Je houdt elkaar in leven…

18 Juni
Een paar weken (genoeg weken vormen maanden) verder, inmiddels start ik bijna elke blog op die manier. Het niet hebben van internet heeft 2 kanten, het scheelt me een hele hoop tijd omdat ik niet meer volg op FB wat mensen eten in de avond. Aan de andere kant mis je ook vaak wat informatie en wordt communicatie met de buitenwereld niet makkelijker. Het hebben van het slechtste telefoonnetwerk van de wereld helpt dan ook niet echt.
Het schrijven van m’n blogs en gebeurtenissen mis ik dan ook, en ineens had ik de briljante ingeving dat je een blog ook best kan bijhouden en later kan uploaden dus laat ik dat eens proberen.

Nog altijd in Madina Salam uiteraard en nog steeds aan het werk. Wat in eerste instantie begon als een ideetje van een geitenboerderij en kaasmakerij is uiteraard wederom iets wat omslachtiger geworden dan we eerst hadden bedacht.
Het bouwen en realiseren van plannen kost net zoals in Europa ook geld, de timing van onze plannen valt samen met de verhoging van praktisch alle producten net als overal in de wereld.
Bouwmaterialen zijn hier inmiddels duurder dan in Nederland en dat maakt het niet makkelijker. Het uitblijven van toeristen helpt dan natuurlijk ook niet echt.
We komen er ongetwijfeld wel maar het duurt allemaal wat langer en dat in een land waarin zaken al vrij lang duren.

“hoewel we hier toch al ruim 4 jaar wonen weet je dus eigenlijk nog steeds niks.”

Ondertussen leven we natuurlijk ons leven hier in Gambia, steeds meer Afrikaans met wat luxe. Het is niet enkel de soms spartaanse leefwijze welke we steeds meer over nemen maar ook de denkwijze beginnen we beter en beter te begrijpen. Hierin ben ik mezelf in de afgelopen maanden toch wel vaak tegen gekomen en hoewel we hier toch al ruim 4 jaar wonen weet je dus eigenlijk nog steeds niks. Buiten het feit dat ik nog steeds erg beperkt ben in mijn Wolof en mijn Mandinka waar ik me bijna voor schaam blijken we nog steeds behoorlijk Europeaans te denken en dat is soms erg zonde. Je mist dan toch een hoop.

Even een korte schets van ons leven nu.
We wonen natuurlijk nog steeds in ons heerlijke piepkleine huisje en direct naast ons huisje hebben we een gewone wc en douche, toiletpapier en warm water zijn een luxe welke we ons niet permitteren en ook niet nodig zijn.
De gasfles is al enige tijd leeg dus voor een kopje koffie, soepje of maaltijd moet er toch een vuur gemaakt. Dit is in de regel het eerste wat je doet in de ochtend.
Vervolgens moet je het liefst voor 10 uur gewaterd hebben omdat anders de zon te heet wordt en je dus je planten verbrand.
Water krijgen we via een pomp uit de put, jup we wassen, douchen en drinken zoals zovelen gewoon water uit de put. Momenteel regent het wat meer dus het water wordt lekkerder. Voor lekker drinkwater zijn we aangewezen op een tappunt in het dorp, dit betekent dat je met een jerrycan naar het tappunt loopt en met een volle jerrycan terug. Nou hebben we de luxe van Solar en dus een koelkast.
Solar betekend ook dat de mensen van de omliggende compounds telefoons, powerbanks, laptops etc etc bij je langs brengen om deze op te laden. Wij hebben een handig kastje aan de muur gemaakt buiten de compound waar men kan inpluggen, er zit altijd wel iemand die de spullen in de gaten houdt.

“Vandaag heb ik een pakje thee geruild voor 6 sigaretten, hoe briljant is dat.”

Compounds, als je hier echt woont en meer Afrikaans dan Europees zijn een soort inloophuizen. Op ieder moment van de dag komen mensen aanwaaien of kan jij een andere compound op lopen. Hoe zo’n kleine community Madina Salam ook is, het hoekje waar wij wonen aan de rand van het dorp is dan weer een op zich staande kleine community waar eenieder bij eenieder binnen wandeld. Ze komen bij ons omdat we stroom hebben en wij komen daar omdat zij niks hebben en dus iedere avond rond een vuurtje zitten. Gek hoe dat werkt, zij waarderen onze stroom en koud water en wij waarderen de spartaanse manier van leven.
Het wij gevoel wat we in Europa al lang niet meer kennen is hier een noodzakelijk goed waar je op de 1 of andere manier niet aan ontkomt. Je bent met elkaar en doet dingen met elkaar, je houdt elkaar in leven. Vandaag heb ik een pakje thee geruild voor 6 sigaretten, hoe briljant is dat.
Af en toe worden ook wij terug geworpen op werkelijk helemaal niks hebben, zo gaat het hier. Een onvoorziene uitgave, een transactie die niet goed gaat of geld wat te laat betaald wordt wordt toch hard afgestraft. Zonder geld geen eten zou je denken en dat is ons ook al een aantal keer overkomen. 2 dagen geen eten gebeurd af en toe, gelukkig groeien hier mango’s, cashew vruchten etc etc en kan je altijd iets vinden maar een maaltijd moet je wel eens overslaan.
En hier is het zo belangrijk dat je het systeem in welke je leeft begrijpt.
Credit is waar dit land op leeft, het is ook 1 van de redenen waarom dit land niet uit haar cirkeltje komt.
Zonder geld kan je nog steeds naar de local shop en laat je het opschrijven, boodschappen op credit. Eens per 2 week of eens per maand betaal je dan. De credit is natuurlijk niet onbeperkt maar rijst, suiker, olie en brood kan je eigenlijk altijd krijgen.
Hoe kan de shop eigenaar dan overleven als een groot gedeelte op credit koopt.
De lokale shop doet ook dienst als officieuze bank, men parkeert hier zijn geld.
De shopeigenaar mag dit geld gebruiken om inkopen van te doen, wil iemand geld ophalen van de shop dan moet je dit afhankelijk van het bedrag een dag van tevoren aangeven.
In feite gaat het geld de gemeenschap rond zonder dat het echt buiten de gemeenschap komt. Ik heb hier al eens een briefje van D10 gemarkeerd en deze heb ik in een maand tijd zeker 5 keer terug gekregen.
Dus de community houdt elkander in stand maar aan de andere kant komen ze ook niet uit deze cirkel omdat iedereen elkaar geld schuldig is.

