No plan is also a plan….

*****Scroll down for English*****

Wat een week weer, druk doende met onze plannen uitwerken terwijl de dagelijkse dingen doorgaan. Nou is het niet zo dat we een knetterdruk leven hebben maar we komen weer duidelijk richting het regenseizoen en dat merk je aan alles. Hete klamme nachten zonder de daarbij behorende romantieke avonturen maar wel met het tekort aan slaap. Onze lichamen reageren ook op de omslag en ergens van de week dacht ik weer 20 te zijn en werd ik er door mijn spieren fijntjes aan herinnerd dat dit niet het geval is.

“Ja, het valt niet mee om mij te zijn.”

Leven in Gambia zoals wij dat doen betekent concessies doen, doorlopend. Altijd op zoek naar de middenweg en veel lessen omgaan in teleurstellingen omdat het nou eenmaal zo is.
Het is een way of life waar we aardig aan gewend zijn en toch ook van houden.
Maar soms wil je geen concessie doen en daar lever je dan een hoop tijd en dus je planning voor in.
Ik hou van planning. Rust, ritme, en reinheid zijn voor mijn soms wat autistische denkwijze toch wel nodig echter zorgt mijn gebrek aan discipline er dan weer voor dat dat niet altijd even goed uitpakt.
Ja, het valt niet mee om mij te zijn.
Water is hetgeen waar we geen consessies in doen, dat moet er zijn en wel gewoon altijd.
Water voor vooral mijn koffie maar schoonmaken, koken, douchen, toilet…. maar de mensen in het dorp maken ook gebruik van onze kraan, dit scheelt ze een heel stuk lopen met zware watercans op hun hoofd. Water is dus van essentieel belang.
Wij pompen grondwater via de put in 2 grote tanks met een diesel aggregaat welke gebouwd is in China. Fantastisch ding en aangesloten op een monster van een pomp pompen we in een kleine 1,5 uur zo’n 4000 liter water op. Dit is genoeg voor zeker 2 week.
Eergister was het weer zover, accu aansluiten, kabels aansluiten en de sleutel omdraaien….. La Luna… Nada…Noppes…..nog geen pufje rook kwam er uit de uitlaat en het hoge gegier vanuit de motor gaf aan dat iets niet goed ging, als dan de kabels van de accu beginnen te roken en je startmotor wordt bloedheet kan je maar 1 conclusie trekken…… We gaan niet pompen.

Zoals ik al zei, met water doe je geen concessies, het is daadwerkelijk om meerdere redenen van levensbelang dat de tanks gevuld worden en dus verander je jezelf in een generator reparateur.
In Gambia leer je vrij snel dat je alles moet zijn wat je nodig hebt inmiddels ben ik timmerman, dakdekker, bouwer, electricien, solar man etc etc en nu dus generator reparateur.
Made in China, ik ben erachter dat de Chinese werklieden welke de generator hebben gemaakt veel kleinere handen hebben dan ik. De werkruimte is beperkt net als mijn kennis van generatoren.
De kickstarter ofwel de startmotor deed niet wat die moest doen en dus gaan we die met het gereedschap wat ik heb of wat ik creëer uit de generator halen en maken.
Dat klinkt heel stoer en dat is het ook als je in je achterhoofd houdt dat ik geen flauw idee heb hoe een startmotor eigenlijk werkt. Onder het mom als ik zie wat er kapot is kan ik het maken…
Achteraf was het misschien handiger geweest om dat in het begin van de middag te doen in plaats van in het begin van de avond waarin tijd ineens een factor is. Om 19:40 is het nog licht en om 20:10 is het donker.
Liggend in de meest oncomfortabele houding die ik me kan wensen terwijl ik opgevroren wordt door mieren probeer ik terwijl mijn meisje met de zaklamp bijschijnt de startmotor te repareren…
Niet nodig om te vermelden dat dit natuurlijk onbegonnen werk is en gedoemd om te mislukken..
Dus voor nood om 11uur ’s avonds naar de lokale shop om water te kopen.
Restwater uit de leidingen laten lopen voor toilet en je wilt je toch een beetje opknappen voordat je je weer dood zweet in bed.

“Onder het mom als ik zie wat er kapot is kan ik het maken…”

De volgende ochtend om 08:10 lag ik weer naar de motor van de generator te kijken en werkte mijn brein op halve toeren. En dan woon je in Afrika waar het maanden niet regent en uitgerekend nu…….. Dus nu had ik wel water alleen niet zoals ik het graag wilde hebben. Gelukkig duurde het niet te lang maar weer lang genoeg om je kleding nat te hebben…. Maar ja nat van zweet of nat van water het is om het even.
Hulp in Gambia komt altijd zomaar aanwaaien, mijn grote steun en toeverlaat Baks (die van de vliegende geiten) stond erop om me te helpen. Zijn technische kennis reikt ongeveer net zover als mijn kennis van neutronen splitsing dus dat zit dan we goed, het is de gedachte welke telt.
De startmotor hadden we er bij daglicht en met behulp van een dun draadje vrij snel weer opzitten dus yihaaaaa….. Testen.
Mijn meisje was ondertussen razendsnel naar Gunjur gelopen om met een taxi terug te komen. Olie en diesel is ook niet onbelangrijk en gezien er dan een taxi stond konden we de accu van de taxi gebruiken om te starten.
3….2….1…..en niks…..

En daar kan Bas niet tegen …. Iets is stuk maar ik kan het niet vinden en dan beginnen we met schroefje 1 en halen we de machine uit elkaar. Onder het mom van een motor is een motor en die werken volgens eenzelfde principe..
Enthousiast begon ik alle moertjes los te halen en binne afzienbare tijd hadden Baks en ik de kap en alle isolatie van de generator los en zie daar, we konden een stuk makkelijker bij de motor en bij de elektronica.
Diesel check, olie check, luchtfilters check….. ik ben vervolgens een uur op zoek geweest naar de bougie…. Check die zitten er dus niet in, iets met diesel injectie….
Mijn meisje had zo slim als ze is in het dorp al even navraag gedaan naar een echte generator Docter zoals deze hier genoemd worden en verdomd die blijkt nog vlakbij te wonen ook. Het is niet dat mijn meisje me niet vertrouwd maar ze kent me al een tijdje.

