het soort problemen welke we moeten doorkomen verschillen nogal. Aan de andere kant maakt het je verschrikkelijk creatief en inventief. Iedereen wil altijd zo graag in vrijheid en self supportive leven, ook ik. Maar toch vinden we het een dingetje om daadwerkelijk de luxe op te geven en om achter je eigen koe aan te rennen omdat je moet eten. Gelukkig staan de koeien hier voornamelijk stil dus dat maakt eea dan wel weer handiger.
Je wordt creatief en met een bepaald beeld voor je toekomst voor ogen moet je je toch de dag en de week door zien te krijgen. Het is dan wel fijn dat je 1 in Afrika woont en 2 vlak bij de oceaan woont. Afrika omdat het in de regel mooi weer is en de oceaan nou ja eigenlijk omdat ik daar van houdt. Door de getijden spoelen er op redelijk gezette tijden een hoop zaken aan op het strand. Je kan er bijna de klok op gelijk zetten als ik die hier zou dragen. Zodra je iets moet hebben wat eigenlijk onzinnig is om je geld aan uit te geven ga je een strandwandeling maken. Touw is 1 van de dingen waar je nooit genoeg van kan hebben en dit is te vinden in vingerdikte totaan bovenbeen dikte. De verschillende vissersboten en trawlers verliezen nogal eens wat. Kapotte reddingsvesten waarvan er hier heel veel aanspoelen geven je sterke nylon banden en clipsluitingen welke je weer kan verkopen. Het eerste mooie stuk touw van goede dikte en stevigheid heb ik gebruikt om een lasso van te maken. Vervolgens kijk ik naar de koeien…..ooit.
” Survival weekenden in de bossen van Grolloo waren altijd leuk”
Het op zoek gaan naar verschillende en inventieve manieren om je leven te verbeteren is iets waar ik in Nederland gewoonweg geen tijd voor had of nam. Beetje voor de hobby kampvuur maken deden we wel en de survival weekenden in de bossen van Grolloo waren altijd leuk net als de low budget kampeer vakanties. Maar met geld verliest men de urgentie om je te verdiepen in wat je eigenlijk kan en waartoe je eigenlijk in staat bent. Het eerder genoemde SAS survival handboek, geschreven door John “Lofty” Wiseman is toch een meer waanzinnig naslagwerk dan ik had gedacht. Het is momenteel mijn survival bijbel geworden. Dit in combinatie met het zakwoordenboek je Engels / Mandinka zorgt ervoor dat ik in de lokale taal kan survivallen. De kennis der natuur van een hoop Gambianen is iets om van te leren, hierin dien je wel rekening te houden met het feit dat een hoop Gambianen zich bezig houden en geloven in de lokale medicijnman. Deze beticht toch sommige geneeskrachtige werkingen toe aan zaken waar ik mijn grote twijfels bij heb. Het kan best zo zijn dat je sexueel actiever wordt door het eten van boomschors gemengd met rattenuitwerpselen maar dan maar wat minder sexueel actief zeg maar.
Desalniettemin is de kennis van planten en bomen groot en is ook hier de macht en kracht van het geld groter dan de waarde van de kennis wat ervoor zorgt dat ook hier een hoop nuttige bomen en planten moeten wijken voor de zogenoemde vooruitgang welke vooral bestaat uit beton. Voor bijna alle kwalen bestaat wel een boom en dit is niet zo gek als je in je achterhoofd houdt dat de hedendaagse medicatie haar basis nog steeds ligt bij de natuur. Afijn, tegenwoordig mag ik mij toch een redelijk jager…. of stroper het is maar hoe je het bekijkt noemen. Het zetten van verschillende vallen is een vaardigheid die ik me vrij snel eigen gemaakt heb en welke toch redelijk succesvol is. Naast deze passieve manier van vlees vergaren mag ik zeggen dat het werpen van de bola ook beter gaat. De lasso en koeien….. ik heb er wat moeite mee. Vooral de horens nodigen nou niet echt uit om een discussie aan te gaan. Daarnaast weet ik niet zo goed wat ik met de 300 kilo vlees aan moet. Dat past nooit in m’n koelkast.