Affijn we zaten weer eens in de positie dat de week langer duurde dan het geld en door omstandigheden werd er niet op tijd uitbetaald, je laatste sigaret, kop koffie, stukje brood en dan………
Dan loop je naar een compound naast je en er zal altijd eten zijn, niet enkel de compound naast je maar iedere willekeurige Afrikaanse compound en dan zal er bijna altijd eten voor je zijn. Hoe weinig je hier ook hebt je deelt het en vooral eten.
Er schuiven altijd mensen aan rond de bowl waaruit je gezamenlijk eet, eenieder heeft zijn eigen hoekje en groente en vlees of vis wordt door iemand verdeeld. Soms eet je met 6 man en soms met 12 man afhankelijk van wie er aan komen waaien. Altijd onder het mom “dan hebben we allemaal een beetje minder honger”.
Daarbij met zijn allen eten scheelt ook nog eens enorm in de kosten, mocht je wat geld kunnen missen dan draag je bij een volgende keer als je geen geld kan missen zal een ander bijdragen.
Om je een idee te geven, het minimale aan eten en luxe en dan blijken mijn meisje en ik in staat om een week te “overleven” van D800 dat is omgerekend een kleine €15,- en dan roken we ook nog en hebben we koffie.
Mijn buurman hier is zelf aan het bouwen, een round house van mudblocks. De stroom moest aangelegd en laat ik dat nou net kunnen. Hij heeft gezorgd voor de materialen en ik heb alle stroom aangelegd als betaling zijn daar dan 4 maaltijden, sigaretten en een uitzonderlijke luxe…2 pakken wijn bij het kampvuur.
En mocht ik op onze compound even muscle power tekort komen dan is dat geen probleem.

“Boy….. We have to cut it out… Don’t worry…..”

Een ander bijkomend voordeel is dat Gambianen dingen een stuk sneller herkennen dan ons de geïmporteerde toubabs. Een plekje op m’n teen, een ontsteking zoals we die momenteel wat meer hebben omdat het regenseizoen is. Samson wees me erop en zei brother…. You have a problem. Ik vond natuurlijk dat het wel mee viel en zei ach ik prik het wel door met een naald.
Samson wees me erop dat ik het plekje uitermate goed moest schoonmaken en de cup eruit moest halen….. Geen idee maar ik vond het prima.
Nadat ik mezelf een prima geslaagde operatie had toegebracht moest ik op “inspectie” komen bij Samson.
Hoofdschuddend zei die dat de poging goed was maar dat het geen ontsteking was. De pus die eruit kwam was ook geen pus. De jeuk en druk die op het plekje zat legde die uit was een parasiet welke onder mijn huid eitjes aan het leggen was ….. En veel eitjes mag ik wel zeggen.
Samson ging het voor me oplossen, na het grondig wassen van m’n voet werd deze op tafel gelegd.
Samson stak een jointje tussen zijn lippen en begon met zijn voorbereiding, een grote stekel van een citroenboom werd schoongemaakt en een schoon scheermesje (zo’n oud vlijmscherp ding) werd uitgepakt.
Samson zag de vragende blik in mijn ogen en zei ….. Boy….. We have to cut it out… Don’t worry…..
Bij gebrek aan beter en met het idee dat ik liever geen parasieten in mijn lijf wil die eitjes leggen wist ik mezelf snel te overtuigen dat dit misschien dan wel een goed idee was.
Millimeter voor millimeter begon die met het scheermesje plakjes huid rond het bultje weg te snijden.
Ondanks dat ik dacht dat ik het plekje goed schoon gemaakt had wist die toch nog een stuk of 80 eitjes onder m’n huid weg te schrapen.
Na een klein half uurtje was het plekje zo goed als weg en wees die me op 2 zwarte puntjes in m’n huid. Ik had geluk want ik had 2 parasieten. Niet groter dan 1,5 mm doorsnede en dan wordt dat gevonden bij het licht van een zaklamp.
Samson vertelde dat deze parasiet in de grond leeft en zodra je er langs loopt springt die op je huid en nesteld zich daar om eitjes te leggen. Op het moment dat die de parasiet los sneed voel je dat even en zoals die had voorspeld begint het plekje dan meteen te bloeden.
Deze parasiet is er als je hem niet verwijderd de oorzaak van dat je een olifantsbeen krijgt. Niet geheel onbelangrijk dus om hem te verwijderen. Het wondje werd vervolgens keurig schoongemaakt en afgedekt met een vloeitje. Operatie geslaagd.

“1 mtr2 per persoon en soms heb je pech en ligt er iemand 2 of 3 dagen dood op zaal.”

Maar goed, zittend bij het kampvuur ontmoet je meerdere jongens uit het dorp, meesten iets jonger dan ik maar vol verhalen. 1 van de meest aangrijpende van de laatste tijd is wel het verhaal van Gabe, een jonge man van midden 20 die als zovelen de levensgevaarlijke backway nam richting Europa. Hij kwam na een bizar gevaarlijke tocht niet verder Libië, in feite een tussenstop richting Italië totdat de “Runners” het op een lopen hadden gezet.
Ook dan geld dat men elkaar in leven houdt…. Na het verlopen van zijn visum aldaar begonnen de problemen, provocerend gedrag en etnisch profileren was aan de orde van de dag. Af en aan belandde Gabe in Libië in de gevangenis om de meest bizarre redenen.
De aantal keren dat die doorbracht in de politiecellen waren nog wel te doen totdat die daadwerkelijk naar de gevangenis moest omdat die zich deze keer niet in elkaar liet slaan. 6 maand aaneengesloten in een Libische gevangenis, 1 mtr2 per persoon en soms heb je pech en ligt er iemand 2 of 3 dagen dood op zaal.
Onmenselijke horror, zitten, slapen etc allemaal op hard beton. Zijn benen laten nog steeds de sporen zien van de omstandigheden. En toen werd die door de UN “gered” en op transport gezet terug naar Gambia.
De familie was blij dat die nog in leven was maar van een glorieuze ontvangst is geen sprake, de familie heeft namelijk veel geld bij elkaar verzameld en geleend om Gabe via de backway naar Europa te krijgen. En dus sta je dan alleen. Mislukt om naar Europa te komen en dus de familie teleur gesteld.
Gabe heeft samen met 17 lotgenoten hun schamele bezittingen verkocht en hun geld bij elkaar gelegd om een associatie te starten van jongens die teruggekeerd zijn. Een tuinproject is voor hun nu een manier om wat geld te verdienen en opnieuw te beginnen. Eten doen ze overal waar ze kunnen en ze nemen mee wat ze verbouwd hebben als betaling.

Het zijn verhalen zoals zovele die ik hier hoor waarvan de rillingen je over je rug lopen en toch kunnen dit soort jongens ergens ook nog lachen om hun misère en zeggen ze ach….. Het had erger gekund.
Als ik ze dan uitleg hoe het Nederlandse gevangenis systeem werkt passen ze direct hun backway locatie aan naar Nederland…. Dat is geen gevangenis…. dat is een kans zeggen ze dan. Hartelijk lachend om de verschillen gaat de avond dan de nacht in.