Terwijl ik wanhopiger werd omdat ik het probleem niet kon vinden stopte er een taxi.
2 man sterk met een gezamelijke leeftijd van 110 jaar was daar de cavalerie die mij te hulp schoot.
De gehele generator lag inmiddels uit elkaar en de heren begonnen alles na te lopen wat ik reeds gechecked had..
Toch enigszins trots met mijn goede werk kreeg ik nog wat lessen in generator werking en onderhoudt op zijn afrikaans.
Vrij snel was de machine weer in oorspronkelijke staat en het werd tijd om de accu er weer op aan te sluiten.
In dit geval onze eigen accu welke wij ook gebruiken voor de solar.
Aangesloten en wel proberen we te starten en weer niks….
De generator Docter vroeg me of ik de accu had doorgemeten en vol trots kon ik hem vertellen dat de accu een spanning gaf van 13,6 volt wat prima is…
Of ik hem had doorgemeten terwijl ik startte zodat ik wist hoeveel stroom die weg trok…..
Les 1 van het testen van je batterijen zoals ik geleerd heb met mijn lessen Solar van Ivo….
Euhmmmm nee dat heb ik eigenlijk niet gedaan terwijl mijn allereerste vermoeden was dat de accu niet sterk genoeg was omdat deze vorige week ketsleeg is geweest…
Starten met de multimeter en het voltage donderde naar beneden naar 10.7 volt…. en daarmee start je geen aggregaat….

Een 2de accu erbij van de taxi waar de generator Docter mee was gekomen. Ik was al druk doende om kabels te zoeken en te strippen zodat we de accu’s konden verbinden.
De generator Docter zei no worry’s ….. Black man’s skills..
Met steeksleutel 15 maakte die de verbinding tussen de accu’s en draaide de sleutel om…
D1500,- voor 2 taxiritten, werkloon en lessen in black man’s skills.
Ik vind het goed besteed geld.

*****English****

What a week again, busy working out our plans while the daily things go on ery busy life, Well, it is not that we have a very busy life, but we are clearly heading towards the rainy season again and you will notice that in everything. Hot damp nights without the associated romantic adventures but with the lack of sleep. Our bodies also react to the flip and sometime this week I thought I was 20 again and my muscles gently reminded me that this isn’t the case.

Living in The Gambia as we do means making concessions, all the time. Always looking for the middle ground and many lessons dealing with disappointments because it is the way it is.
It is a way of life that we are quite used to and still love.
But sometimes you don’t want to make a concession and you sacrifice a lot of time and therefore your planning for that.
I like planning. Rest, rhythm, and cleanliness are necessary for my sometimes somewhat autistic way of thinking, but my lack of discipline ensures that it doesn’t always work out well.
Yeah, it’s not easy being me.
Water is what we do not compromise on, it must be there and always.
Water for my coffee, but cleaning, cooking, showering, toilet…. but the people in the village also use our tap, this saves them a long walk with heavy water cans on their heads. So water is essential.
We pump groundwater through the well into 2 large tanks with a diesel generator built in China. Fantastic thing and connected to a monster pump we pump up about 4000 liters of water in just under 1.5 hours. This is enough for at least 2 weeks.
The day before yesterday it was that time again, connect the battery, connect the cables and turn the key….. La Luna… Nada…Nothing….. not even a puff of smoke came out of the exhaust and the high screeching from the engine indicated that something was not going well, if the cables of the battery start to smoke and your starter motor becomes very hot, you can only draw 1 conclusion…… We are not going to pump.

As I said, you don’t make concessions with water, it is actually vital for several reasons that the tanks are filled and so you turn yourself into a generator repairman.
In The Gambia you learn pretty quickly that you have to be everything you need. Now I am a carpenter, roofer, builder, electrician, solar man etc etc and now a generator repairman.
Made in China, I found out that the Chinese craftsmen who made the generator have much smaller hands than me. The workspace is limited as is my knowledge of generators.
The kickstarter or starter motor didn’t do what it was supposed to do, so we’re going to take it out of the generator with the tools I have or what I’m creating.
That sounds very cool and it is if you keep in mind that I have no idea how a starter motor actually works. Under the guise if I see what’s broken I can fix it…
In retrospect it might have been more convenient to do that in the early afternoon instead of in the early evening when time is suddenly a factor. At 19:40 it is still light and at 20:10 it is dark.
Lying in the most uncomfortable position I could wish for while being frozen by ants I try to repair the starter motor while my girl shines the flashlight…
Needless to say, this is of course a hopeless task and doomed to failure.
So for an emergency at 11 o’clock in the evening to the local shop to buy water.
Let residual water run out of the pipes for the toilet and you still want to freshen up a bit before you sweat to death in bed again.

The next morning at 08:10 I was again looking at the generator engine and my brain was working at half speed. And then you live in Africa where it doesn’t rain for months and right now…….. So now I had water, just not the way I wanted it. Fortunately it didn’t take too long but again long enough to have your clothes wet…. But yes wet from sweat or wet from water, it doesn’t matter.
Help in The Gambia always just comes along, my great support Baks (the one of the flying goats) insisted on helping me. His technical knowledge extends about as far as my knowledge of neutron fission, so that’s fine, it’s the thought that counts.
We had the starter motor on in daylight and with the help of a thin wire, so yihaaaaa….. Testing.
My girl meanwhile had run to Gunjur at lightning speed to come back with a taxi. Oil and diesel are also not unimportant and since there was a taxi we could use the battery of the taxi to start.
3….2….1…..and nothing…..

And Bas can’t stand that…. Something is broken but I can’t find it and then we start with screw 1 and we take the machine apart. An engine is a engine and they work according to the same principle.. Enthusiastically I started to loosen all the nuts and in no time Baks and I had loosened the cover and all insulation of the generator and lo and behold, we could reach the engine and the electronics a lot easier. Diesel check, oil check, air filters check….. I then spent an hour looking for the spark plug…. Check those are not there, something with diesel injection…. My girl, as smart as she is, had already inquired in the village about a real generator Docter as they are called here and damn it turns out to live nearby too. It’s not that my girl doesn’t trust me but she’s known me for a while.

As I became more desperate because I couldn’t find the problem, a taxi pulled up.
2 men strong with a combined age of 110 years there was the cavalry that came to my aid.
The entire generator was now apart and the gentlemen started to check everything I had already checked..
Still somewhat proud of my good work, I received some lessons in generator operation and maintenance in African.
Pretty soon the machine was back in its original state and it was time to reconnect the battery.
In this case our own battery which we also use for the solar.
Connected and well we try to start and again nothing….
The generator Docter asked me if I had measured the battery and I was proud to tell him that the battery gave a voltage of 13.6 volts which is fine…
If I had measured it while I started so that I knew how much current it was drawing…..
Lesson 1 of testing your batteries as I learned with my Solar lessons from Ivo….
Euhmmmm no I actually didn’t do that while my very first suspicion was that the battery wasn’t strong enough because it was empty last week…
Starting with the multimeter and the voltage plummeted down to 10.7 volts …. and that does not start a generator ….