“De grootste verrassing welke ik uit het water heb getrokken is een 3 kilo wegende Atlantic guitarfish”
Vissen is ook zo’n dingetje geworden. Het merendeel van de vissen in de Atlantische. Oceaan zijn prima voor consumptie. Sommige zijn niet helemaal tof, een zeeslang of een pufferfish laat ik toch liever gaan. Butterfish is een heerlijke vis, ladyfish en pijlstaartrog zijn ook erg lekker. De grootste verrassing welke ik uit het water heb getrokken is een 3 kilo wegende Atlantic guitarfish. Ergens familie van de haai gezien de vis en de huid. Mijn vismentor Lamin welke op het strand woont denkt dat ook. De deal is een mooie, ik mag Lamin zijn vislijnen gebruiken, dit zijn gewoon lange nylon lijnen van een kleine 200 meter lang. Aan het einde zit een gewicht of anker zodat je lijn niet gewoon het strand opspoeld. Op de laatste 50 meter van de lijn zitten tussen de 10 en 15 haken, niet van die kleine voorntjes haakjes…. Nee…. Serieuze haken met een hoofdletter H. Om je lijn uit te zetten zal je nadat je aas aan je haken gedaan hebt de oceaan in moeten, meestal rond de tijd dat het vloed begint te worden. Je lijn zwem je dus uit, dit betekent dat je vanaf het strand een kleine 80 meter de oceaan in moet en vervolgens je anker zover mogelijk weg werpt. Hier moet je dat wel oppassen dat je niet jezelf met 1 van je 15 haken vangt. Nadat je lijn is uitgezet is het terug naar het strand en je windsel met je overige lijn begraven onder het zand. Dit zodat de lijn niet de oceaan in verdwijnt. Lamin leert me hoe deze traditionele manier van vissen werkt en leert me ook de verschillende soorten vis te herkennen. In ruil mag hij alles wat ik niet zelf gebruik verkopen en delen we de opbrengst 50/50. Op deze manier vissen is toch heel anders dan wanneer je aan het noordwillemskanaal zit met je hengeltje en je koffie terwijl je naar een dobbertje staart.
De guitarfish, een behoorlijk ding met een haaiachtig lijf en dito vinnen. Mee naar huis om te bereiden want dat wat je hier vangt tover je om tot eten. De grootste les welke ik heb geleerd over deze vis is dat het bot welke zijn kop beschermd erg hard is. Het “slachtafval” van de vis wordt altijd verdeeld onder de hondjes dus ook de kop. 1 kop en 3 honden…. Dus Bas pakt de cleaver om de kop in 3 stukken te hakken. Het resultaat is dat hoewel beschadigd en gescheurd de kop nog steeds 1 geheel was. De keukenmuur echter zit vol met spetters van 1 of andere grijs zwarte smurrie welke ik er dus niet meer af krijg. Onnodig om te noemen dat ik vis tegenwoordig buiten de keuken moet verdelen van mijn meisje.
“dan wint het gemak ook nog steeds bij mij.”
Het koken op vuur zet je ook te denken, je verbrand veel hout en de opbrengst is minimaal en dat kan anders. Mijn survival bijbel gaf me de optie van de Yukon haard. Gezien je toch wel wat tijd hebt in dit land besloot ik om er 1 te bouwen. Een Yukon haard kanaliseert je warmte en houdt deze vast, op de bovenkant maak je een rooster voor je pannen en potten en ziedaar…. het eerste deel van de buitenkeuken is klaar. Het bracht me op een idee om dit meer te doen, hoe ons leventje ook ten goede gaat veranderen en zoals eerder gezegd met geld vervalt de noodzaak. Toch wil ik me deze skills eigen maken, het kunnen bouwen van functionele dingen met wat de natuur of strandjutten me geeft. Momenteel ben ik bezig, omdat je voedsel moet bewaren om een rookhuisje te bouwen van oud hout en palmbladeren afgedekt met klei. Het kunnen preserveren van voedsel is een must in situaties en aangezien eea steeds beter lukt wordt het tijd dat ik dingen kan bewaren dmv roken of dmv pekelen/ inleggen. Even heb ik eraan gedacht om zeezout te gaan winnen uit de oceaan, een langdurig proces waarvan de opbrengst minimaal is…. En voor D20,- (ongeveer ā¬0,30) koop ik 3,5 kilo zeezout….dan wint het gemak ook nog steeds bij mij. De projectjes welke we doen filmen we tegenwoordig en zullen we naast onze vlog op hetzelfde YouTube kanaal gaan plaatsen alleen zullen deze projectjes en wetenswaardigheden worden getiteld “jungle weetjes”.