Het gekke is dat het leven hier soms echt moeilijk is, spartaans hard en meedogenloos, soms verschrikkelijk triest en onbegrijpelijk. Soms spelen we met de gedachte om dit weer los te laten en ons kont in het gemak van Europa te zetten, het lijkt daar allemaal zoveel makkelijker.
En dan zie ik weer hoe de Afrikaanse cultuur eigenlijk werkt, hoe je eigenlijk leeft in een wereld zonder geld. Hoe iedereen elkaar op de been houdt en het kleinste dingetje positief benaderd wordt. En dan laten we die gedachte snel weer varen.
Aan de andere kant heb je mannen zoals mijn zaken partner, een succesvolle Gambiaan welke jaren in Zweden heeft gewoond.
Succesvol zijn hier als Gambiaan is misschien nog wel erger als arm zijn.
Als succesvolle Gambiaan heb je min of meer de verplichting om voor je eigen te zorgen…. En families hier zijn zo groot dat je er een klein dorp mee kan vullen.
De aunty’s, uncles en aangetrouwden weten de weg te vinden en schromen niet om je te wijzen op de familieband en de verplichtingen welke jouw loyaliteit en succes met zich meebrengen.
Mijn partner heeft nog geluk omdat de meesten van zijn directe familie het goed gedaan hebben, ik durf wel te zeggen dat hij daarnaast zeker 20 gezinnen moet onderhouden of aan werk moet helpen en ze op die manier moet betalen. Wereldwijd is denk ik bekend dat werken/ zaken doen met familie niet altijd de beste resultaten geven, maar hij ontkomt er niet aan.

” In het begin was iedereen gelijk” iets van deze strekking staat zowel in de bijbel als in de koran

Sinds we nu bijna een jaar vrij afgezonderd leven beginnen we te merken hoeveel vooroordelen je eigenlijk niet aan de kant zet en op hoeveel momenten in het verleden je eigenlijk fout zat met je beslissingen. Niet enkel hier maar ook in Nederland. Eigenlijk na dik 4 jaar in Afrika te wonen begin ik het een klein beetje te begrijpen en krijg ik stukje bij beetje inzicht in hoe het Afrikaanse leven eigenlijk werkt. Hoe eenieder de verplichting heeft om voor zijn of haar directe omgeving zorg te dragen ongeacht wie het is. Het maakt hier in de binnenlanden werkelijk niet uit wie je bent, in wie je geloofd of welke kleur je hebt. ” In het begin was iedereen gelijk” iets van deze strekking staat zowel in de bijbel als in de koran en de uitvoer hiervan merk ik inmiddels dagelijks. Hoewel we met onze emigratie naar Afrika een kleine 50 jaar terug gegaan zijn in de tijd begin ik door te krijgen dat ik meer van hun kan leren dan dat zij van mij kunnen leren. Simpelweg omdat dit land nog lang niet zover is om mensen in grotere getale succesvol te laten zijn…. En eerlijk gezegd vraag ik mij af of dat een goede ontwikkeling is, in Nederland was ik best succesvol als ik kijk naar wat ik aan bezittingen had…….Nu heb ik geen bezittingen maar wel een hele hoop nieuwe skills, rust, vrijheid……..
Dus wanneer ben je eigenlijk succesvol, het is een goede vraag welke voor iedereen een ander antwoord heeft.
Succesvol hier is zo relatief……. Als je aan het einde van de dag een maaltijd hebt en niet met een lege maag naar bed hoeft…… Dat is toch al aardig succesvol.

Sometimes you cannot help laughing….

Ineens zijn we een week verder…..
En wat een gekke week na het gebeuren van vorige week. (zie vorige blog, sometime I cry)
Vrienden heb en ben je en degenen die je hebt hier in Gambia moet je koesteren. Het betekend ook dat je daar waar je kan bijstand biedt aan vrienden die het nodig hebben.

Na de suicide van vorige week bestond ons leven uit het verlenen van bijstand en vriendschap aan onze vriendin die het echt nodig had in de malle molen waar je in terecht komt. Een overlijden hier in Gambia is op zich niet een moeilijk debacle afhankelijk van je geloofsovertuiging maar in principe ben je hier binnen 24 uur begraven. In dit geval was het natuurlijk een niet natuurlijk overlijden en dus komt het onder onderzoek van Gambia’s finest…. de politie.
En na een week kan ik je vertellen dat eea hier in Gambia anders werkt dan we gewend zijn.
Ik heb mijn fare share in uitvaarten en overlijdens al wel meegemaakt dus zodoende ben ik niet al te snel meer onder de indruk. Het indentificeren, afleggen kisten ed mag ik allang afstrepen van mijn lijst.
Maar this is another ballgame.

en dus komt het onder onderzoek van Gambia’s finest…. de politie.

Het begint natuurlijk met je verklaringen afleggen bij de politie, hier betekent dat een opgetekend verhaal van het gebeurde, je mag hierin blijkbaar je eigen kijk en bedenkingen ook opgeven wat bijzondere verklaringen oplevert. Dit duurt nogal even natuurlijk en zeker als de agent in kwestie nou net geen uitblinker blijkt te zijn in lezen. Dit wordt dan niet makkelijker.
Een uitleg over het verloop hoe eea nu gaat verlopen hoef je ook niet te verwachten deels omdat de politie het niet weet. Maar niet getreurt zou je denken, ik ben geboren met een redelijk verstandelijk vermogen dus we volgen de logische lijn. Het is dan wel zo dat de politie daar dan ook in mee gaat.

MORTUARIUM DEEL 1
Ook in Gambia kom je na je overlijden in het mortuarium terecht. Op zich is een mortuarium een mortuarium zou je zeggen….. nou ik zal het je vertellen, het is eigenlijk een verhaal als vorige week wat je onder normale omstandigheden niet met al teveel humor en zelfspot zou moeten schrijven maar in dit geval heb ik niet eens een keus, het ging zo raar dat het bijna een klucht werd.
We melden ons bij het mortuarium met een agent van de serieus crime unit, ik heb de dames gevraagd om even te wachten omdat ook ik niet weet wat er gaat gebeuren.
Nou moet je weten dat het mortuarium een soort doorlopend doorvoerluik is en het is een komen en gaan van mensen die overledenen komen halen en brengen.
Dit gebeurd met pick ups, busjes, taxi’s en zelfs per ezel wagen. Ik maak echt geen grap.

“in dit geval heb ik niet eens een keus, het ging zo raar dat het bijna een klucht werd.”