A 2nd battery from the taxi that the Docter generator had come with. I was already busy finding and stripping cables so that we could connect the batteries.
The generator Docter said no worries….. Black man’s skills..
With wrench 15 he made the connection between the batteries and turned the key…
D1500,- for 2 taxi rides, wages and lessons in black man’s skills.
I think it’s money well spent

Jeetje ik heb nog een blog

Jeetje ik blijk ook nog een blog te hebben.
Om vele redenen heb ik het laatste half jaar niet geschreven, 1 van de grootste was omdat men dacht dat het correct is om mijn blog als discussieplatform te gebruiken en niet erg subtiel meningen/ aanvallen achterliet voor mij en mijn meisje.
Het is nogal demotiverend als je aan alle kanten je best probeert te doen, je verhalen deelt en 1 of andere toetsenbord ridder erg vervelend wordt.
Maakt verder niet meer uit en ik zal proberen om mijn blog weer met veel enthousiasme op te pakken.
Het was overigens wel hartverwarmend om te merken dat als je “offline” gaat, mensen zich daadwerkelijk druk gaan maken en ook mijn blog gemist word. Totaan een oproep op fb of iemand wist waar mijn meisje en ik gebleven waren en of iemand wat gehoord had.

Nou we zijn er nog, alive en blik voorwaarts.
Inmiddels zijn we opa en oma van 3 kleinkinderen en hebben we mogen vernemen dat de 4de onderweg is. De afstand is best groot natuurlijk maar het heeft ons doen besluiten om onze eigen wifi aan te schaffen. (Sinds 5 jaar hebben we geen eigen internet gehad) Het hebben van je eigen router en wifi zorgt er toch voor dat we wat meer mee krijgen van de wereld. Nou hebben we het niet direct gemist maar het is wel een genot.
Spotify is overigens gratis tegenwoordig en beschikbaar in Gambia…… jeetje wat is dat heerlijk zeg.

Waar staan we tegenwoordig, nou voornamelijk met beide pootjes op de grond en na 5 jaar durf ik te zeggen dat ik inmiddels begin te begrijpen hoe het hier werkt. De mogelijkheden in dit kleine Afrikaanse landje zien we nog steeds maar de kansen benutten is echt niet makkelijk gebleken. Daar waar je in Nederland afspraken kan maken daar zijn afspraken hier min of meer guidelines maar zeker nooit bindend. Gambia is een land waar zaken heel langzaam gaan en daardoor wil je je motivatie wel eens verliezen.
Maar gelukkig krijg je die motivatie ook vrij snel weer terug.
Mijn meisje en ik zijn nog altijd bezig met plannen maar een beetje anders als in het verleden, niet doldriest ergens inspringen maar vooral berekenend en kijken wat de succesfactor kan zijn en niet onbelangrijk de exit strategie.
Verder genieten we van het “simpele” leven, en simpel betekend niet direct zwaar of arm hoewel het niet makkelijk is.
Het simpele leven houdt voor ons in de kleine dingetjes weer opnieuw waarderen, dit waren werven kwijt.
Een kopje koffie in de ochtend is al een taak op zich gezien we wederom onze gasfles leeg laten. Gas is een dure luxe welke weinig perse nodig hebben. Dus we koken gewoon heerlijk op ons houtvuurtje.

Het reizen door het land wat we met het lokale russisch roulette transport doen gaat ons ook steeds makkelijker af. Soms moet je een uurtje wachten in de bloedhete zon voordat je in een overbeladen Gilly ka stappen met mensen die uit al hun poriën zweten maar ja…. Wij zweten niet minder natuurlijk.
Het gebrek aan luxe is aan de andere kant ook wel een luxe maar toch is er iets heel erg wezenlijk veranderd waardoor ik onze drive veranderd.
Het is niet het gebrek aan luxe, de altijd brandende zon, gebrek aan supermarkten etc etc, eigenlijk zijn we best volmaakt gelukkig.
Maar we zijn opa en oma geworden en ondanks dat er duizenden kilometers tussen zitten maar toch bereisbaar is veranderd er dan wat.
Ons avontuur in Gambia zit er bij lange na nog niet op maar een ander avontuur is in Nederland en canada begonnen in de vorm van kleinkinderen. En wat zijn dan dromen uiteindelijk….
Een aangepaste vorm van wat we aan het doen zijn?
We zijn er nog niet uit en gelukkig snappen onze eigen kinderen ons erg goed.
Maar dat er aan ieder avontuur een soort van einddatum zit dat moge duidelijk zijn.
Een ander idee is om de schouders er dubbel onder te zetten en een succes te maken, hierin werkt het land en de economie niet hard mee momenteel.
Half Nederland / half Gambia is ook een overweging…
Met tijd gaan we zien wat er gebeurd, vooralsnog hebben we plannen en is er nog geen definitief einde in zicht voor ons hier.

In de afgelopen maanden hebben we gelukkig ook veel mensen vanuit Nederland hier op visite gehad en dat is heerlijk. Ik heb al zolang niet geschreven dat ik helemaal terug moet naar December. Kerst en oud en nieuw met mensen die ons dierbaar zijn. Het was waanzinnig en een geweldige energie boost voor mijn meisje en mij. Heerlijk om iedereen te zien en sinds lange tijd ook weer eens toerist te zijn in Gambia, dat was heel lang geleden.
Twee week terug hadden we lieve vrienden die ons bezochten en waar we ook heerlijk tijd mee doorgebracht hebben.
Zoals ik al zei, het is te bereizen.
Voor nu hebben mn meisje en ik zoals altijd een aantal zaken in de pijplijn zitten welke we stapje voor stapje uitwerken. Uiteindelijk mag er toch ook wel een keer iets gaan werken hoop ik.
Voor nu is het eerst vrijdag, in Gambia de dag van het weekend gebed en daarna begint het weekend. Voor mij een dag dat ik me vooral even bezig ga houden met muziek en mijn gitaar.

One Day or Day one….

6:30 op maandagochtend, de zon komt straks op en achter m’n kopje koffie geniet ik nog even van de kou en de stilte.
Beide zijn over een kleine 1,5 uur voorbij als alle jongens hier weer aan het werk zijn en de zon richting de hemel klimt.
Op m’n YouTube tijdlijn welke het verdomd om m’n filmpje te uploaden zie ik dat we inmiddels al 8 maand bezig zijn met het realiseren van onze plannen.
8 maand alweer sinds we onze partner in crime hebben leren kennen, 3x zijn verhuisd en inmiddels ons eigen huisje hebben en aan het bouwen zijn aan de toekomst.

