Over het algemeen schrijf ik over zaken welke we hier meemaken en die ons bezig houden. Ik probeer dingen altijd luchtig te houden en toch met enige humor en zelfspot te benaderen..
Soms echter…. soms is er geen humor, geen zelfspot en is er eigenlijk geen mogelijkheid om het luchtig te houden.
Soms is het leven keihard, niet tof en onbegrijpelijk en wat in Nederland heel logisch is is in Gambia gewoonweg niet aan de hand.
Het onderstaande wat ik schrijf zal niet in detail zijn uiteraard en ik zal geen namen noemen omdat het niks toevoegd. Het schetst enkel wat er hier ook gebeurd. En voor mij…. met toestemming mag ik het van me afschrijven.
“Soms echter…. soms is er geen humor, geen zelfspot en is er eigenlijk geen mogelijkheid om het luchtig te houden.”
Wat begon als een eigenlijk prima uitziend weekend veranderde op slag. In de middag waren mijn meisje en ik even bij vrienden van ons, even het 1en ander doorpraten en een drankje doen. De mannelijke helft van het tweetal was nogal druk en had wat zorgelijk gedrag. Maar na een middagje vrienden en goede gesprekken gingen we met begrip en een lach uit elkaar. Morgen zien we elkaar en gaan we schilderen.
In de avond kreeg ik een verontrustend telefoontje, een explosie en hij is overleden…. Het komt binnen als een schok van 230 volt en het moest herhaald worden. Een geexplodeerde gasfles in de keuken en iedereen zegt dat die dood is…..
Soms ben ik in de gelukkige omstandigheid dat ik toevallig de juiste mensen om mij heen heb en in no time zaten we in de auto met een volle EHBO kit om te kijken wat we konden doen.
Het Gambiaanse verkeer is dan hinderlijk op zn minst…
Het kostte ons zeker 25 minuten om op de plek aan te komen en aldaar vonden we onze vriendin moedeloos op de straat. Mijn meisje had haar gelukkig tot die tijd aan de lijn gehouden.
Nadat we hier eerst zorg voor gedragen hadden moesten we uiteraard het huis betreden in de veronderstelling daar het levenloze lichaam aan te treffen.
Nou moet je weten dat je in Gambia niet even 112 kan bellen en de gemiddelde bevolking uberhaupt niet weet wat te doen.
De politie was reeds in het huis met nog ik schat 15 mensen. De rest van de straat stond vol met alvast rouwende mensen.
Onder het mom van… hij beweegt niet meer en dus …. was die door de aanwezige mensen en politie inmiddels dood verklaart.
” Nou moet je weten dat je in Gambia niet even 112 kan bellen”
Alles veranderde toen ik en mijn kameraad naar binnen gingen, beiden een millitaire en CLS / EHBO achtergrond dus je begint te handelen naar protocol en het was al heel snel duidelijk dat hij zwaar gewond was….. maar dood…. nee nog niet. En dan heb je een situatie waarin niemand weet wat te doen en dus nemen mijn kameraad en ik het over en moet er razendsnel gehandeld.
Het aparte is dat protocol dan ook protocol is en een slachtoffer is dan ook een slachtoffer en ineens even niet meer iemand uit je vriendenkring.
“Het aparte is dat protocol dan ook protocol is”
Na het eerst veilig stellen van de omgeving, de muren waren bloedheet en een andere gasfles stond nog aangesloten en open hebben we gestabilseerd. Bij gebrek aan een stretcher of brancard hebben we een deur als zodanig gebruikt om onszelf en alle anderen uit de situatie te krijgen en om te zorgen dat we ruimte hadden om te werken. De Gambiaanse politie heeft ons hierin waanzinnig ge-assisteerd.
Eenmaal buiten moesten we prioriteiten stellen, de 2 steekwonden die we ontdekt hadden of de brandwonden eerst. De diepte van de steekwonden waren oppervlakkig gelukkig en er waren tot dan geen signalen van inwendig letsel voor zover onze kennis reikte.
“Bij gebrek aan een stretcher of brancard hebben we een deur als zodanig gebruikt”
Hoewel we meerdere malen zoals wij gewend zijn hadden geroepen om medische assistentie in de vorm van een ambu mag je niet vergeten dat we in Afrika wonen waar dit niet zo werkt. Ons slachtoffer kwam wonder boven wonder bij en was min of meer aanspreekbaar. 2 buurtgenoten hadden een taxi en gezien de urgentie moet je het doen met wat je hier hebt en dus moest de taxi het slachtoffer onder politie begeleiding vervoeren naar het ziekenhuis.
Wij hadden gedaan wat we konden en onze prior was toen onze vriendin. Vanuit meerdere oogpunten hebben we de beslissing genomen om haar met ons mee te nemen. Terug gaan in het huis was geen optie, alleen zijn was ook geen optie. We wonen niet groot maar een bed is altijd zo gemaakt, en met onze achtergrond kunnen we een hoop overnemen.
Het ongeluk was absoluut geen ongeluk, het was een vooropgezet plan en de eigenlijke bedoeling was nogal kwaadaardiger, onze vriendin is door het oog van de naald gekropen.
Daar waar je twaalf uur later krijgt te horen dat het slachtoffer alsnog is overleden daar maakt woede en kwaadheid ineens plaats voor verslagenheid en verdriet.
De vraag waarom wordt een belangrijke en ineens moet er van alles geregeld.
Maar het is ook dan Gambia en hier is een suicide niet normaal…. en zeker niet op deze manier. En ook dan heb je te maken met de Gambiaanse politie die eerst moet proberen om dit te berijpen, en ze moeten een onderzoek doen maar ze weten niet hoe laat staan dat ze apparatuur hebben om dit te doen.
Inmiddels zijn we 3 dagen verder en sinds vandaag is het huis vrij gegeven, niet dat ze daar terug keert maar we kunnen spullen weghalen.
“Het ongeluk was absoluut geen ongeluk, het was een vooropgezet plan en de eigenlijke bedoeling was nogal kwaadaardiger”
Het lichaam is nog niet vrijgegeven omdat processen hier waardeloos lang duren en je zelfs hier onder dit soort omstandigheden te maken hebt met ego’s en artsen die zichzelf belangrijker vinden dan dat ze zijn.
We hebben nog wel even een weg te gaan en we bewandelen het. Het is soms onbegrijpelijk waar men de kracht vandaan haalt om rustig te blijven en door te gaan in dit soort situaties in dit land als je vanuit Europa komt. Maar we wandelen de paden die we moeten bewandelen en we komen altijd wel ergens uit.
Maar soms…. soms zijn er even dagen dat er niks te lachen valt, de zon irritant word en je wenst dat je in ieder land ter wereld was behalve hier….
Maar…….
“Sometimes the heart has no song to sing, sing it anyway.”
BasBlogt 