Ik sta terwijl ik sta te wachten dit toch ietwat macabere schouwspel te aanschouwen terwijl de zoveelste auto achteruit indraaid en iemand zijn dierbare ingewikkeld in doeken wordt afgeleverd bij het mortuarium.
Hij wordt vanuit de achterklep uit de auto getild….. en je hebt natuurlijk altijd het achterlijke puber neefje die niet oplet…. en voordat je het weet lig je dan dus op straat voor het mortuarium. Hoe ernstig de situatie ook was…. je kan je dit niet voorstellen en het gebeurde recht voor me. Ik weet dat je niet mag lachen maar ik was zo blij met mijn mondkapje op dat moment. Je bedenkt het niet.
De uitgaande overledenen worden uit het mortuarium gedragen en in een vervoerskist van het mortuarium gelegd voordat ze op een pickup of in een busje worden weggebracht. Dit gebeurt gezien het erg druk was gewoon op straat.
Uiteindelijk waren we aan de beurt en werd er na het geven van onze informatie druk gezocht in de boeken.
” Wanneer hebben jullie het lichaam gebracht?” was de vraag…
Nou euhmmm niet, hij is overleden hier in het ziekenhuis dus zijn we ervan uitgegaan dat hij naar het mortuarium is verplaatst.
Hij staat niet in de boeken dus we moesten even naar de afdeling lopen, misschien dat zij wisten waar hij was…
Wacht even.. als ik het goed begrijp zijn we hem dus kwijt….

“Ik weet dat je niet mag lachen maar ik was zo blij met mijn mondkapje op dat moment. Je bedenkt het niet.”

Aangekomen bij de ingang van het ziekenhuis moet je eerst eens voorbij de bewaking zien te komen, aangezien ik niet zat te wachten op een ellenlange discussie doen een paar dalassi’s dan wonderen. Na lang wachten kwamen we eindelijk uit op de afdeling waar die overleden zou zijn, maar helaas had de arts die toen dienst had geen dienst en in de boeken kon ze het ook niet vinden. Of we morgen terug konden komen want tsja…. zij konden hem ook niet vinden.
Het was wel heel lief dat ze ons probeerden te laten geloven dat we een keus hadden.
Na een dag waren we dus niks verder, sterker nog…..

“Wacht even.. als ik het goed begrijp zijn we hem dus kwijt….”

MORTUARIUM DEEL 2
We hadden vernomen dat de arts om 15:00 aanwezig zou zijn in het ziekenhuis en dat wij welkom waren. We hadden informatie dat betreffende persoon wel degelijk in het mortuarium lag dus we waren min of meer opgelucht.
Voordat we naar Banjul konden moesten we langs het huis of nu aangeduid als the scene door de serieus crime unit. Ik met de heren het huis in 2 zonder uniform en 1 met uniform. Ze moesten sporenonderzoek doen…. na 3 dagen. Ik mocht de keuken niet in zodat ik eventuele sporen en vingerafdrukken niet zou besmetten, ik heb mij afgevraagd of ik ze moest vertellen dat mijn vingerafdrukken overal al zaten gezien ik natuurlijk in de afgelopen dagen allang in de keuken was geweest. Na een interresant onderzoek waarbij ik uiteindelijk wel de keuken in mocht om alles in de staat te brengen zoals het was op de avond van de explosie was het onderzoek afgerond…. ik dacht vooral toen ik erachter kwam dat ze het verkeerde mes hadden ingepakt in wc papier en hadden meegenomen serieus dat ik me onder zou pissen van het lachen.

“ik heb mij afgevraagd of ik ze moest vertellen dat mijn vingerafdrukken overal al zaten gezien ik natuurlijk in de afgelopen dagen allang in de keuken was geweest.”

Op naar Banjul, 1 serieus crime officer en een uniform met decorative mee. Nog voordat we aankwamen in het ziekenhuis wisten we al dat we niet naar het mortuarium gingen. De arts was vrij snel gevonden en ging zijn bevindingen doorgeven en vertellen waarom er nog geen overlijdingsacte was getetekend.
Een arts in Banjul maakt wel eens een suicide mee maar niet vaak op deze manier. Sterker nog dit was in zijn loopbaan de eerste keer en dus ontpopte de arts zich als een ware Columbo forensisch arts welke in het openbaar de oorzaak van overlijden in twijfel trok ten overstaan van ons, onze vriendin en de politie. Blijkbaar was die ook patholoog geworden of hij sprak over zaken die die nooit mag zeggen.
Dan is het nog altijd zo dat ik erbij ben als getuige, vriend maar ik heb een psychology achtergrond en dus…… gebeurt het niet vaak en heb ik mij ingehouden…
Maar ik kan beschaafd uit mijn plaat gaan, ik moest hem respecteren als arts. Hij redde levens…. ik had misschien niet moeten benoemen dat die in deze casus dan misschien niet op zn best was geweest.
Op het moment dat ik hem uitlegde dat ik meer van de psychology bij levende mensen ben om te voorkomen dat ze bij hem op de tafel kwamen kwamen we zoals we dat hier noemen uit op a big misunderstanding.

Hij redde levens…. ik had misschien niet moeten benoemen dat die in deze casus dan misschien niet op zn best was geweest.

De politie was zo verstandig om het gesprek af te breken, de arts zei dat die geen behoefte had om mij snel weer te zien…. dit was wederzijds. Uiteindelijk heeft een arts een machtspositie en kan die gewoon zijn zin doordrammen en moest er op juridische gronden een autopsy plaatsvinden. Ondanks ons meningsverschil heeft de arts in kwestie er snel werk van gemaakt.
De rest van de episode moet ik om redenen die ik in het belang van onderzoeken, loyaliteit , veiligheid en vriendschap nu niet vertellen.
Het verhaal echter is nog niet klaar.
De vele berichten en reacties hebben eenieder die met deze situatie belast zijn gelezen en hebben ons wel kracht en vertrouwen te geven om de weg te bewandelen die we moeten bewandelen. Voor nu staan we met 3 man hand in hand en buigen, wurmen en lopen we door dit bijzondere systeem in afwachting van een afsluiting van dit verhaal…

Sometimes I cry….

Over het algemeen schrijf ik over zaken welke we hier meemaken en die ons bezig houden. Ik probeer dingen altijd luchtig te houden en toch met enige humor en zelfspot te benaderen..
Soms echter…. soms is er geen humor, geen zelfspot en is er eigenlijk geen mogelijkheid om het luchtig te houden.
Soms is het leven keihard, niet tof en onbegrijpelijk en wat in Nederland heel logisch is is in Gambia gewoonweg niet aan de hand.
Het onderstaande wat ik schrijf zal niet in detail zijn uiteraard en ik zal geen namen noemen omdat het niks toevoegd. Het schetst enkel wat er hier ook gebeurd. En voor mij…. met toestemming mag ik het van me afschrijven.

“Soms echter…. soms is er geen humor, geen zelfspot en is er eigenlijk geen mogelijkheid om het luchtig te houden.”