Inmiddels is het ook alweer 4 jaar geleden dat we Nederland hebben verruild voor Gambia en het leven hier met open ogen en armen tegemoet traden.
Tijd is een ongrijpbaar begrip is een zin uit een prachtig nummer gezongen door Harrie Jekkers en ik moet zeggen dat de dagen, weken, maanden en inmiddels jaren daadwerkelijk voorbij vliegen.
Het is verbazingwekkend hoe snel een leven kan veranderen en zeker hier in Gambia.
Van een succesvolle baan in de import naar een eigen bar/ restaurant naar een praktisch zwervend bestaan naar het opbouwen van een nieuwe droom. Het kan verkeren zeg maar.

“En dan heb ik het nog sjiek want de meeste mensen komen niet verder dan de restjes van gister”

Tijd vliegt hier voorbij bij een gemiddelde temperatuur van 36 graden. Het is dagelijks weer een struggle om zaken gedaan te krijgen, prijsafspraken, jongens vinden voor de klussen die er liggen en dan ook nog zorgen dat je het werk eerlijk verdeeld onder de jongens hier uit de community gezien iedereen hier altijd wel wat geld kan gebruiken.
Terugdenkend aan ons relatief veilige leven in Nederland waar ik eigenlijk nooit voor 9 uur mijn bed uit hoefde, ik kon kiezen wat ik wilde voor ontbijt en vervolgens moest bedenken of ik met de auto of met de motor naar de winkel ging….
De temperatuur binnenshuis altijd rond de 20 graden en alles was altijd verkrijgbaar.
Het staat in schril contrast tot het leven wat we nu leven waar we te voet het dorp moeten doorkruizen op zoek naar brood. Met een beetje geluk heb je brood met pompete oftewel gekookte aardappel en anders wordt het een ei, gekookt of gebakken.
En dan heb ik het nog sjiek want de meeste mensen komen niet verder dan de restjes van gister en anders porridge gemaakt van rijst. Als ze geluk hebben is er een halve tapalapa met boter en misschien suiker.
En toch…….. toch kan ik nog steeds niet zeggen dat ik Nederland mis. En zeker momenteel met de hele 2 deling en het Covid debacle wat speelt.
De enigste 2 deling hier is ons 2 persoonsbed. 2/3 is van mijn meisje en 1/3 is van mij. En daar is ook geen debacle over mogelijk.

“Tegenwoordig ben ik onvrijwillig vegetariër,”

Waarom kiest een mens er nou voor om in 1 van de armste landen van de wereld te gaan wonen en alle schepen achter zich te verbranden….. Ik zou het niet weten, ik weet ook nog steeds niet of het 1 van de slimmere of dommere keuzes in mijn leven is geweest. Een dagelijks gevecht om de kleinste dingen voor elkaar te krijgen om er vervolgens achter te komen dat je het beter zelf had kunnen doen, de vraag wat eten we vandaag heeft hier net even wat meer lading dan in Nederland. Tegenwoordig ben ik onvrijwillig vegetariër, temeer omdat je niet iedere dag een kip kan slachten (dan is de vraag overigens wie eten we vandaag..) en het vlees van de lokale butcher….. zelfs na 4 jaar kijk ik daar graag voor uit.
Ik moet zeggen dat mijn meisje verschrikkelijk creatief kan koken met lunchmeat en bonen.
En toch ben ik hier op dit moment in mijn leven het liefst.
Het zijn de 200 kleine geluksmomenten per dag wat het het allemaal waard maakt.
De tijd hebben om een kuikentje uit een ei te halen.
De prachtigste zonsondergangen zien en op maandagochtend achter je kop koffie zitten en een blog schrijven.
De zilveren schittering van de maan in de oceaan als we over het strand wandelen en de waanzinnige hoeveelheid sterren welke je iedere avond te zien krijgt in dit gebied welke niet gehinderd wordt door enige lichtvervuiling omdat er simpelweg geen elektriciteit is.

En gek genoeg werken we momenteel 6 dagen per week, 12 uur per dag om dit kwijt te raken, dat is toch op z’n minst bijzonder te noemen.
Over een aantal weken zullen de gebouwen er staan en zal onze geitenkaas fabriek gaan draaien. En dan zal er stroom zijn en internet. Dan zullen er 2 auto’s op de oprit staan en dan zullen we iedere week naar de supermarkt rijden zodat we onze vriezer vol kunnen gooien met spullen waarvan we weten dat we ze helemaal niet nodig hebben.
Mijn meisje zal bijna dagelijks naar haar management baan rijden en ik zal als mede eigenaar van Madina Salam Chevre nog weinig tijd overhouden om de zilveren schittering op de oceaan te zien of om een kuikentje uit het ei te halen.

“Het gedwongen romantisch eten bij kaarslicht is inmiddels vervangen door een Solar lamp”

Sinds m’n werkzame leven ben ik de laatste 4 jaar bezig geweest om alles kwijt te raken wat we hadden en zo basis mogelijk te leven enkel om een brainfart te krijgen en exact hetzelfde te gaan doen wat we eigenlijk allemaal doen en altijd deden…… Geld maken, geld verdienen en vervolgens je geld uitgeven. En dit kost toch een heleboel tijd.
Het is eigenlijk wonderlijk hoe den mensch in elkaar steekt.
Als je alles hebt wil je het kwijt raken en zodra dat gelukt is staat alles in het teken om het weer te verwerven. Hard werken, goed en slim nadenken, luisteren en een dosis geluk en het lukt nog ook.
Stapje voor stapje wordt ons leven luxer en luxer….. Wat begon als een back to basic avontuur lijkt nu verdacht veel op een huishouden. Daar waar we eerst een gat in de grond moesten graven zodat we naar het toilet kunnen hebben we nu gewoon een toilet waar we zonder moeite 6 liter drinkwater doorheen spoelen per toilet bezoek.
Wassen met een emmer water doen we tegenwoordig zonder de emmer onder de douche en eens per week hebben we zelfs een warme douche bij de buurvrouw.
Koken op open vuur is tegenwoordig een 6 pits gasstel met dubbele oven.
Het gedwongen romantisch eten bij kaarslicht is inmiddels vervangen door een Solar lamp en de ruige potjes Zweedse kruiswoordpuzzels zijn vervangen door candy crush op de mobiele telefoon……

“We gaan nog eens alles verliezen.”