Meest belangrijke iedere dag is je mentale attitude, zonder de juiste instelling zullen teleurstellingen zich enkel ophopen en ga je het simpelweg niet redden. Daarnaast is hygiƫne in vele opzichten belangrijk. Het klinkt zo logisch maar je loopt er makkelijk aan voorbij. Al eerder meldde ik dat kleine wondjes zeker in regentijd snel ontsteken. Dit moet je in de gaten houden, een kleine ontsteking wordt zomaar een fikse ontsteking en een fikse ontsteking is een groot probleem. Daar waar je niet goed hebt opgelet kom met erachter dat je je operatieskills moet gaan ontwikkelen. Mijn meisje is gelukkig niks te beroerd om met een naald en een scheermesje de ontstekingen eruit te pulken, snijden, drukken en het vervolgens ouderwets met jodium schoon te maken. Voornamelijk voeten, enkels, tenen en hakken moeten afzien. Met een gemiddelde van 5 verbandjes met compres per persoon raken we toch redelijk snel door onze voorraad heen. Maar gelukkig weten we inmiddels welke boom we moeten hebben waarvan we van de bladeren en wortels een anti biotica compress kunnen maken.
Maar het wordt makkelijker (behalve de ontstekingen dan) naarmate we verder komen. In de ochtend tijdens het wateren van de moestuin kunnen we tegenwoordig ook onze komkommers en tomaatjes plukken, dit is pure rijkdom. De bananenbomen geven weer vrucht en de sinaasappelskomen eraan. Na het vissen krijg ik van Lamin vaak wat kokosnoten of grapefruits mee en dat zijn toch ware traktaties. Zodra je weet wat je wel en niet kan eten uit de natuur wordt je leven zoveel makkelijker. Een salade van onze moestuin aangevuld met bepaalde boomwortel of palmhart is een heerlijke maaltijd. Als je dan na een langdurig proces dit allemaal kan aftoppen met vers gebrande cashewnoten en dit onder het genot van gefermenteerde cashewwijn allemaal kan nuttigen….. Ach dan is het leven allemaal heus niet zo slecht. Langzaamaan komen we stapje voor stapje iedere dag verder en je zou haast vergeten dat we naast dit alles ook nog steeds bezig zijn met het realiseren van onze plannen. En ook dat gaat goed komen. De weg die we bewandelen is nou eenmaal niet een keurig geplaveide rechte boulevard. Het is meer een verstopt kronkelpaadje in de jungle en het is zo makkelijk om dan te gaan zitten en het maar op te geven. Maar als je bedenkt wat je zelfs in deze situaties kan leren dan is het een geschenk welke ik anders niet gekregen had. Zoals mijn Tai Chi leraar Jaap altijd zei: respect en dat kleine beetje nederigheid. Ik denk dat ik hem een stuk beter begrijp tegenwoordig. Wat ik hier het meest geleerd heb wordt goed samengevat in een lokaal Mandinka spreekwoord en ja dit is inderdaad de taal die m’n meisje en ik stukje bij beetje beginnen te leren en te begrijpen maar het valt nog niet mee.
Kaana ebuluto nyewo bula e sinto nyewo yee, laat de kleine vis niet los uit je hand om de grote vis onder je voet te willen pakken. Vrij vertaald, laat het kleine wat je hebt niet los voor iets groters wat je nog niet hebt.
Zoals Youp van het Hek al eerder zei: Het leven is wel leuk.
BasBlogt 