Wat begon als een eigenlijk prima uitziend weekend veranderde op slag. In de middag waren mijn meisje en ik even bij vrienden van ons, even het 1en ander doorpraten en een drankje doen. De mannelijke helft van het tweetal was nogal druk en had wat zorgelijk gedrag. Maar na een middagje vrienden en goede gesprekken gingen we met begrip en een lach uit elkaar. Morgen zien we elkaar en gaan we schilderen.

In de avond kreeg ik een verontrustend telefoontje, een explosie en hij is overleden…. Het komt binnen als een schok van 230 volt en het moest herhaald worden. Een geexplodeerde gasfles in de keuken en iedereen zegt dat die dood is…..
Soms ben ik in de gelukkige omstandigheid dat ik toevallig de juiste mensen om mij heen heb en in no time zaten we in de auto met een volle EHBO kit om te kijken wat we konden doen.
Het Gambiaanse verkeer is dan hinderlijk op zn minst…
Het kostte ons zeker 25 minuten om op de plek aan te komen en aldaar vonden we onze vriendin moedeloos op de straat. Mijn meisje had haar gelukkig tot die tijd aan de lijn gehouden.
Nadat we hier eerst zorg voor gedragen hadden moesten we uiteraard het huis betreden in de veronderstelling daar het levenloze lichaam aan te treffen.
Nou moet je weten dat je in Gambia niet even 112 kan bellen en de gemiddelde bevolking uberhaupt niet weet wat te doen.
De politie was reeds in het huis met nog ik schat 15 mensen. De rest van de straat stond vol met alvast rouwende mensen.
Onder het mom van… hij beweegt niet meer en dus …. was die door de aanwezige mensen en politie inmiddels dood verklaart.

” Nou moet je weten dat je in Gambia niet even 112 kan bellen”

Alles veranderde toen ik en mijn kameraad naar binnen gingen, beiden een millitaire en CLS / EHBO achtergrond dus je begint te handelen naar protocol en het was al heel snel duidelijk dat hij zwaar gewond was….. maar dood…. nee nog niet. En dan heb je een situatie waarin niemand weet wat te doen en dus nemen mijn kameraad en ik het over en moet er razendsnel gehandeld.
Het aparte is dat protocol dan ook protocol is en een slachtoffer is dan ook een slachtoffer en ineens even niet meer iemand uit je vriendenkring.

“Het aparte is dat protocol dan ook protocol is”

Na het eerst veilig stellen van de omgeving, de muren waren bloedheet en een andere gasfles stond nog aangesloten en open hebben we gestabilseerd. Bij gebrek aan een stretcher of brancard hebben we een deur als zodanig gebruikt om onszelf en alle anderen uit de situatie te krijgen en om te zorgen dat we ruimte hadden om te werken. De Gambiaanse politie heeft ons hierin waanzinnig ge-assisteerd.
Eenmaal buiten moesten we prioriteiten stellen, de 2 steekwonden die we ontdekt hadden of de brandwonden eerst. De diepte van de steekwonden waren oppervlakkig gelukkig en er waren tot dan geen signalen van inwendig letsel voor zover onze kennis reikte.

“Bij gebrek aan een stretcher of brancard hebben we een deur als zodanig gebruikt”

Hoewel we meerdere malen zoals wij gewend zijn hadden geroepen om medische assistentie in de vorm van een ambu mag je niet vergeten dat we in Afrika wonen waar dit niet zo werkt. Ons slachtoffer kwam wonder boven wonder bij en was min of meer aanspreekbaar. 2 buurtgenoten hadden een taxi en gezien de urgentie moet je het doen met wat je hier hebt en dus moest de taxi het slachtoffer onder politie begeleiding vervoeren naar het ziekenhuis.

Wij hadden gedaan wat we konden en onze prior was toen onze vriendin. Vanuit meerdere oogpunten hebben we de beslissing genomen om haar met ons mee te nemen. Terug gaan in het huis was geen optie, alleen zijn was ook geen optie. We wonen niet groot maar een bed is altijd zo gemaakt, en met onze achtergrond kunnen we een hoop overnemen.
Het ongeluk was absoluut geen ongeluk, het was een vooropgezet plan en de eigenlijke bedoeling was nogal kwaadaardiger, onze vriendin is door het oog van de naald gekropen.

Daar waar je twaalf uur later krijgt te horen dat het slachtoffer alsnog is overleden daar maakt woede en kwaadheid ineens plaats voor verslagenheid en verdriet.
De vraag waarom wordt een belangrijke en ineens moet er van alles geregeld.
Maar het is ook dan Gambia en hier is een suicide niet normaal…. en zeker niet op deze manier. En ook dan heb je te maken met de Gambiaanse politie die eerst moet proberen om dit te berijpen, en ze moeten een onderzoek doen maar ze weten niet hoe laat staan dat ze apparatuur hebben om dit te doen.
Inmiddels zijn we 3 dagen verder en sinds vandaag is het huis vrij gegeven, niet dat ze daar terug keert maar we kunnen spullen weghalen.

“Het ongeluk was absoluut geen ongeluk, het was een vooropgezet plan en de eigenlijke bedoeling was nogal kwaadaardiger”

Het lichaam is nog niet vrijgegeven omdat processen hier waardeloos lang duren en je zelfs hier onder dit soort omstandigheden te maken hebt met ego’s en artsen die zichzelf belangrijker vinden dan dat ze zijn.
We hebben nog wel even een weg te gaan en we bewandelen het. Het is soms onbegrijpelijk waar men de kracht vandaan haalt om rustig te blijven en door te gaan in dit soort situaties in dit land als je vanuit Europa komt. Maar we wandelen de paden die we moeten bewandelen en we komen altijd wel ergens uit.
Maar soms…. soms zijn er even dagen dat er niks te lachen valt, de zon irritant word en je wenst dat je in ieder land ter wereld was behalve hier….
Maar…….

“Sometimes the heart has no song to sing, sing it anyway.”

Je moet het maar kunnen…

Je moet het maar kunnen, je hele leven jezelf zijn…..

1 van de mooiste uitspraken die ik onlangs hoorde…
We zitten al een aantal dagen in Januari en ik heb verzaakt om mn wekelijkse column te schrijven…… oh blog sorry.
Maar soms is er niet veel om over te schrijven…. simpelweg omdat er echt niks gebeurd…
Maar dan ook niks….

Maar dit jaar…. dit jaar is het stil… te stil.

The Gambia, smiling coast, vakantieland…. 3de wereld land….
Het zou moeten overstromen van de toeristen op het moment, dit zijn de maanden om geld te verdienen voor de Gambianen en degenen woonachtig in The Gambia.
Het land is grotendeels afhankelijk van het toeristme.
Maar dit jaar…. dit jaar is het stil… te stil.
Hotels zitten niet vol evenmin als restaurants, zelfs de beste restaurants die ik ken zitten niet vol terwijl deze erg goed bekend staan.

ineens is het duur om naar een 3de wereld land te gaan.