Je zou dit vooruitgang kunnen noemen….. Maar met ieder stukje vooruitgang besef ik me dat ik iets heel moois verlies en over 2 jaar op hetzelfde punt zal staan als toen ik mijn meisje beloofde….
Ik neem je mee naar Afrika en we gaan alles verliezen wat we hebben.
Het is iedere dag one Day of Day one dat is de keuze die je mag maken.
Met iedere ontwikkeling welke we vooruitgang noemen dreig je te missen dat je een klein stukje verliest van je huidige leven.
De ene droom drukt de andere aan de kant en met ieder stukje luxe welke we verwerven verlies je een stukje back to basic.
Aantonen dat we hier kunnen overleven, leven en ontplooien hoeven we allang niet meer, dat hebben we wel gedaan.
Dus weet je wat …..
We werken ons nog 1 keer uit de naad en we maken nog eens een succesverhaal …
En ik verheug me nu al op de dag dat ik tegen m’n meisje zeg ……
Hè meisje ga je mee…….. We gaan nog eens alles verliezen.

And so the adventure begins…. Again…

Vandaag ons laatste dagje in ons boshuisje.
De afgelopen weken stonden in het teken van versneld gaan bouwen omdat onze “huurperiode” er op zat hier. Op zich geen probleem maar Gambia en regenseizoen betekend nou eenmaal dat zaken langzamer gaan dan je wilt en daar zal je gewoon mee moeten dealen. Gelukkig zijn de laatste regens geweest en gaan we richting het koelere weer. Dit betekend dat we weer wat meer kunnen.

Maar zoals gezegd eerst verhuizen, gezien we de laatste jaren regelmatig heen en weer verhuisd zijn hoeven we gelukkig niet veel in te pakken. En dan beginnen we aan ons nieuwe avontuur in Madina Salam, back to basic en de boel weer opnieuw opbouwen. We hebben gemerkt in vooral het laatste jaar dat we steeds minder zijn gaan geven om de luxe waar we eigenlijk vanuit Europa toch gewend aan zijn. Een hoop dingen hebben we achter gelaten en gezien ons nieuwe project hebben we een hoop van onze spullen ook verkocht, het moet toch ook betaald natuurlijk.
Ons kleine huisje is wat dat betreft echt ons thuis al geworden, het teruglopen aan het einde van de dag naar ons boshuisje stelden we steeds vaker uit en zelfs de honden wilden liever niet meer mee.
Na bijna 4 jaar gaan we onze dozen uitpakken en spullen die we al heel lang niet gezien hebben een plekje geven in ons nieuwe thuis.

“We hebben gemerkt in vooral het laatste jaar dat we steeds minder zijn gaan geven om de luxe”

Gezien de hoeveelheid spullen die we hebben vanuit de periode dat we hier net waren en natuurlijk nog van de bar hebben we toch ook al weer aardig wat mensen hier blij kunnen maken. Kasten, stoelen, borden etc etc waar wij veel te veel van hadden is gedeeld/ verdeeld onder de jongens die op de plots naast ons wonen. In ruil helpen ze ons met allerhande klussen wat sommige zware klussen ineens een stuk aangenamer maakt.

Een aantal zaken heb ik op FB Al beschreven maar om mijn blogs wel een beetje logisch te houden schrijf ik het hier nogmaals, off grid leven klinkt voor velen zo romantisch en in zekere zin is dat ook echt zo. De keerzijde is echter dat je ver weg zit van medische zorg, snel en logisch vervoer, winkels etc etc hier is allemaal wel een mouw aan te passen maar Jon en ik duiken toch regelmatig even in onze EHBO boekjes als we onze kennis weer wat willen ophalen. Slangen is ook zo’n dingetje. Inmiddels weten we ongeveer welke slangen ongevaarlijk zijn en welke je altijd wil mijden. Onze eerste slang hebben we inmiddels gevangen en afgeleverd bij de snake farm in Kartong. Het is iets waar je mee leert leven.

“Inmiddels weten we ongeveer welke slangen ongevaarlijk zijn en welke je altijd wil mijden.”

Een ander leven ligt in het verschiet maar er zit wel een weldoordacht plan achter. We starten met minimaal hoewel het minimale toch ook al een redelijke luxe is.
Het doel is om zo zelfvoorzienend mogelijk te zijn en zo minimalistisch mogelijk te gaan leven. Op zich is dit niet een opgave maar het is toch veel werk. Voorzien in je eigen groentes, je eigen vlees wat dus inhoudt dat je zelf slacht, onze kippetjes leggen eitjes en vissen kan alle dagen in de oceaan. Al wat we teveel hebben of verbouwen wordt verkocht om een klein beetje inkomsten te genereren.

De volgende stap is om een geitenfarm op te zetten, dit voor de melk zodat we hiervan goede en lekkere geitenkaas kunnen maken en deze weer kunnen verkopen aan……
Als dit allemaal goed gaat zijn zoals altijd de mogelijkheden onbeperkt. Wij willen ons dan vooral richten op de gemeenschap hier het ondersteunen van gemeenschappelijke projecten etc etc.
Om eea hopelijk wat te versnellen hebben vrienden van ons een crowdfunding opgestart. Verschrikkelijk lief en het zou ons zo helpen.

https://gofund.me/29aa75fa

Maar voor nu, vandaag wordt de eerste stap voor de rest van ons leventje en we hebben er zin in. Er moet nog veel en we willen nog veel meer maar zoals altijd is de sky the limit in dit heerlijke land dus we gaan er voor 1000% voor.

“Op zich is dit niet een opgave maar het is toch veel werk”

We zullen wat meer schrijven over onze avonturen en de ontwikkelingen en we zullen dit uploaden zodra we internet hebben.
Voor nu gaan we eerst off the grid
❤️

And so we continue….

Het heeft even iets langer dan een week geduurd maar dat is ook niet erg. Ik sta nou niet direct bekend om mn consequent zijn dus het zal niemand verbazen. Daarnaast hadden we het gewoon erg druk met allerlei zaken en dus kwam het er eerlijk gezegd niet echt van.
Inmiddels zit ik al rokend achter mijn laptop de onweer boven Madina Salam te aanschouwen. We zijn inmiddels 2 dagen geleden verhuisd en we hebben de heerlijke luxe van een praktisch glazen huis. Gezien de omgeving is dit heerlijk, omringt door grote bomen, immense baobab bomen en prachtige bamboo kijk ik eigenlijk vanuit ieder raam het bos in. In de ochtend en avond worden we begroet door een troep van 20 apen en later in de ochtend vliegen de eekhoorns heen en weer. De vogels zijn onbeschrijfelijk mooi moet ik zeggen en onze hondjes vermaken zich opperbest in deze speeltuin. En dus heb ik terwijl mijn meisje een soepje kookt en een tonijnsalade maakt tijd om even weer te schrijven.