In off season is het een kwestie van overleven en creatief zijn maar dit seizoen… het had in oktober moeten beginnen.
Thomas Cook ging over de kop…. en dat kost al gauw 40% toerisme vanuit Engeland.
De economie in Europa….en de stijgende vliegtaks… ineens is het duur om naar een 3de wereld land te gaan.
De grote touroperators en hotels die ineens all inclusive gaan voor prijzen waarvan je eigenlijk iedere avond in Gambia in een ander restaurant kan eten en zo dronken als een tor thuis kan komen en dan nog goedkoper uit bent.
De oproep dat Gambia gevaarlijk is zodat toeristen maar in het veilige resort blijven..

En dan de oproepen van mensen die heel hard roepen op FB, nee joh geen restaurant… lekker lokaal gaan eten dan steun je de bevolking…
Vooral het laatste stoort me, ik als blanke restauranthouder woonachtig in Gambia val namelijk niet onder de lokale restaurantjes….
Dus zou ik de bevolking niet steunen……en dat is gek als je bedenkt hoeveel belasting we betalen…. we betalen salarissen aan het personeel evenals healthchecks, social security, ziektekosten en zelfs pensioen opbouw……
Als men blijft roepen “lekker lokaal en goedkoop” vraag ik mij af of men beseft hoeveel werkgelegenheid restaurants bieden aan gambiaanse werknemers.

Maar het is stil op straat, high season is nu ook overleven en overleven maakt creatief..
Hulp komt uit onverwachte hoek en er worden nieuwe en andere plannen gemaakt.
In Gambia ga je niet bij de pakken neer zitten omdat dat simpelweg niet kan.
Accepteren en doorgaan, creatief denken en kijken naar mogelijkheden, opties en samenwerkingen.
Het heerlijke in dit land is dat de situatie voor iedereen geld.
Iedereen moet creatief zijn en iedereen moet zorgen dat hij of zij zijn geld verdiend wat momenteel niet in dit land is.

En verveling in Gambia is killing voor europeanen.

Maar altijd……
Altijd zijn er mensen…
Mensen waarmee je optrekt of mensen die je al langer kent. Mensen die ineens je leven inlopen of juist eruit maar dit is wel het land waar mensen altijd iets achterlaten waarmee je weer verder kan.

De pest als er niks gebeurd is dat je ten eerste niks te schrijven hebt en ten 2de ga je je vervelen. En verveling in Gambia is killing voor europeanen. Ik kijk vaak naar de Gambiaanse jongens die in de straat zitten, ataya drinkend en vaak voorzien van een jointje. Uren achter elkaar het leven aan je voorbij zien trekken en ze hebben allemaal dezelfde skill….
Ze overleven, ze overleven ook de verveling ik zou enkel niet weten hoe ze dat in hemelsnaam doen.
En dan kom ik terug op de zin die ik las nadat Jules Deelder was overleden….

Maar onze volgende plannen gaan wel weer die richting in

Je moet het maar kunnen, je hele leven jezelf zijn…..
En dat is wat ze kunnen, wat ze doen…. en misschien valt daar nog wel wat van te leren.
Probeer eens jezelf te zijn, het klinkt zo makkelijk maar dat is het eigenlijk helemaal niet.
Maar onze volgende plannen gaan wel weer die richting in, onszelf zijn en doen wat we altijd deden en daar goed in zijn…. doordat we onszelf zijn.
Naast onze bar hebben we gelukkig tijd en vrijwel altijd mooi weer.
En op de mooie stranden van Gambia heb je altijd tijd en inspiratie om te denken..

A story never been told …

– 20 November 2019-

Ik probeer veel te schrijven over zaken die we meemaken maar wederom gaat dit over een persoon welke ik elke dag zo’n beetje spreek.
Ik verheug me erop om hem te bellen en we spreken/ zien elkaar ongeveer 20 minuten per dag.

Als we dichtgaan toets ik met plezier zijn nummer in en wacht ik gespannen tot er wordt opgenomen.
Yes my friend, strong love how are you.
Mijn antwoord is standaard “i’m tired… can you pick me up”
Ik heb het over Sam, Sam mijn vaste nacht chauffeur.
Een vrolijke moslim rasta die ik op welk uur in de nacht dan ook kan bellen omdat ik naar huis wil.

Sam met een geweldig relativerings vermogen zorgt ervoor dat ik hoe moe, chagerijnig of last van mn rug ook….. ik kom altijd blij thuis.
Sam is altijd een beetje angstig als ik bij hem instap……
Bas….will this be another story never been told………
I think so Sam….. i think so.

Het verhaal begin ooit met eieren…..
De police checkpoints die we s ‘nachts tegenkomen kosten altijd tijd. 3 stuks en dan kan je het maar beter leuk maken denk ik dan….
Sam wordt daar altijd wat nerveus van.
De dames en heren van de politie staan daar lange nachten en ik vond dat ze wel een snack verdienden…
Ik had eieren gekookt voor de dames en heren en dat werd in dank afgenomen.
Dit alles was onderdeel van een groter plan.
De daaropvolgende 2 nachten had ik wederom genoeg eieren bij me om alle agenten blij te maken.
De checkpoints kwamen we door.
De 4e nacht stonden ze al met smart te wachten op de eitjes en uiteraard hadden we eieren.
Sam hoefde niet eens te stoppen en Sam reed lachend door.

Vrijdagnacht… police checkpoint 1….
Sam moest stoppen, de agent in kwestie wilde de papieren etc etc etc…
In het rap Wollof werd er overlegd tussen Sam en de politie…
Sam draait zijn hoofd en kijkt me met grote ogen aan….
Bas……. heb je ze gister rauwe eieren gegeven…??
Mijn glimlach zei genoeg, de rest van de route hebben we via de backways afgelegd om de overige controle punten te vermijden.

Het duurde 2 dagen voordat we weer langs de checkpoints durfden.
We kwamen bij turntable, daar staat Peter onze PIU officer, altijd zijn Ak47 paraat en een fantastisch vriendelijke vent.
We hadden Peter de laatste paar ker gemist en Peter legde uit dat helaas zijn opa was overleden bij de mooie leeftijd van 94 jaar. In Gambia extreem oud.
Verdrietig nieuws natuurlijk.
Deze Peter en ik hebben een bijzondere band, hij weigert tegenwoordig mijn Id kaart te controleren… sterker nog als ik hem nogmaals laat zien neemt die hem in beslag.
Het blijft rustig en ineens is Peter wederom een paar dagen kwijt.

Bij de eerstvolgende gelegenheid een dag of wat later is die gelukkig weer op zijn post.
Peter we hebben je gemist… waar was je.
Peter had wederom verdrietig nieuws…. zijn opa was overleden…… bij de mooie leeftijd van 94 jaar……
Sam kijkt naar me op en steekt enkel zijn vinger op naar me…. het was een uitgelezen kans natuurlijk maar goed……..ik heb me gedragen.

Vaak moet ik onderweg ff sigaretten halen en even een broodje, uiteraard neem ik voor Sam dan ook sigaretten of een broodje mee en over het algemeen brengt Sam ons altijd veilig thuis.
Soms heeft Sam teveel te kletsen en dan duurt het me te lang.
Ik ga niet langer een discussie aan… tegenwoordig steel ik Sam zijn taxi en dan rijdt ik wel zelf.
Met ons geluk waren er weinig checkpoints…. totaan turntable…
Daar stond Peter…..
Lichtelijk verward doordat er een blanke achter het stuur van een lokale taxi zat wist Peter even niet wat die moest.
Ik denk laat ik het ijs maar breken….
Peter, hoe is het met de familie..
Ik dacht dat Sam erin zou blijven en Peter miste de grap gelukkig.
Nadat ik heb uitgeprobeerd hoe hard Sam zijn taxi eigenlijk kon en Sam enkel kon roepen “i’m looking for 94 years of age!!!”
zijn we toch redelijk goed thuis aangekomen.

Sam rijdt met mij ook verschillende emergency’s…
Knipperlichten aan en door….
De verschillende checkpoints herkennen de auto tegenwoordig en ik moet toch creatief zijn.
Sorry we hebben haast… een emergency.
De agent kijkt ons vragend aan en Sam kruipt min of meer in elkaar in zijn stoel.
Ik ben al 20 jaar bij mijn vrouw en ze wil naar huis…. eindelijk mag ik weer eens sex hebben dus alsjeblieft verpest mijn avond niet door mijn tijd te verdoen.
Over het algemeen duurt de sex al niet zo lang meer dus alsjeblieft….. laat ons door.
Marjon slaat me op mijn achterhoofd, Sam stikt bijna en de agent wist niet meer wat die moest doen…..
Resultaat, hurry up than.

Een agent vertellen dat je geen tijd hebt voor de checkpoint omdat je moet poepen helpt ook.
Of ik poep thuis of ik poep hier…..
Men heeft liever dat je thuis poept en ik gelukkig ook.

Ach ja….
Sam, Sam is another story…
A story never to been told in the Gambia maar ik hoop maar dat deze nachtrijder nog lang rond mag rijden.
Soms hebben we ook serieuze gesprekken en ineens blijkt dat Sam een vrouw heeft, 2 mooie dochters en een bliksem van een ventje. Dit is waar die het voor doet en waarvoor die iedere nacht rijdt.
En Sam….
Sam wacht totdat zijn telefoon gaat en mijn naam ziet.
Want Sam weet…..
It will be a new story.

I see you when i see you..

– 14 November 2019 –

Boomerang…. thats another story.
Boomerang… totaan 3 dagen geleden wist ik niet eens dat die Solomon heet.
Solomon van de Fula stam….
Ik ken hem als Boomerang.
De naam Boomerang heeft die van mij gekregen ergens aan het einde van het vorige seizoen.

Het was een vrij logische naam voor hem gezien ik hem toentertijd 6x de bar uit begeleid heb……… op 1 avond.
De laatste 2x was het een kwestie van hem oppikken bij de deur, een rondje lopen door de bar om vervolgens weer op de straat uit te komen.

Zo komt Solomon aan de naam Boomerang.
Het leuke is dat hij de naam heeft geaccepteerd en inmiddels een hoop mensen hem ook kennen als Boomerang.
Hij is 1 van de jongens van de straat en degeen die ‘ S nachts op mijn terras slaapt, hier heb ik eerder over geschreven in 1 van mn columns.
De lokale whisky en de Bob Marley houdt hem op de been, het enigste probleem is dat die door deze combinatie laat in de avond niet echt meer zichzelf is.

Een paar week geleden zat Boomerang weer bij ons op het terras, petje op die zn rasta’s beschermt te tegen de zon.
En dit keer geen zonnebril…
Een grijze waas over zijn ogen viel mij op en dat is in dit land een probleem.
Cataract heet dit fenomeen ofwel grijze staar……
Dit is in het begin wel te verhelpen maar we wisten niet hoe ver het al gevorderd was.
Via Jim onze bevriende arts hebben we Boomerang in het ziekenhuis gekregen.
Maar er was een probleem…. genaamd whisky en weed…. Boomerang moest eerst 5 dagen nuchter zijn.

De deal was, als Boomerang nuchter bleef zouden wij voor de medische kosten als medicatie, opname en operatie staan. Boomerang kreeg 1 kans en deze pakte die met beide handen en hij bleef nuchter…. dwz…. van de alcohol.
Dus hij kon onderzocht en per direct opgenomen.
Binnen 2 uur kregen we de arts aan de telefoon.
Linkeroog heeft 0% zicht en met zijn rechter oog ziet die nog maximaal 8 meter voor zich overdag en maximaal 4 in de nacht.

Technisch gezien was Boomerang al blind…. en men kan niks meer voor hem doen. Ze wilden hem houden om hem in ieder geval aan te laten sterken, vitamines, anti biotica en even rust, ritme en regelmaat.
Afgelopen maandag is Boomerang ontslagen uit het ziekenhuis en struint die de straat van Poco Loco weer af. Op zoek naar toeristen en sponsoren en misschien een mooie blanke vrouw…

Ik moest hard lachen om Boomerang en hij vroeg zich af waarom.
Een blanke vrouw is in de optiek van vele Gambiaanse jongens een redding.
Ik vroeg hem waarom ze precies mooi moest zijn gezien hij toch praktisch blind was….
Boomerang moest hier over nadenken en barstte in lachen uit.
“One more thing i don’t have to worrie about.”

Boomerang en wij hebben een aparte vriendschap ontwikkeld gestaafd op wij passen op hem en hij past op de zaak.
Ik heb hem wel gevraagd in het midden van het terras te gaan liggen omdat die anders de laatste deur niet ziet…. die is namelijk 6 meter verwijderd van zijn slaapplaats.
We hebben de verlichting iets aangepast zodat die in ieder geval niet zn nek breekt.

Boomerang pakt het positief aan en daarmee verdien je mijn respect en mijn zieke harde humor.
Maar begin 30 en blind…. en dan zelfs daar om kunnen lachen…… dan vind ik je “a fine piece of work.”
Boomerang zit vaak even bij ons en we hebben een hoop lol om zijn nieuw verworven handicap, ook hij.
Hoewel zijn leven er niet makkelijker op gaat worden is zijn zoektocht naar een mooie vrouw wel vergemakkelijkt.
En Boomerang drink minder…. de 6 meter die die ziet wil die wel houden en dus meld die zich trouw bij onze vriend Jim.