“omringt door grote bomen, immense baobab bomen en prachtige bamboo kijk ik eigenlijk vanuit ieder raam het bos in”

Het afsluitende deel van de 3 luik waar ik aan begonnen was kan een einde krijgen, ik ga niet helemaal terug in de tijd daarvoor zal je de 2 voorgaande blogs moeten lezen. Echter begon het verhaal met een telefoontje van een vriendin van ons met het versvhrikkelijke nieuws dat haar partner zich van het leven beroofd had. Een malle molen was het gevolg en de verhalen waren eigenlijk zo triest dat het bijna een slapstick werd. Wat er gebeurde op een gegeven moment is dat er een akte van overlijden afgegeven moest worden, dit werd tegen gehouden. Zonder deze acte van overlijden kan je eigenlijk helemaal niks meer, de ambassade moest op de hoogte gebracht en je moet iemand ook begraven. Dit kan enkel als je een officieel document hebt.
Vanuit de “vriendengroep” werden er een aantal vragen gesteld welke bij ons dan ook weer vragen opwierpen en bij onze vriendin uiteraard ook. Uiteindelijk komt het erop neer dat er betaald moet worden aan schade’s, ziekenhuiskosten en er werd ineens de verdenking opgeworpen dat het misschien helemaal geen suicide geweest zou zijn.
Dan moeten alle alarmbellen gaan rinkelen en dan kan je enkel heel erg voorzichtig over het ijs gaan schaatsen. Dit leverde toch erg spannende momenten op omdat je weet dat het in Gambia soms erg gek kan lopen en dit heeft vrij weinig met wetgevingen te maken.

“Dan moeten alle alarmbellen gaan rinkelen en dan kan je enkel heel erg voorzichtig over het ijs gaan schaatsen.”

Een ticket werd geboekt en een verhaal werd gemaakt, de politie alhier had door dat er haast geboden was omdat onze vriendin terugkeerde naar Nederland. Het nog steeds sluimerende ding was dat ze nog steeds geen afscheid had kunnen nemen en hoe we ook ons best hebben gedaan, uiteindelijk heeft ondergetekende een zeer onderhoudend gesprek gehad met de politie en met de medewerker van het mortuarium en heb ik onze vriendin een keus voorgelegd. Ook hierin zal ik niet in detail treden enkel dat een mortuarium in Gambia niet zo werkt als een mortuarium in Nederland. Soms moet je een bepaald beeld van iemand willen blijven houden als laatste beeld.
Onze vriendin is inmiddels terug in Nederland en we hebben dagelijks contact, vreemd genoeg voornamelijk over frikandellen en ergens zal ze me vast een foto sturen van haring met uitjes. Het was een bizar, bijzonder avontuur waar we met zijn allen keihard in en doorheen gegaan zijn, niet geheel tevreden hebben we het hier moeten afsluiten maar voor haar zal het afsluitproces nu pas beginnen.

Ons eigen leventje stond hierna natuurlijk ook niet stil, er moest verhuisd. Al maanden zijn we plannen aan het maken en dingen aan het regelen maar uiteindelijk ging het er toch van komen. Verhuizen naar Madina Salam, eerst nog een tijdje bij Ami en dan nog 1 keer naar ons eigen stekje waar we de geiten boerderij op gaan zetten.
Op zaterdag kwam een vriend van ons die een gillie gillie heeft, ofwel een busje. Dat scheelt want daar past een hoop in… dachten we…
Het blijkt in Gambia voor een gillie gille wat personenvervoer is niet toegestaan te zijn om goederen te vervoeren. Daar heb je taxi baggas voor. Heel erg handig ook dat die dat van te voren had verteld maar dat is niet erg. Gezien de vele regenbuien momenteel snapt de politie ook wel dat dat niet wil met televiesies, gitaren en dat soort zaken dus het ging door. Even snel heen, de spullen afdroppen en weer terug.. was de bedoeling.
Dat heen ging best uitstekend maar de wegen in Madina zijn even anders, onze compound kan je wel komen als je rustig aan doet en iemand die daar woont met je meeneemt gezien die weet waar je met een zwaardere auto langs kan. Bij de compound zei Marjon nog rij niet te ver…. en dat was het eigenlijk. Totaan de assen vast in de modder en dat was nou net niet de bedoeling.
De denkwijze was dat de banden geen grip hadden dus begonnen ze de modder onder de banden weg te graven…… je bedenkt het niet he…
Resultaat na 3 uur stond de auto knettervast op het gehele chassis en gingen we dus helemaal nergens meer heen. Een toekomstige buurman van mij was gelukkig in het bezit van een auto dus die wilde ons uiteraard tegen betaling wel even naar huis taxien….

“Dat heen ging best uitstekend maar de wegen in Madina zijn even anders, onze compound kan je wel komen als je rustig aan doet”

Op zondag kwam onze normale taxi chauffeur voor de laatste spulletjes en de honden……
3x raden….. omdat die onder personenvervoer valt mag die geen spullen……… Ik dacht dat ik niet goed werd maar goed je kan ook niet zoveel anders. Dus nou bleven enkel de honden achter en die zouden we dan op de 2^de rit meenemen. Geen probleem zo geregeld dan maar even 2 keer op en neer. Halverwege meld die dat dat eigenlijk misschien niet gaat lukken omdat hij een family meeting had waar die heen moest en als we nog een keer zouden rijden kwam die veel te laat en dat kost dan een hoop geld…..
Dus spullen afgeleverd en wederom terug richting Manjai…. alwaar we enkel 3 honden hadden…. geen gas meer (staat al in Mandina) geen andere kleding.. geen koffie…. en geen eten uiteraard want ook dat hadden we verhuisd…

“Ik dacht dat ik niet goed werd maar goed je kan ook niet zoveel anders.”

De volgende morgen was Ousman op tijd en zijn we nadat we de honden hadden ingeladen eerst maar eens gestopt bij een winkeltje om eea te halen om onze honger en dorst te stillen. Na een ritje waarbij we uiteraard gestopt werden door Gambia’s finest zijn we uiteindelijk op onze bestemming aangekomen. Na de boel een beetje gefatsoeneerd te hebben en een kop koffie gedronken te hebben keken mijn meisje en ik elkaar eens aan en waren we toch wel tevreden. Uiteindelijk gaat het niet zozeer om je eindbestemming, het gaat om de reis. Maar ik moet eerlijk zeggen dat we blij waren dat we onze bestemming voor nu in ieder geval bereikt hadden.
Inmiddels zitten we hier 2 dagen en beleven we alweer hele andere avonturen op een heel ander nivo. Maar daarover de volgende keer.

Bijna echt in Afrika…

Het wekelijks schrijven verloopt erg traag, dat komt voornamelijk door het feit dat er erg veel dingen tegelijkertijd gebeuren en aan de andere kant erg veel zaken niet gebeuren.
De laatste weken worden mijn meisje en ik aardig op de proef gesteld in bijna alle opzichten. De plannen van Gunjur blijven we natuurlijk ontwikkelen en uitwerken en we mogen zeggen dat deze er wel goed en goed vormgegeven uit gaan zien.
Het leven in Manjai ach hoe moet ik het beschrijven, het is anders maar inmiddles hebben we al op zoveel plekken gewoond in Gambia dat we aardig beginnen te wennen aan ons zwervend bestaan alhier. Nog heel even en dan gaan we ons eerst maar eens vestigen en als het goed is blijven we dan voor langere tijd op 1 plaats en dat zal ook wel een keer tijd worden, met andere woorden we zijn er aan toe en we worden te oud om steeds te verhuizen

“We beginnen aardig te wennen aan ons zwervend bestaan”

Eerst de afgelopen tijd eens, we zijn veel op en neer gereisd naar Gunjur. Er moet veel verbouwd en gebouwd worden en de planning is net zo flexibel als het leven alhier. Het grootste probleem is dat we daar nog niet zitten. Het is nog altijd zo hier in Gambia dat als je wat gedaan wilt hebben moet je er zelf bij zijn. Niet dat er niks gebeurd maar het gaat gewoon niet snel genoeg.
Nou hebben we het steeds over Gunjur maar in feite gaan we nog net iets verder naar Madina Salam, dit stukje ligt tussen Gunjur en Kartong in maar hoort officieel nog bij Gunjur. Hier gaan we eigenlijk pas echt in Afrika wonen. Tot nu toe hebben we steeds rond het Senegambia gebied gebivakkeerd en hier heb je toch redelijk de westerse luxe van supermarkten, restaurants etc etc. Madina Salam is anders daar heb je dit (op de lokale dingen na) allemaal niet. Dit gebied is ook niet aangesloten op het electriciteits of water netwerk en je hebt gewoon nog een soakaway ofwel septic tank.

Nou zullen velen zich afvragen waarom we ons dit in hemelsnaam aan gaan doen…..
Dat is dezelfde vraag die wij onszelf ook regelmatig stellen de laatste tijd, waarom hebben we hiervoor gekozen en we kunnen elkaar nog steeds een antwoord geven. Omdat dit toch is wat we willen, als we in Madina rondlopen waan je je in een compleet andere wereld. Een wereld waar je meer zelfredzaam moet zijn, een wereld waarin je creatief moet zijn en vooral een wereld waar je erg zelfredzaam moet zijn. Dit gecombineerd in onze drive om er ook een bedrijfsmatig iets uit de grond te stampen houdt ons op de been. Tot nu toe leven we in afrika maar aan de andere kant hebben we nog niet echt in Afrika gewoond. Aan de ene kant lijkt het ons zo een bevrijding en aan de andere kant hebben we ook onze angsten uiteraard. Het doel wordt om zo self sufficient te leven en zo min mogelijk geld nodig te hebben, aan de andere kant begin je natuurlijk bedrijfsmatig iets om zoveel mogelijk geld te verdienen.

“Tot nu toe leven we in Afrika maar we hebben nog nooit echt in Afrika gewoond”

Een gemeenschap als Madina Salam werkt even anders dan het kustgebied waar wij gezeten hebben, daar waar ik hier in het kustgebied te maken heb met het juridisch systeem, wetten, regels etc etc heb ik daar veel meer te maken met lokaal bestuur zoals dorpsoudsten en akalo’s. Het was dus wijs om de Akalo en dorpsoudsten van Madina Salam te ontmoeten met onze vriend en tevens tolk Ali. In een geanimeerd gesprek welke altijd plaatsvind onder een mangoboom terwijl er ataya gebrouwen wordt hebben we onze plannen op tafel gelegd welke wij willen uitvoeren binnen deze gemeenschap. Wat voor ons vrij simpel klinkt is voor dorpsoudsten en akalo’s soms wat moeilijk te begrijpen omdat men hier vaak nog werkt met het zo hebben we het altijd gedaan principe. Na een klein anderhalf uur echter was eenieder enthousiast en zag men het plan op grotere schaal zoals wij het voor ogen hebben. Dit zou betekenen dat er een beetje werkgelegenheid komt voor de jonge jongens en de vrouwen van de gemeenschap dicht bij huis.

Alle plannen ten spijt gaan zaken toch niet altijd zoals je wilt en zodoende zitten mijn meisje en ik nog steeds in Manjay. Het afgelopen jaar hebben we natuurlijk veel rondgezworven hier en hebben we letterlijk moeten overleven op het kleine beetje geld wat we maakten met muziek, hondentraining of soms gewoon je spullen verkopen om te kunnen eten het hoort er allemaal bij als je hiervoor kiest. In Manjay zitten we in een huisje van een vriendin welke onze situatie bergijpt en hierdoor kunnen we wonen, door tussenkomst van anderen hebben we inmiddels onze spullen in Gunjur staan maar zoals eerder gezegd het huisje daar is nog lang niet klaar, en aangezien Tobaski voor de deur staat zal dat ook deze maand niet gebeuren. Maar je moet daar zijn als je wilt dat er wat gebeurd het enigste probleem is dat we daar niemand echt kennen die ons zou kunnen helpen….

Althans dat dachten we. Toen we onze plannen voor een farm aan het schrijven waren kwamen we in contact met Ami, een lieve Gambiaanse jongedame die erg veel indruk heeft gemaakt door wat zij in de loop der jaren heeft opgezet. We gingen omwille van de plannen die we hadden toch bij haar langs en zodoende werd ons probleem op tafel gelegd. Ami lachte een keer en vroeg ons wat het probleem dan precies was, ze had een gastenverblijf en dat wisten wij ook wel. Meer dan welkom en zolang als wij daarmee geholpen zijn zou ze het heerlijk vinden als we een tijdje bij haar op de compound komen wonen. Vooral om mn meisje… Ami woont daar al jaren alleen en heeft door haar bedrijf eigenlijk nooit tijd om eruit te gaan, hierdoor heeft ze amper contact met andere mensen en zeker te weinig met vrouwen/ vriendinnen en zo zien deze dames elkaar wel.
Andere voorwaarde is dat ondergetekende af en toe eens kookt… dat zal niet zo’n probleem zijn.