Als Boomerang verder gaat op zijn strooptocht over de straten van Gambia verlaat die het terras altijd met de woorden..
” Be safe, i see you when i see you”.
Waaroop ik steevast antwoord….. “only if you’re close enough”
Waarop Boomerang zijn witte gebid in het donker laat opschijnen en verdwijnd in de nacht die voor hem net zo donker is als de dag.

Onderstaande foto is van een man wiens naam ik niet weet. Ik trof hem bij een medische rally van de chosan foundation.
Oogaandoening Cataract. Ik vind de foto tijdloos prachtig en hem goed bij dit verhaal passen.

Soms mis je het…

– 09 November 2019 –

Soms mis je het…….

Het valt mij op hoeveel mensen in Gambia komen die veel over mij weten.
Men stelt zich aan mij voor alsof we elkaar al jaren kennen en men weet ook vrij veel over me.
Bij mij moeten mijn hersenen dan volop aan het werk want vaak heb ik geen enkel idee.
En de naam blijft door mn hoofd gaan….
Ergens brand er wel een lichtje maar toch kom ik er niet op…
Nee maar ik ken je ook nog niet persoonlijk, ik volg je columns op FB.
Zonder dat ik het zelf echt door blijk te hebben blijkt men me te volgen en zit men te wachten op een nieuwe column.
Ik krijg zelfs moppers als ik een tijdje niks doe dus bij deze….
Ik beloof plechtig dat ik weer regelmatiger post over ons leven hier…..
InshAllah….

Afgezien van dat ik dat gemist had zijn we als altijd druk bezig. Keukenpersoneel is nog steeds een probleem.
Ik heb een x aantal koks, chefs keukenhulpen etc etc in mijn keuken gehad.
In Gambia is het nog steeds zo dat als je een hamer vast kan houden ben je timmerman, een waterpas maakt je bouwkundig ingenieur dus als je toevallig een mes kan vasthouden en rijst kan koken ben je al vrij snel kok… en als je er dan ook nog voor kan zorgen dat een ander je rijst kookt…… dan ben je chef.
Dat is een beetje wat ik in mijn keuken kreeg.

Uit pure noodzaak had ik mijn lieve lieve vrouw bereid gekregen om in de keuken te werken en ik moet zeggen mijn lieverd is een echte keukenheks….
Water brand aan en het verschil tussen koriander en peterselie is volgens haar minimaal maar heeft wel een nieuw recept opgeleverd.
De laatste week heeft ze me ondanks mijn soms onuitstaanbare gedrag terzijde gestaan en ik begon er wel aan te wennen.
Aisha is mijn keuken hulp, een geweldige meid die om mij heen werkt en mijn werkplek schoon houdt.
Soms ben ik nog bezig en dan is ineens mijn snijplank en mes weg maar die ligt er binnen een minuut ook weer schoon en wel.

Aisha heeft het ook maar te stellen met alles wat er de keuken inkomt en blijft onverstoorbaar haar werk doen.
De laatste dame daar heb ik het wel 5 uur mee uitgehouden, ervaring in de keuken, ervaring met de nederlandse keuken en ze had er zin in.
Na 3 steaks die zo zout waren dat de zwarte zee belde of die zijn zout terug mocht en ik een certificaat kreeg van Julbrew omdat de mensen in onze bar ineens wel heel veel dronken…..
Toen begon ik toch te twijfelen aan haar kunnen.
Dan maar ff aardappeljes opbakken…….. dat ging bijna goed.
Tegen de tijd dat ze bij me kwam met de knop van het gasfornuis die was afgebroken met de mededeling dat deze niet werkte begon ik de wil om te leven een beetje te verliezen.

Normaal ben ik niet erg twijfelachtig en duurt een slecht nieuws gesprek niet langer dan 50 seconden….
Maar die 50 seconden kon ik niet meer opbrengen….. ik kreeg mn zenuwinzinking .
” you’re not a good fit in my team”……….
Het werd meer…hdugc&$€7&÷%$_@(njrg…….

Nou dat begreep niemand dus mn meisje Marjon to the rescue die het weer eens diplomatiek heeft opgelost als vrouwen onder elkaar.
En Aisha…… Aisha deed haar ding….
Hield mn keuken schoon, waste af, ruimde om mij heen op, maakte mijn salade’s af, maakte de dressing af, las mn recepten en maakte mn burgers… mn sauzen…. sneed de farm frites…. bakte mn aardappels……en mn steak…. daar bleef ze af.

Soms zie je het niet….. maar ik had mn kok al een maand om me heen lopen.
Echter hadden we haar aangenomen als schoonmaakster… maar stiekem…. stiekem is ze kok.
Ik wist dat niet en Aisha ook niet….
En dan ben ik nog altijd chef in mijn keuken….
Aisha was geen kok vertelde ze, ze heeft haar school niet afgemaakt… ze kan schoonmaken en thuis… thuis kan ze gambiaans koken. En dat is alles wat ze kon dacht ze.
Maar ik zag de enigste kok die al een maand lang naast me werkt met al mn grappen en grollen, mn geouwehoer, mn opvliegerigheid….
Ja ja…… ik ben soms…. soms best een heethoofd.
Maar Aisha ging gewoon altijd door, altijd op tijd, altijd aan het werk…
Ik moet haar de opdracht geven om pauze te nemen….. en dan doet ze dat nog niet.
Dankzij Marillion (en haar broertje niet te vergeten) kreeg ik vorige week nieuwe werkkleding, prachtige zwarte chef koksbuizen voor mij, witte koksbuizen voor de koks incl. muts.

Aisha geloofde me niet totdat ik haar in haar nieuwe kleding had geholpen. De bijna altijd serieuze jonge dame was zo blij als een klein kind met dr koksmuts op dr hoofd.
‘ S avonds moest het natuurlijk mee naar huis, wassen en showen aan iedereen…. ze is kok.
De volgende dag stil en timide, de koksjas hing aan een haakje en mijn Aisha zat op 2 julbrew kratjes…
Uncle Bass…. i’m a cleaner….
Ik was verbaasd….. waarom.
Ziehier de familie, je bent een schoonmaakster en een kok zal je nooit worden… afgunst en jaloezie.

En dan ben ik gewoon je baas.
En dan kan ik je gewoon sommeren om je om te kleden, te doen wat ik zeg en maak dat je in mn keuken komt.
Aisha is sinds deze week mn rechterhand in de keuken en dan zien we nu allebei….
Vol trots doet ze haar werk in haar uniform en laat ik haar met een gerust hart plates klaarmaken.

Soms mis je wel eens wat en werk je al een tijdje met het team wat je wilt hebben……
Het was enkel niet het team wat je voor ogen had.
Maar…….. soms mis je gewoon ff wat terwijl het gewoon om je heen loopt.