Gek genoeg komen oplossingen altijd op het moment dat je ze niet meer verwacht en je niet meer weet waar je het moet zoeken. Een chronisch gebrek aan geld en middelen maakt creatief en de hulp die we krijgen vanuit zoveel verschillende hoeken is naast lief momenteel hard nodig. Vroeger had ik er zoveel problemen mee om om hulp te vragen maar ik had het eigenlijk ook nooit nodig dacht ik. Ik had er moeite mee om te vragen en te accepteren maar als je in een situatie komt en je hebt het echt nodig dan pas ga je hulp ook echt waarderen.
Terugkomend op de vraag waarom doe je dit allemaal met jezelf, aan wie heb je wat te bewijzen…..
Het antwoord is heel simpel, ik heb niks te bewijzen en de trots die ik vroeger had toen ik mijn BMW reed, mijn motor reed en onze paarden in de tuin had staan van ons veel te dure huis in Nederland ben ik ik kwijt…

“Arm en dolgelukkig“

Er is een ander soort trots voor in de plaats gekomen, een ander soort kennis en een ander soort genoegdoening. Tegenwoordig ben ik gewoon trots op wie ik ben en wat ik met mijn meisje heb bereikt. Van alles wat mis gegaan is en van alle kansen die we misschien gemist hebben. Van alles wat we verloren hebben hebben we het equalivant gewonnen maar op een andere manier.
We zijn nooit gestopt met plannen maken, we zijn dichter naar elkaar gegroeid dan ooit, we panieken niet meer en we leven het leven zoals het komt. Arm en dolgelukkig….
En hoewel we ook hier echt de discussie hebben gehad en echt vaak op het punt hebben gestaan om terug te gaan naar europa, we hadden altijd maar 2 seconden nodig om tot een antwoord te komen… Nee.
Van alles wat we wel gedaan hebben is er 1 ding wat we nooit gedaan hebben en wat ik in de nabije toekomst niet zie gebeuren..
We hebben nog nooit op gegeven.

We pakken het weer op.

Het is alweer erg lang geleden maar het wordt weer tijd. Er is weer inspiratie en er komen weer nieuwe avonturen aan.
De afgelopen maanden stonden vooral in het teken van zwerven.
Daar wonen waar kon en gezien we ons restaurant hebben gesloten was het ineens op een klein budget verder.
En ineens hadden we geen doel meer, we hebben toch lang hoop gehouden met het restaurant maar je moet een beslissing maken.
De beslissing was sluiten, dicht, afgelopen en dan ineens val je in een gat.

Via Mariama Kunda naar Kololi en vanuit Kololi naar Manjai. Slepen met spullen en niet goed wetende waar je uit gaat komen. 1 van onze hondjes die erg erg ziek werd en dus heb je ineens te maken met onvoorziene hoge dierenarts kosten. Nee het was even niet onze tijd.
Per toeval werd ik benaderd om naar een hond te kijken, mensen die me kennen weten dat ik lange tijd honden heb getraind en dat kwam nu van pas.
Aangekomen bij het adres kon ik wel wat betekenen en van het 1 kwam het ander en kreeg ik meer en meer aanvragen om honden te trainen. Dit scheelde en naast het feit dat je wat geld verdiend hield het me ook weer bezig.
Dit is het stukje waarin je duidelijk merkt dat je niet meer in een goed geoliede wereld leeft. Gaat het mis dan gaat het ook mis en dan zal je zelf moeten ondernemen.
Gelukkig denken mensen met ons mee en krijgen we regelmatig bananendozen opgestuurd en zodoende komen we de winter weer door.

Gaat het mis dan gaat het ook mis en dan zal je zelf moeten ondernemen.

Naast het hier en nu leven bleven we ook plannen maken, wat wilden we nou eigenlijk en wat hebben we nou eigenlijk nodig. Dat we niet meer zozeer in het toerisme wilden werken dat was ons vrij duidelijk. Het nachtleven eerst met het restaurant en vervolgens als muzikant sloopt je als je niet oppast, slecht eten weinig slapen en teveel drinken is iets wat je vrij snel voor elkaar krijgt maar wat je complete life style om zeep helpt.
We schreven een plan met een hoge philantropische, sociale maar ook winst waarde. Een proefboerderij waarin we willen proberen op andere manieren te verbouwen zodat het makkelijker wordt en een grotere opbrengst genereerd. Hierin willen we dan de lokale bevolking meenemen.

Het nachtleven eerst met het restaurant en vervolgens als muzikant sloopt je

Op papier is het geweldig en zou het ook werken maar dan komt de rest, geld, apparatuur, waar gaan we wonen en waar willen we dit doen. Vroeger in Nederland werkten we veel op project basis vanuit fondsen, dat kan hier ook. Stimulerings fondsen, subsidies etc etc maar dat is een hoop werk. Wel aanvragen maar niet stil blijven staan.
Dus bezig blijven en je plannen aan blijven passen….

caretaker wanted for farm, het was een kopje welke zomaar voorbij kwam op Facebook.
Een klein boerderij ideetje welke nog niet van de grond was.
Ali heet de eigenaar, een Gambiaan welke voornamelijk heeft gewoond in Zweden en het vooral niet slecht heeft gedaan.
Doordeweeks is die druk met zijn bedrijf in Gambia maar hij wil eens in de zoveel tijd zich kunnen terug trekken in zijn verblijf in Gunjur….de farm om daar heerlijk tot rust te komen en hobby boer te spelen.
Binnen de eerste 10 minuten van het gesprek legden mijn meisje en ik ons idee uit en voordat we het wisten hadden we een compagnon, een huis en een stuk land.

caretaker wanted for farm, het was een kopje welke zomaar voorbij kwam op Facebook.

Gunjur wordt “Serenity Eco Farm” alwaar we bezig kunnen met ons project. Inmiddels rijden we gezamelijk 2 tot 4 keer per week richting Gunjur om te zorgen dat alles voorspoedig verloopt.
Het huis wordt afgebouwd, de geitenverblijven hebben een dak en binnenkort gaan we de solar aanbrengen.
Een zelfvoorzienend leven in Gunjur, 4 minuten lopen van de oceaan en weg hit de drukte.
We staan nog maar aan het begin van dit avontuur maar het is in ieder geval weer een nieuw avontuur.
Met dit avontuur starten we ook onze blog weer op maar daarnaast zijn we ook begonnen met een vlog op ons youtube kanaal.
Hierin zullen we zo vaak mogelijk filmpjes plaatsen van onze avonturen, succes en mislukkingen.

https://m.youtube.com/channel/UCiROrLOVRo0UfPVVlTxc1Jg